Weyes Blood - And in the Darkness, Hearts Aglow (2022)

Singer-songwriter Weyes Blood. Haar artiestennaam geïnspireerd op 'Wise Blood'. Op Lana Del Rey's 'Chemtrails' verleden jaar zong ze nog mee in de 'For Free'-cover van Joni Mitchell. Thuis is ze gewoon Natalie, Natalie Mering. Komt uit LA en heeft een van de prachtigste feeënstemmen van het moment. Daarmee schuift nu haar ster gracieus alsmaar hoger.

Begint je kennismaking met de Weyes Blood van nu, met haar vooruitgeschoven single en opener van de plaat, met 'It's Not Just Me, It's Everybody', dan gaan de gedachten spontaan wel weer, meer dan zes minuten lang, naar die sublieme Joni Mitchell. Maar andermaal en vooral: de stem van Weyes Blood, die is meer, die is altijd groots en kamervullend.

Ze maakt met dit 'And In The Darkness, Hearts Aglow' vooral een vervolg op haar vlekkeloze succesalbum 'Titanic Rising'. Opnieuw een majestatisch album vol esthetiek, onvergetelijke melodieën, fraaie akkoordenprogressies, elektronica en samples, weelderige arrangementen die met hun vorstelijke orkestrale rijkdom, Phil Spector achterna, terugvoeren naar de seventies. Hier straalt etherische elegantie honderduit. Laat je zeker verbluffen door het immense decor aan vogelpracht op 'God Turn Me Into A Flower', glij mee met de weldadige piano of de pakken strijkers in zeeën van galmende harmonieën.

Weyes Blood moest aan het werk in het overweldigende gemeenschappelijke isolement van de lockdown. In de onzekere tijden waarin de wereld bovenal in onrust en somberte wegdraaide, toen kwam tijdens de meditatie die tristesse à la Karen Carpenter naar boven en ze verwerkte alles in die overwegend zeer lange folkpopnummers. In teksten die zich ondanks tal van charmante gedachten voortdurend wentelden in hopeloze vervreemding. Alles absoluut niet hapklaar dus, maar het groeit naar wat voor een fraai album. Alleen op het einde komt ze de nacht uit, met een oplevende boodschap voor de mensheid. 'Love is everlasting'. Zoiets ligt ook voor de hand, in die grandioze magie van 'Weyes Blood's uit de duisternis opgloeiende hart' heerst nooit paniek. Integendeel, met serene vibes, eerlijke schoonheid en rust verbindt het album alleen maar en zorgt het van binnenuit voor licht en warmte.

Na de fataliteit van haar 'Titanic'-album en na dit 'The Darkness' is Natalie intussen alweer bezig. Even ambitieus komt ze straks ook met het derde deel van haar trilogie. Hoe ook de emoties daar zullen uitvallen, terugdenkend aan de sierlijke wijsheid van Weyes Blood hier, zonder voorbehoud, laat het maar komen.

Ik vind dit album toch ook wel een stuk toegankelijker vergeleken met de vorige. Desondanks is het een mooi album geworden waar de schoonheid vaak zit in de verfijnde instrumentatie. Dat in combinatie met haar bijzondere stem blijft dit een prima album.

Het album voelt overigens wel iets aan de korte kant, terwijl die toch 46 minuten duurt. Ik denk dat het heeft te maken met het langere speelduur van de tracks vooral in het begin van het album.

Eerste kennismaking met deze bijzondere zangeres. Prachtplaat. Schitterende stem. Mooie instrumentatie. Wat meer kan een mens wensen op muzikaal gebied?!

Vind Lana echt vele malen beter. Sorry.

Dan hoop ik dat je vaak moet afwassen, stofzuigen en opruimen - daarvoor is Lana ideaal. Overigens vind ik dit album (van de vier die ik ken) het minste. Dit album uurtje geleden gedraaid en de vrijdagochtend wilde maar niet op gang komen - dit is meer een album voor de zgn 'hibernation mode' - slow slow en een potje emo-dippen

Soortgelijke ervaring Mjuman. Paar keer geprobeerd maar voor mij te zoetsappig. Probeer vooral eens Nadine Khouri - Another Life (2022) - MusicMeter.nl Dikke * beter

Droomvlucht muziek. Maar hoewel ik best graag een rondje droomvlucht maak, is het in dit geval geen positieve connectie. Ik vind het veel te soft, teveel harp en dat zwoele, zachte gezang in veel te hoge tonen. En ze doe zó haar best om mooi te zingen maar ik krijg echt de neiging om de volumeknop naar -6 te draaien.

