The Cult - Under the Midnight Sun (2022)

Ik begrijp goed wat je bedoelt. Het vorige album was veel meer van de traditionele rock maar dan á la The Cult. Vond ik toen best een prima album - zou hem weer eens in de herdraai moeten doen. Maar het relatief lage rockgehalte op dit album vind ik op zichzelf juist wel verfrissend. We kennen die rockkant inmiddels wel. En bovendien ben ik van de oude garde, van The (Southern) (Death) Cult tot en met 1986. De rock die met Electric als met een donderslag de overhand kreeg toebedeeld, was voor mij het begin van het pad omlaag - hoewel er zeker nog te genieten viel van het nodige moois (Memphis Hipshake, Wolf Child's Blues, Wild Flower - en het legendarische Pinkpop optreden van 1992). Had voor nu stiekem meer gehoopt op een wending zoals destijds met het titelloze album uit 1994 (m.i. Cult's 'Achtung Baby'). Iets totaal nieuws bijvoorbeeld, wellicht zelfs meer akoestisch met echte strijkers, klein, ingetogen, meer focus op Ian's stem die nog steeds veel karakter heeft.



Maar ja, dat was de hoogtij. Vooral de 12" heb ik grijs gedraaid.

Leuk album maar meer ook niet. De eerste twee nummers werken op mijn skip vinger maar vanaf nummer drie wordt het wel beter. Astbury heeft nog steeds een toffe stem, de riffs van Duffy blijf ik op dit album te cliché vinden. Je vraagt je ook af wat de band met deze plaat neer wil zetten. Het zal geen nieuwe fans trekken en bij de oude fans krijg je bovenstaande discussies. Toch zonde voor een band die er vroeger toch echt toe deed. Een magere 3 sterren kan ik er nog wel aan kwijt maar veel hoger zal het niet worden ben ik bang. Vendetta X is mijn favoriet op dit moment.

Ik denk dat dit gewoon een keuze is, hun goed recht, The Cult is echt wel nog steeds in staat om nummers zoals uit de hoogtijdagen te maken als men wil. Als je ook ziet hoeveel potentie er zat in al die demo's in de box waar ik het over had, dan hadden ze nog veel meer goede albums afgeleverd. Nummers als Bite On The Bullet, Down So Long, Yes Man, Wolf Child Blues, Walk My Way, Conquistador, wat een geweldige nummers en allemaal niet officieel gereleased.

Ehhh... Dan heb je het ook wel over nummers die ook al 30-40 jaar oud zijn? Ik heb die box-sets ook staan maar die komen uit een hele andere periode. Ik denk zelf dat ze dat soort nummers niet meer kunnen maken omdat ze een andere mindset hebben en de urgentie ook verdwenen is. Toen waren ze nog jong en ambitieus. The (Southern)(Death) Cult was toen ook nog echt een band en is nu eigenlijk een duo met aanhang. Tismaareenidee...

Ja ok is langer geleden maar tot 10 jaar geleden nummers (vorige 2 albums) als Dark Energy en GOAT of album daarvoor met Honey From A Knife of A Pale Horse waren ook meer rocknummers

Eerste luisterbeurt en gelijk mijn laatste denk ik.
Een 0,5 vind ik overdreven maar ik snap wel waarom dit album geen hoog cijfer ( van mij) krijgt. Het klinkt super gedateerd en ieder liedje lijkt een aftakking van een ander nummer.
Slecht is het nergens en ik zeg ook niet dat je commercieel of moet proberen mee te doen met 2022 ofzo.
een hele krappe 3,0
A cut inside is wel een mooi nummertje

The Cult, een band die mijn interesse nooit zo heeft gewekt. Sonic Temple heb ik altijd wel kunnen waarderen, lekker over the top, bij vlagen gruizig en enkele stevige stampers. Met Love maar ook de andere worpen heb ik nooit zoveel gehad. Ook Under the Midnight Sun kan mij niet zo bekoren. Het is niet slecht maar verassen doen de heren ook niet. Het songmateriaal is degelijk, uiteraard inspiratie puttend uit de jaren 80 maar ook duidelijk een luisterend oor gelegd bij bands als Editors en dergelijke. De stem van Astbury wordt steeds breekbaarder, wat ook niet onlogisch is. De sound klinkt wat afstandelijk maar misstaat niet bij het wat stemmige karakter van deze schijf. Beste song van de plaat; Vendetta X, qua arrangement wat eenvoudiger in vergelijking met de overige nummers, maar met het dwingende ritme en de percussie schieten de heren wel raak. Vreemd genoeg moet ik bij het gitaarwerk van Duffy steeds denken aan een band als The Manic Street Preachers, ook een collectief dat zijn invloeden uit de jaren 80 haalt. De korte speelduur van de plaat is trouwens prima, de songs ademen wat mij betreft net te weinig spanning en variatie om langer te boeien. Een voldoende derhalve.

