Grace Jones - Nightclubbing (1981)

Mede door Sly and Robbie een bere album!

Sommige nummers zijn echt wel de moeite. Grace Jones mixt hier niet alleen verschillende muziekgenres, ze verlaat de grenzen van de muziek ook richting fashion en performance. Je kan ze wat vergelijken met David Bowie, maar die had dan wel sterkere nummers en heeft zich een pak meer telkens weer opnieuw uitgevonden. Pull Up To The Bumper en vooral Libertango zijn heerlijke klassiekers. Alleen jammer dat het album dat niveau niet heel de tijd kan vasthouden.

Echt een voorbeeld van een goed geproduceerd album. Koptelefoonmateriaal.
Vrijwel alle nummers zijn covers, maar tóch kent vrijwel elk nummer een verrassende twist (of het nu je smaak is of niet). Zeer kunstig gedaan kortom.

haar magnum opus.

Beestige plaat eigenlijk. Je hebt die warme, caraïbische invloed, Sly en Robby hun ritmesectie en dan die wat onderkoelde zang van Grace. Echt een heel goede plaat, en de producer heeft heel goed zijn ding gedaan. Is er veel variatie? Ja hoor, het is gewoon zoals Reggae, of Joy Division of zo de variatie ligt in kleinere accenten.

Inderdaad haar beste. Goedgekozen songmateriaal, van Iggy Pop en Sting tot Bill Withers en Flash & the Pan, de heerlijk wegtikkende reggae van Sly & Robbie en een goed passende productie van Island-baas Chris Blackwell en huisproducer Alex Sadkin.

Met dergelijke namen zou je bijna denken dat de inbreng van de eigenlijke artieste er niet zo toe doet, maar dan ken je Grace Jones niet. Natuurlijk zet zij dit album naar haar hand. Met haar koele vocalen, maar ook met haar opzienbarende uitstraling, waarmee ze (beeld)bepalend was voor de verkoopcijfers van dit album. 'A face that launched a million haircuts', lees ik in de klaphoes van de verzamelaar Island life, en dat lijkt me wel te kloppen.

Met twee vette hitsingles als uithangbord: I've seen that face before en Pull up to the bumper. Dat zijn ook meteen de sterkste nummers, maar de overige songs doen er niet veel voor onder. Vooral haar versies van Nightclubbing en Walking in the rain zijn ijzersterk, beter dan de originelen. Toppertje over de hele linie.

Heel fijne plaat. Ik ken Miss Grace door haar rol in A viww to a Kill en de samenwerking met de mannen van Duran Duran bij Arcadia. En uiteraard van haar samenwerking met Trevor Horn.

Deze plaat voor 1 euro bij de kringloop meegenomen, maar wat een schot in de roos. Ik heb haar best of ook op lp, maar dit is van begin tot eind echt een fijne plaat.
Ik heb ook wat andere platen van haar meegenomen, maar die halen allen dit niveau niet.

Grace is natuurlijk "arty" en dat is ook wel mooi aan haar imago..... Ik vind het echt een fijne plaat, mooie vondst zo.

Wat ik nou toch weer voor lachwekkends tegenkom: een nieuwe vinyl release van dit voortreffelijke album met, zoals ze dat zo subtiel omschrijven, 'stripped back artwork'. Met andere woorden: een generieke hoes met alleen maar tekst. Ik dacht nog even aan een 1 aprilgrap, maar het schijnt echt een officiële release te zijn.
Net als enkele andere albums van Grace Jones zijn ze heruitgegeven ZONDER HET ICONISCHE ARTWORK dat die albums - naast de muziek - zo bijzonder maakt. Zijn ze gek geworden, of denken ze dat je aan het vinylkopend publiek werkelijk alles kunt slijten?

