Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace (2007)

Puur vakmanschap van FF.

Ze doen precies waar ze goed in zijn: mooie ballades maken en af en toe stevig rocken. Een perfect voorbeeld hiervan is een van de hoogtepunten But Honestly.

Een 4.0*

@ LucM: ik ben het wel je eens dat Dave Grohl niet de aller beste zanger is qua intensitei, maar qua gevoel vind ik hem altijd wel sterk. Het valt me ook op dat zijn stem hier vrij vlak op afgemixt is. Als je het vergelijkt met liveopnames zou ik het bijna klinisch durven te noemen.

"Echoes, Silence, Patience and Grace" is wellicht de meest volwassen plaat van de Foo Fighters. Maar dat leidt in dit geval niet tot hun beste werk. Eigenlijk vind ik dit best teleurstellend. Opener "The Pretender" is nog een aardige single, maar ik mis op de gehele plaat de bravoure, de attitude en de onbezonnenheid van een plaat als "The Colour and the Shape". Waar zijn die monsterlijke riffs gebleven? De Foo Fighters willen op "Echoes, Silence, Patience and Grace" zich ineens van een meer serieuzere kant laten zien. Daarom bekruipt mij toch een ongemakkelijk gevoel en dat gevoel heeft ook zijn weerslag op de liedjes. Na een paar keer heb ik het wel gehoord. Dit is geen slechte plaat, maar voor de Foo Fighters is dit onder hun niveau.