Na Love - de enige The Cult plaat die hier als cd nog in de kast staat - heb ik nauwelijks meer een album van deze formatie beluisterd. Wellicht heb ik het een en ander gemist, maar albums als bijvoorbeeld Sonic Temple liggen mij gewoonweg niet en dus heb ik de band al lang geleden uit oog en oor verloren. Uit nieuwsgierigheid opgezet, vind ik deze Under the Midnight Sun eigenlijk helemaal nog niet zo slecht. Het album komt in elk geval beter tot zijn recht tussen de overige parafernalia in die kast. En vind ik - voorlopig - deze nieuwe spruit aan The Cult boom minstens 3,5* of 4* waard.

De 2 uitgekomen singles zijn eigenlijk gelijk de betere nummers van dit korte album. Veel modale nummers verder die me niet zo heel veel doen verder.

Het album haalt niet het niveau van Love en Sonic Temple maar bivakkeert wel in de subtop van The Cult albums. Vendetta x is inderdaad wel een nummer dat er bovenuit steekt.

Wat een matige zooi is dit zeg. Het titelnummer is nog het beste/mooiste nummer maar de rest is dodelijk saai.

Deze week wat uitvoeriger beluisterd maar het wordt er helaas niet beter op. Voor mij verreweg het slechtste wat de band tot op heden gemaakt heeft. Wat een slappe ongeïnspireerde meuk is dit en dat voor een band wat genoeg kwaliteit in huis heeft om iets degelijks af te leveren. Vendetta X is eigenlijk het enige leuke nummer, gevolgd door mindere broeders Give Me Mercy en Impermanence. Impermanence is ook het enige nummer waarop ik het gitaarwerk van Duffy de moeite waard vind de rest is cliché werk. De meeste nummers zijn hapklare brokken die iedere dertien in een dozijn band zou kunnen maken. De eerste twee nummers skip ik meteen zodra ik ze hoor, die trek ik sowieso niet. En dan nog de tijdsduur van 38 minuten en dan blijft er niet veel meer over dan mijn eerdere score van 3 sterren bij te stellen naar 2,5. Een magere score voor een mager album.

Door dit album toch weer geïnteresseerd geraakt in deze band. Wat een geweldig nummer is Give me mercy toch!

Tjonge, zoveel negativiteit hier over dit fijne plaatje?!

Mijn visie is toch een weinig anders, en die prijkt al een tijdje op Luminous Dash:

'Ontstaan als The Southern Death Cult, hernoemd naar Death Cult en uiteindelijk The Cult, doorliep de Britse band met als enige constanten zanger Ian Astbury en gitarist Billy Duffy een boeiend parcours. Van gothrock en postpunk met het ronduit legendarische album Love (1985) op hun conto, evolueerde de band vanaf het album Electric (1987) naar gortdroge snedige hardrock. De meeste fans groeiden mee met de band, sommigen haakten af, anderen stapten in bij Electric of opvolger Sonic Temple (1989). En zo hebben we meteen de drie best gekende, en misschien ook meest essentiële albums van de band genoemd. Al mag niet voorbijgegaan worden aan Dreamtime, het uitstekende debuut van The Cult in 1984, met singles als Spiritwalker en Go West, opgenomen in de legendarische Rockfield studio’s.

Vrijdag 7 oktober 2022, zes jaar na Hidden City, verscheen Under The Midnight Sun, het alweer elfde album van de band. For Rockers, Ravers, Lovers and Sinners was in 1993, de veelzeggende ondertitel voor de verzamelaar Pure Cult, een vlag die de muzikale evolutie van The Cult perfect dekte. Luidt Under The Midnight Sun opnieuw een andere koers in? Ja, en neen. Het tempo ligt gevoelig lager dan op de vorige vijf albums en de band lijkt opnieuw aan te knopen bij de sfeer en sound die ze ontwikkelde op Dreamtime en verder uitpuurde op Love.

Allicht géén toeval dat Under the Midnight Sun opgenomen werd in Rockfield Studio’s waar Dreamtime werd ‘geboren’? De band liet zich voor de productie bijstaan door Tom Dalgety (Pixies, Ghost, Royal Blood), geen Bob Rock dus deze keer. Het levert een erg mooi geluid op met veel ademruimte, zeker geen dichtgeplamuurde sound zoals op Beyond Good and Evil (2001).

Nee, The Cult heeft geen postpunkplaat gemaakt, geen tweede Dreamtime of Love, geen galmplaat, noch komt het in de buurt van Electric of Sonic Temple. Geen nood, rockers en ravers; Duffy laat zijn gitaar weerom gul gieren, trager en met meer finesse, maar niet minder lekker. Astbury lijkt beter bij stem dan ooit.