De waarheid is iets genuanceerder: er blijkt een rechtenkwestie aan ten grondslag te liggen met fotograaf Jean Paul Goude waardoor de foto's blijkbaar niet meer gebruikt mogen worden. Ook op streamingdiensten zijn ze kennelijk niet meer te zien.
Ongelofelijk maar waar, en het illustreert maar weer eens dat je in veel gevallen het beste kunt terugvallen op - bij voorkeur near minte - originele exemplaren. Het trieste is ook nog dat deze LP wordt aangeprezen op goudkleurig vinyl, terwijl de nadere omschrijving speekt van een 'witte plaat als eerbetoon aan de sigaret op de originele cover'. Die je bij deze uitgave dus niet bijgeleverd krijgt...

De muziek is en blijft geweldig, maar als je ook de forse prijs in aanmerking neemt, zal deze nieuwe uitgave vast geen hoge verkopen halen. Wat een armoede!

De kracht van dit album schuilt in het totaalplaatje. Het is een meesterlijke samensmelting van sterke, zelfgeschreven nummers, radicaal herwerkte covers, de strakke ritmesectie van Sly & Robbie en de grafische vormgeving van haar toenmalige partner Jean-Paul Goude. Wat dat laatste betreft: het knip- en plakwerk is bewonderenswaardig, zeker in een tijdperk waarin 'Photoshop' wellicht niets meer was dan een tweedehandswinkel voor analoge fototoestellen ergens in Brixton.

Merkwaardig, dat kortgeschoren koppie komt me bekend voor. Stond dat niet ook op de hoes van haar vorige album Warm Leatherette? Mede door haar stijlistische outfit - R.I.P. meneer Armani - oogt Jones op Nightclubbing nog androgyner. Ze overtreft hierbij zowel de Transsylvanische Tim Curry als David Bowie in diens Man (m/v/x) Who Sold the World- en Ziggy-periode. Geen toeval dus, dat het titelnummer oorspronkelijk van Bowie en Iggy Pop komt.

La Jones had zich al een album eerder losgerukt van haar discoverleden. De diva-attitude is gebleven, maar de discobeats maakten begin jaren ’80 plaats voor een krachtige mix van soul, funk, reggae en new wave. Hierbij wordt serieus aan dansbaarheid ingeboet. Al kan een DJ nummers als ’Walking in the Rain’, ’Use Me’, ’Nightclubbing’ en ’Demolition Man’ straffeloos laten volgen op hits van pakweg Anne Clark of Sisters of Mercy.

Maar als je een echt feestnummer nodig hebt en het paard van Van Duin nog even in de gang wil laten wachten, is ’Pull up to the Bumper’ een absolute aanrader. Zou het ritmeverslaafde dansvloervolk doorhebben dat het bumperkleven en de toeterende auto’s metaforisch staan voor een uitnodiging tot rectaal geslachtsverkeer? ”Drive it in between!” In liveshows durft Jones tijdens dit nummer al eens publiek op het podium uit te nodigen, vaak tot wanhoop van de securitycrew. Het was tijdens de vijf optredens die ik bijwoonde steeds een hoogtepunt. En dat is het ook op deze plaat.

Een ander hoogtepunt is natuurlijk de Piazzolla-bewerking - noem het geen cover - ’I’ve Seen That Face Before (Libertango)’. Hoeveel internationale nummer één hits kent u waarin de accordeon zo’n prominente rol speelt? Zelfs in ’The Birdie Song’ uit datzelfde knotsgekke 1981 neemt een synth deze rol op zich. Omdat ik geen zwakke songs op Nightclubbing ontwaar, behaalt Grace Jones hier voor mij synchroon haar commercieel en artistiek hoogtepunt.

Ook voor een plaat zonder overkoepelend concept, pöëtische pracht, diepgaande introspectie of onderbouwde maatschappijkritiek is plaats in mijn Vijfsterren-beweging. Hiermee vergeleken oogt en klinkt Lady Gaga als een postmodern niemendalletje. En dan is zij misschien nog degene die artistiek het dichtst in de buurt komt van Grace Jones. Ja, ik ben nog steeds stapel op dit manwijf uit Jamaica waar leeftijd en hokjesdenken geen vat op lijken te hebben.