Laurie Anderson - Big Science (1982)

Bij Laurie Anderson moet ik qua persoon, uiterlijk en uitstraling denken aan Palmen; beide stonden trouwens een tijd in de schaduw van een dominante partner, die alle aandacht opzoog; bij de een heette die Ischa Meijer, bij de ander Lou Reed.
O Superman kende ik van de radio, volgens mij stond deze zelfs ooit in de Top 100 Aller Tijden; een stomvervelend lang gedreun, meer kon ik er niet van maken.
Nu kan ik het een stuk beter waarderen, maar vind het absoluut niet het sterkste nummer op Big Science.
From The Air doet mij aan een ander nummer denken, de pompende blazers hoorde ik ook bij Nick The Stripper van The Birthday Party, maar ik dacht dat Big Science ouder zou zijn, blijkt dus niet het geval te zijn, maar in deze periode werd de saxofoon regelmatig in de wave muziek gebruikt, dus dit hoeft niet afgeleid te zijn geweest van de band van Nick Cave; hier ademt het wel meer, en neigt het zelfs naar popmuziek.
Het titelnummer gaat meer de diepte in, en is grimmiger; duister bijna.
Qua sfeer komt de plaat dicht in de buurt van popdichter Anne Clark, maar het depressieve geluid zit aardig in de lijn van Patti Smith.
Waarschijnlijk komen beide namen ook in mij op vanwege het verhalende element.
Zelfs raakvlakken met Kate Bush zijn hoorbaar, maar Kate kleurt meer binnen de lijntjes, en Laurie zet zelf de lijnen uit; met dikke onuitwisbare viltstift.
She Paint It Black, niet zo maniakaal als Nico in haar heroïne periode, maar meer op een kunstacademie methode.
Bijna abstract, maar dan weer niet zoals David Byrne bij Talking Heads te werk ging, al denk ik dat de artiesten elkaar wel kunnen begrijpen en waarderen.
De eerste luisterbeurt maakte Big Science al veel indruk, nu wordt hij elke keer beter, ik ontdek er steeds meer lagen in.
Ik ga mij toch in meer werk van haar verdiepen, deze bevalt al erg goed.
Zelfs liefhebbers van de latere Radiohead kan ik deze aanraden.

New wave in najaar 1981? Joy Division en The Cure maakten indruk op me, melancholisch van aard. In dat opzicht paste dat rare O Superman dat op de radio langskwam enigszins. Wél klonk het steriel als een zojuist gepoetste badkamer. Het paste bij de nieuwe tijd van synthesizers; geheel anders dan de warme pop van de jaren '70, of die nu akoestisch of elektrisch was.

Waar we het op MuMe over eens zijn, is dat O Superman een onwaarschijnlijke hit was, gezien zowel de muziek als de lengte van ruim acht minuten. Draaiden de radio-dj's het nummer helemaal? Of gebruikten ze een al dan niet zelfgemaakte radio-edit? Ik zou het niet weten.
Waar we het oneens over zijn, is de vraag of dit een mooi nummer is. Ik ben inmiddels overgelopen: deze tiener kon er niets mee, maar na het vierenveertig (?) jaar niet te hebben gehoord, ben ik uiteindelijk óm. Daarmee loop ik ver achter: Nederland waardeerde het in november 1981 met een #10, de Vlaamse Ultratoplijst in december op #19 en in het Verenigd Koninkrijk al in oktober #2.

Big Science heb ik in die tijd nooit uit de fonotheek gehaald; had ik dat wél gedaan, dan had ik het beschreven als 'apart maar níks aan!' Nu echter geniet ik van de groove van de drumcomputer in combinatie met zang in opener From the Air.
Iets soortgelijks gebeurt me dankzij de doedelzak in Sweaters: ik val altijd voor dat instrument, zeker in combinatie met livedrums die hier klinken. Het nummer kent een abrupt slot. Dan is er de viool in Born, Never Asked die eveneens een boeiende combinatie van geluiden brengt.
Na de ha-ha-ha-groove en spraakzang van O Superman volgen Duitse stemmen in Example #22, waar opnamen worden omgedraaid en een harmonium (!) wordt gebruikt. Her en der klinken blazers, Anderson gebruikte een breed palet aan instrumenten op een digitale basis, waarbij ze haar stem meeneemt in deze grensverleggende muziek.

De elpee haalde in Nederland niet de albumlijst, in het VK in mei 1982 #29. Sinds 2007 is er een bonusversie met toegevoegd Walk the Dog, ook op streaming aanwezig. Het past naadloos bij de overige muziek, die als minimalistische kunst kan worden omschreven en tegelijkertijd toegankelijk is. Zeker als je dit naast min of meer verwante muziek als die van Throbbing Gristle en Abwärts zet, al doen die weer hun eigen ding.

Mijn reis door new wave blijft in oktober 1981. Komend vanaf Bow Wow Wow vervolg ik bij de Eurythmics en In the Garden. [Voortschrijdend inzicht: laat ik dan eerst de drie albums behandelen die Annie Lennox en Dave Stewart met The Tourists maakten, om te beginnen het debuut uit 1979.]