"Maar waarom luister je het dan, Hanszel?"
- Nou, omdat veel mensen ermee weglopen en ik heb wel eens gemerkt dat zoiets niet altijd onterecht is. Ik hou niet zo van hypes maar toen de Arctic Monkeys zo ontiegelijk opgehemeld werden ben ik na een tijdje toch ook maar zelf gaan luisteren en verhip, de mensen hadden gelijk. Dus daarom geef ik haar een kans.
"En wat vind je ervan?"
- Ongeveer 7 keer niks. Ik hou niet van de zang, niet van de zachte instrumentatie, de teksten kan ik niet verstaan want ze zingt ongeveer dezelfde frequentie als van mijn tinnitus, ze doet in mijn oren teveel haar best om met een mooi timbre te zingen, en nog drie dingen
"Oh, en nu?"
- Ik ben nu bij nummer 9 'the worst is done' dus deze zit ik nog even uit, in de hoop dat ze de titel waarmaakt en nummer 10 wel meevalt. Maar heel erg hoogstwaarschijnlijk* zal ik dit nooit meer luisteren.
"En daarna"
- De nieuwe Devin Townsend maar eens proberen. Of de Pixies, die hadden ook iets nieuws geloof ik. En anders good old Angel Dust maar weer eens opzetten.


* behalve als ik door de taliban gegijzeld wordt en ze me om een of andere reden willen martelen door mijn armen vast te binden en deze plaat op vol volume recht in mijn gezicht af te spelen.

Hanszel, ben je hiermee bekend? A.A. Williams - As the Moon Rests (2022) - MusicMeter.nl

Nee, die ken ik nog helemaal niet deric raven ik ga eens luisteren, bedankt!

Prachtig album, zo aan het einde van 2022. Ik had mijn lijstje van beste albums van 2022 al klaar, maar deze hoort daar beslist bij!
Eigenlijk alle nummers vind ik goed, maar als ik er toch één uit moet kiezen, dan is dat God Turn Me into a Flower. Ontzettend mooi, met een werkelijk schitterend einde met al die bliepjes en piepjes in een bed van prachtige melodieën!

Ik in december:

Dit is een speciale plaat. Zo van die perfecte muziek, perfecte productie, perfect gezongen, een stem die mij doet denken aan de betreurde Mimi Parker, en ik kan toch niet zeggen of ik het echt goed vind. Het doet me wat denken aan The Carpenters, en daar heb ik dat nog tien keer meer bij.

Ik op 1 januari:

Ik weet nog steeds niet of ik het echt goed vind, maar speel die plaat eigenlijk best veel af. Ik krijg het er warm van, dromerig, mooi. Is het nu goed of niet? Volgende maand het vervolg....

Ik snap de link, maar haar stem (en zangstijl) lijkt echt nóg meer op die van Aimee Mann.

Weyes Blood en ik: geen match. Dat zijn The Carpenters en ik óók niet, dus er zit een zekere logica in. Onmiskenbaar mooie stem, maar ik voel er niets bij.

Weyes Blood is van de grootste klasse...
Jammer dat jullie het er niet in horen.

Ik hoor het wel hoor...
Heerlijke muziek!

Wat velen zeggen, een hele fijne stem, maar ik kom er niet doorheen. 3*

Titanic rising was 3x beter. Dit is toch wel een kleine koude douche.

Vervolg: Ik zet het niet meer op. Het is te perfect, te mooi en ik hou wel van rafelrandjes. Dit heeft geen rafelrandjes, het doet mij wat denken aan Carole King. Die kan dat ook hebben. Prachtige muziek, maar vooral als het andere uitvoerders zijn.

Hoe balsemen jullie jullie ziel dan zo zonder Weyes Blood? Gewoon alleen met alcohol, of...?