Camel - A Live Record (1978)

Ik weet wel van het bestaan van aardig wat live cd's, maar deze 2 dubbel elpees waar je het over hebt zegt me helemaal niks. Heb je daar meer info over?

On the Road 1974

en

Live in London

Ik had mij vergist, die tweede is een enkelaar en betreft twee shows (1977 en 1975).

Thanks! Die tweede heb ik, maar die eerste ken ik inderdaad niet. Daar moet ik maar eens naar op zoek.

Ook al is het onofficieel, die platen op het Verne-label zijn erg fraai, qua vormgeving, achtergrondinfo etc. Ik heb ook een gave dubbelaar van Barclay James Harvest met allemaal oud, onuitgebracht spul.

U allen dank voor uw welgemeend advies. Met "A Live Record" en "Mirage" is mijn Camel ontdekkingsreis begonnen. Camel? Het smaakt naar meer, het smaakt naar veel meer...

Probeer ook Moonmadness en Nude eens. Misschien daarna ook Stationary Traveller, Harbour Of Tears en Dust And Dreams.

Je zou ook de live albums Coming of Age en Live at the Royal Albert Hall kunnen overwegen.
Laatstgenoemde opname is van 2018 en omspant eigenlijk het gehele Camel tijdperk met een integrale uitvoering van het Moonmadness album.
CoA bevat een prachtige integrale vertolking van Harbour of Tears dat ik een van de betere meer recente Camel studioalbums vind.

Naar aanleiding van de berichten hierboven heb ik dit album een aantal malen herbeluisterd als geremasterde dubbel CD die ik bij de bibliotheek heb geleend. Ik heb hem namelijk al als dubbel LP en tevens de originele CD uitgave uit 1993.
Inderdaad, de extra tracks en de opgepoetste geluidskwaliteit (hoewel het origineel ook niet slecht klinkt) geven het een meerwaarde.
Camel was trouwens niet helemaal tevreden met deze remaster, vanwege iets met de drums, maar eea klinkt prima.
Ook erg mooi zijn de orkest arrangementen in het Snow Goose gedeelte. David Bedford was hiervoor verantwoordelijk en als je goed luistert hoor je tijdens Dunkirk soms wat atonaliteit bij de blazers, een van zijn handelsmerken. Maar het blijft beperkt en stoort allerminst. Daardoor krijgt het net wat meer 'edge'.
Ook La Princesse Perdue profiteert van de orkestbijdrage.
Al met al heb ik besloten mijn score te verhogen naar 5, want dit is in mijn ogen (oren) toch wel het beste Camel live album dat is samengesteld uit gedeelten van zes concerten. De jazzy uitvoering van Never Let Go is werkelijk waanzinnig goed.

Jazzy of funky? Ik vind het eerder een disco-funk-versie. Helemaal in de stijl van die tijd.

Je hebt gelijk, funky is een betere omschrijving.

De versie van Never Let Go op deze A Live Record is geweldig, maar die van de 1981 tour is zo mogelijk nog swingender of funkier. Destijds zond de KRO het concert uit 1981 in Nijmegen uit en ik wist niet wat ik hoorde. Heb de tape nog steeds. Deze versie kun je ook vinden op de CD On The Road 1981 van de Nude Tour.

A Live Record blijft natuurlijk wel een tijdsmonument, zo’n klassieke live dubbelaar liefst op vinyl uit de 70er jaren.

Ja, zo eeuwig jammer, dat Camel Productions niet aan vinyl doet. Zodoende mis ik toch een hoop livemateriaal nu.

Ik heb wel twee liveplaten (op piratenlabels) uit de jaren 1974 en 1977.

Een prachtige cd met schitterende nummers / uitvoeringen. Maar wel een ongelofelijk bij elkaar geharkt zootje qua bron waar de opnames vandaan komen en zou het toch zo mooi zijn als als de hele concerten direct waren uitgebracht van al deze nummers en we daar niet weet ik hoeveel jaar op moeten wachten ?

Zeker de remaster kent zoveel verschillende bronnen, bezettingen en jaartallen dat het net is of ze de ruimte op de cd's gewoon zo volledig mogelijk wilden benutten en verder nergens anders naar keken.

Camel was ook zo'n band die populair was op mijn middelbare school. De albums Camel, Mirage, The Snow Goose en Moonmadness stonden bij menigeen op de plank.

En dat dan draaien op een Thorens draaitafel, een Denon versterker en speakers van KEF, of in mijn geval Tandberg.

Veel van die drie albums is terug te vinden op dit live album uit 1978. En ook live gespeeld spat de perfectie ervan af. Het waren vaak lange nummers (soms gesplitst in meerdere delen) en dus ook een live album van 2 uur en een kwartier. Opgenomen tijdens een tournee in thuisland Engeland. De band bestaat nog en Andy Latimer en Colin Bass zijn nog steeds bandlid.

De band is bij het grote publiek nooit aangeslagen. Tenminste niet in Nederland. Waarom weet ik niet. Misschien toch wat te alternatief?

Dit nu weer eens streamen is dus een feest van herkenning. Een aantal songs is opgenomen met de London Symphony Orchestra. Ik vind het altijd wel wat hebben zo'n groot orkest er bij.

Een must have voor de liefhebber van de vier genoemde albums uit de beginjaren van de band.

Intussen heb ik de uitgebreide geremasterde versie toch aangeschaft, ondanks dat ik de originele CD en LP uitgaven al heb, om aldus mijn Camel collectie weer wat completer te maken. Vandaag heb ik het complete album weer eens beluisterd en de muzikale kwaliteit ervan blijft me verbazen. Ik schaar deze bij mijn drie favoriete prog live albums van de seventies, samen met Seconds Out en Yessongs.

Yessongs ruil ik dan in voor Two For The Show van Kansas. Seconds Out de absolute nummer 1.

Maar deze Camel hoort er zeker bij. Jammer dat er geen vinyluitgave is geweest van de geweldige nieuwe uitgave met de extra nummers.

Nou ik heb weer drie live albums aan mijn playlist toegevoegd . Kansas en Yes, maar begin met deze Camel. De groep is bij mij nooit écht blijven hangen en live (samen met Kansas) misschien wel een grote onbekende voor mij. Gister even Never let go (als teaser) beluisterd en denk dat ik hier wel van ga genieten.

Mooi! Voor mij ook na Seconds Out het beste Livealbum aller tijden met als derde Live Tapes van BJH. Maar Two For The Show en Yessongs zijn ook geweldig!

Ben op dit moment een aantal oudere cd’s van Camel aan het vervangen voor de remaster versies, zo ook deze. Ik had in de begin periode van de cd de japanse versie voor veel geld gekocht en nu dus de remaster. Wat al meerdere keren gemeld is, is het geluid van deze versie een stuk helderder en zijn de instrumenten beter hoorbaar. Ook de extra nummers maakt deze cd boeiender dan de oude versie.

Ook de remasters van de The Snow Goose en Moonmadness (beide de 2 cd remasters, lang leve Discogs) inmiddels in bezit. Heb gelezen dat het 1e en 2e album ook de moeite loont om te vervangen voor remasters dus daar ook maar eens achteraan gaan. Had nog niet gestemd maar het worden dankzij de remaster 5 sterren.

Ja ze zijn allemaal de moeite waard die remasters.

Even een vraagje: hebben we het over de remasters uit 2002 of zijn er recent wederom nieuwe versies uitgebracht?

Over 2002 maar er is recent natuurlijk wel een heerlijke megaboxset uitgebracht van Camel.