Eric Clapton - Just One Night (1980)

Mooi geluid.
Fijne respons van het publiek.
Sterk spel.
Mooie nummers.

4,5 *

Vooral Double Trouble is .

Hier heb ik de lp nog ergens van liggen. Met name Cocaine en Further up on the road staan me bij.

Het is een cover, maar After Midnight is m'n favoriet...

Concert was in Japan opgenomen toch?

Setting me up van het eerste Dire Straits album. Ik vindt dit zijn beste live plaat, beter dan EC was Here, 24 Nights en No more car....

Op deze plaat werkte hij gewoon ongecompliceerd zijn beste nummers op een mooie manier af. Mooiste nummer: All Our Past Times.

Jazeker, in de Budokan Theatre in Tokio op 2 en 3 december 1979 (en daarmee is de titel van dit album een beetje misleidend ). Verrassend goed gitaarspel, als je bedenkt hoeveel Clapton in deze periode dronk .

Een waanzinnig lekkere live plaat, waar Rick Clap wederom de sterren van de hemel speelt, luister naar Double trouble, daar kan geen Jimmi Page of Hendriks aan tippen, dat gevoel!! Clapton dronk in deze tijd enorm, gemiddeld drie flessen Brandy per dag, een verslaving die 20 jaar duurde! Sinds Clapton geen heroine, drank of coke meer gebruikt en zegt gelukkig te zijn, heeft hij dit hoge niveau nooit meer gehaald. Give that men a bottle of brandy!!!

Een vrij bluesgerichte liveplaat van E.C . Absoluut 1 van zijn betere .
Clapton speelt hier heel gepassioneerd en de setlijst is uitstekend .
Zelfs het doorgaans wat flauwe Wonderful Tonight wint hier aan glans door een veel dragendere versie .
Sidekick Albert Lee mag overigens ook niet onvermeld blijven . Deze zingt een prima 2e stem en doet de lead op Mark Knopfler's Setting Me Up . Hoogtepunt is naar mijn idee de uitvoering van Double Trouble . Blues zoals blues bedoeld is . Perfecte nuances en een Clapton zowel vocaal als op de gitaar perfect op dreef .
En zo is het gehele album van een constant goed niveau . Sober , en zonder fratsen .
Terugkomend op de drankconsumptie van E.C .
Wellicht had dit een positieve stimulans op zijn spel , maar voor hoe lang dan wel ?
Uiteindelijk loop je toch in de val en kan het niet zo zijn dat je daar mee weg blijft komen .
Recentelijk de dvd bekeken van Clapton met Steve Winwood die onlangs gezamelijk het podium deelden in Madison Square Garden .
Hij speelt hier de sterren van de hemel en heb hem zelden zo opgetogen op een podium gezien .
Wat mij betreft die Brandy maar terug in de kast .

E.C was here en deze waren mn eerste Clapton LP's. Heb er veel van geleerd door alles mee te spelen.
Goed live album, goed geluid en een Clapton en band op dreef.

Apart . Toendertijd , ik meen zo rond 1985 , heb ik deze Lp gekocht en ben toen voorzichtig mee gaan drummen .
Toen nog op een geimproviseerd zelf bedacht drumstel ( een poef , emmers , oude stoel .)

Mijn vader ( zelf slagwerker) vond dat ik er wel aanleg voor had . 3 jaar later speelde ik zelf in een bandje .

Wat dat aangaat heeft deze plaat ook op een andere manier een emotionele waarde voor mij .

Super lekker plaat. Je hoort hier duidelijk Clapton's '70's tone. Hij had deze twangy (middle/brug pick-up) sound altijd in deze tijd.

Favorieten:
-Double trouble (Favoriete bluessong)
-Blues power (Did you think i did'nt knew how to rock and rol...)
-Further on... (Lekker jam track... Klassieker)

Ik zie dat hier een nummer is mee gespeeld met Albert Lee. Staat niks van op MuMe terwijl ik me heb laten vertellen dat dit ook een zeer begaafd gitarist is. Ik ga me daar eens snel in verdiepen...

Albert Lee speelt hier het hele album mee .

Kijk aan. Dat maakt me weer wat nieuwsgieriger. Ben jij bekent met de muziek van Albert Lee?

Nee, niet echt . You Tube zal ook een uitkomst zijn om de man wat meer te leren kennen .

YEAH!!!

Vooral de bluesnummers op deze plaat zijn groots....

Bijzonder fijn album met Blues Power als hoogtepunt. Wonderful Tonight is zelfs nog het minste; grappig, destijds wel één van zijn eerste nummers waar ik mee begonnen ben.

Wat een mooi album is dit toch. Die stem van Clapton is zo ontzettend goed. De versie van After Midnight vind ik bijzonder goed, zo kende ik hem nog niet.
Het gevoel waarmee hij Wonderfull Tonight zingt geeft het nummer een andere dimensie. Fantastische plaat!

Clapton is in vorm . Ondanks alles, want slowhand had tijdens deze tour een fysiek en geestelijk zware periode . Hevig verslaafd aan koning alcohol . Je hoort het er niet van af . Clapton speelt geinspireerd en zingt prima inderdaad.