Tadaa! Gitaarlick van Duffy. Astbury fluistert “Forget what you know” en een krachtig Mirror trapt zich op gang. Traag en slepend, met potige drums en gedreven door een stuwende bas, subtiele gitaarlijnen van Duffy alsook diens typische psychedelische riffs, als in de bands gothperiode en met een geweldig zingende Astbury. Mirror brengt je meteen in de sfeer van Dreamtime en Love, of sluit daar mooi bij aan.

A Cut Inside, kan zeker alle rockers, ravers, lovers en sinners bekoren. Een fijne mid-tempo rocksong is het zéker, best wel catchy ook. Lekker! Maar wij halen ons hartje pas écht op bij Vendetta X; funky, haast poppy zelfs en met veel bombast. De weidse gebaren denken we erbij. Een “let me see your hands”-momentje voor Ian? Gaan we te ver als we stellen dat deze song ons qua sfeer wat doet denken aan de Simple Minds van het laatste decennium, vooral door toedoen van bas en keys dan. Maar dat geweldige gitaarwerk van Billy Duffy doet Charlie Burchill hem allicht nooit na. Wedden?

Give Me Mercy is de single die het album voorafging. Over het nogal flauwe karamelversje dat de tekst is, maken we ons niet te druk, want het is fijne tune, gebouwd rond een heerlijke riff van Duffy. Outer Heaven moet een vergissing zijn. Is dit een b-kantje van een geplande single dat per ongeluk op het album belandde? Wat doen die kitscherige strijkers ‘uit een doosje’ hier en waar gaat het naartoe? Het gitaarspel en de drumpartij maken het nog enigszins aanvaardbaar, maar dit wordt dé skiptrack, zoveel is zeker.

Eén van de absolute hoogtepunten op Under The Midnight Sun is zonder twijfel het ietwat complexe Knife Through Butterfly Heart. Wat een ongelooflijk bloedmooie en pakkende powerballad, wat een opbouw ook. Wat een intensiteit. Rustig startend, slepend haast, om dan naar een catharsis toe te werken in een fenomenale finale. Ian die croont als de besten, subliem en subtiel gitaarspel van Duffy. Prachtig. Oh en hier storen de ‘strijkers uit een doosje’ ons absoluut niet.

Gedreven door een pompende postpunk baslijn en met een ongelooflijke drive en sfeer, zijn we met Impermanence bij een volgende hoogtepunt op de plaat aanbeland. Een groezelige uithaal van een gretige gitaar, en nog. Dan weer tot kalmte gebracht, een machtig zingende Ian, de melancholie die eraf druipt. Wat klinkt dit neefje van A Flower in the Dessert (Dreamtime) machtig goed!

In de titeltrack mag Astbury nog eens alle vocale registers opengooien. Opnieuw een ballade. Eigenlijk spat de pathos er best wel flink af. Dramatische, net niet stroperige keys incluis. En toch! Dit klinkt redelijk imponerend en fantastisch. En dan dat gitaarspel en die soli van Duffy. Om duimen en vingers bij af te likken. En ja, ook een hoogtepunt. De song heeft trouwens een vrij hoog James Bond-gehalte, qua sfeer en klankkleur. Luister zelf, en je begrijpt meteen wat we bedoelen. Wanneer wordt die volgende film gedraaid trouwens? De themesong is er al!

Wie meegeteld heeft, had het al in de mot. Slechts acht nummers staan er op het album, en als ze Outer Heaven eraf had gelaten, wat van ons had gemogen, maar zeven. Dan nog goed voor een halfuurtje kwaliteit dus.

Met Under The Midnight Sun heeft The Cult een knap rockalbum afgeleverd. Meer ingetogen, maar met een fraai instrumentarium en veelal knappe composities. En zeker de beste vocalen van Ian Astbury in jaren. Natuurlijk wordt Love niet overtroffen, dat achten we dan ook onmogelijk, maar zeker beter dan sommige Cult-platen uit het recente verleden als je het ons vraagt, minstens even goed dan Sonic Temple of Electric, en durven we stellen Dreamtime?

Voor fans van albums als Beyond Good and Evil en Sonic Temple is het misschien even wennen, de liefhebbers van Ceremony, Love, Dreamtime komen vast wel aan hun trekken. En: alles went, ook een ‘nieuwe’ koers.

Wat ons betreft: sowieso de beste Cultplaat in jaren. Toch wel!

Under The Midnight Sun is sinds vrijdag 7 oktober 2022 uit op het label Black Hill Records, en te vinden op de gekende streamingplatformen.'

Noot: bij later luisterbeurten is toch ook Outer Heaven me gaan bekoren.