Clapton heeft het grootste deel van zijn carriere een fysieke en geestelijk zware periode gehad. In de periode 1969-1974 was Clapton een zware heroïne junk. Er waren weddenschappen wie het eerst gingen hemelen, Clapton of Keith van de Stones. Na de heroïne stapte hij over op de drank, en niet zo zuinig ook. Deze verslaving duurde van 1975 tot 1991. Clapton ontwaakte, tragisch genoeg, pas uit zijn roes, toen zijn zoontje Connor 53 verdieping naar beneden tuimelde.

Het lijkt of iedereen die deze plaat luisterde, ook daadwerkelijk is gaan spelen.... drummen, gitaar.... nog bassisten of toetsenisten?

Voor mij is deze plaat ook een belangrijke leraar op gitaar geweest en dus een ontzettend belangrijke plaat in mijn leven. Ik heb, toen ik er eindelijk geld voor had, ook direct een echte amerikaanse strat gekocht, want wat een sound..... (overigens gebruik ik nu de tussenstandjes bijna nooit (maar da's info voor de freak).

De echte strat is een geweldig geluid en mijn favo gitaar. als ik echter dit hoort spelen zakt mijn motivatie tot een dieptepunt. Niet te evenaarden voor mij. Moet ik ook niet verwachten hoor, maar dan maar lekker luisteren.

,Niet veel toe te voegen aan het bovenstaande. Clapton in topvorm. Samen met 24 nights (maar da's waarschinlijk omdat ik clapton toen de eerste keer gezien heb) voor mij zijn beste liveopnamen. Onlangs was ik trouwens ook zwaar onder de indruk van de live-cd met Steve Winwood. De oude kan het nog

Geweldig live album van een van mijn favoriete gitaristen.
Deze cd net ietsje beter dan e.c was here(ook n geweldig live album).
Stukje jeugdsentiment......
Gelijk maar even in mijn top 10 gezet.
Heerlijk blues getinte cd,zo hoor ik clapton het liefst!
Cd ademd 'n heerlijk sfeer uit(althans voor mij ha).
Good old times ,dit is pure genieten!!!

Ik heb mezelf een gloednieuw high end setje kado gedaan. Dan dient zich de uiterst belangrijke vraag aan: wat wordt het eerste nummer? In mijn hoofd heb ik een paar dagen met lijstjes rondgelopen. De finale: Sledgehammer (remaster) van Gabriel eindigde op nummer 3, Black Napkins (studioversie, remaster) van Zappa op 2, Double Trouble van dit album op 1. Heel hard klinkt het trouwens nog veel beter!

Live komt Eric Clapton beter uit de verf dan op zijn studioalbums die soms te gladgestreken zijn (hetzelfde met Joe Cocker). Maar hier klinkt Eric Clapton puur en energiek, hij was goed in vorm en de songkeuze was ook prima.

Wat een prachtig live album is dit! Het speelplezier en de beleving spatten er gewoon vanaf! Vooral super het karakteristieke gitaarspel van Clapton, en een mooi pianootje om het compleet te maken. Het geluid klinkt ook nog eens super. Alleen de volle bak aan punten volstaat voor mij bij deze machtig mooie live plaat

Na de vele lovende stukjes hier en omdat ik juist ook van de Clapton hou die blues speelt, begon ik misschien wel iets te enthousiast aan dit live album. Er staat genoeg moois op, maar het is toch een beetje een mixed bag. Openers Tulsa Time & Early in the Morning vielen me gelijk wat tegen, net als verderop op CD1 If I Don't Be There by Morning en All Our Past Times. De nummers zijn niet echt bijzonder en dit is toch niet de Clapton uit bijvoorbeeld zijn Cream tijd die je daar hoort spelen (en zingen). Hier is hij nog niet zo scherp als verderop in het concert. Het klinkt allemaal wat gladjes, soms ook een makke bij zijn studiowerk.
Tussendoor zijn Lay Down Sally en Wonderful Tonight een stuk beter neergezet en interessantere songs. Echt goed wordt het bij Worried Life Blues en After Midnight. Niet alleen prima songs, maar ook uitstekend gespeeld. Op CD2 van het concert trekt Clapton die lijn aardig door. Zeker op het geweldige Double Trouble & Blues Power. Maar ook Cocaine mag er wezen. Daar horen we zelfs de Jappanners mee zingen.

Helemaal grijsgedraaid en op mijn geïmproviseerde drumstel. Lees: een poef, tuppeware van mijn moeder, stoelen en weet ik veel wat nog meer (feitelijk kun je op alles slaan , leren drummen. Op dit album dus.
Afgezien daarvan een fijne sfeervolle liveplaat met soms hartverscheurend blues. Ik geloof Clapton op dat gebied wel.
Goeie band ook. Ervaren rotten en hecht. Hij heeft veel musici versleten trouwens.
Het is sober, weinig toeters en bellen, maar de setlist is dik in orde.
Ik ben niet zo'n fan van een hele plaat blues, maar Clap maakt soms ook eens een uitstapje naar country of pittige rock ( Bluestrouble en een stevige After Midnight.)

Nog altijd een prima plaat met Slowhand in vorm, ondanks zijn fikse alcoholverslaving.

Inmiddels vallen Tulsa Time & Early In The Morning mij niet meer tegen, die klinken ook best goed. Ik doe er een 0,5* bij. Just One Night is een lekkere live plaat vol met fijne bluesrock en prima solo's van Clapton.