Camel - A Live Record (1978)

Een goed live-album van Camel. Alhoewel ik inderdaad ook vind dat de snow-goose in studio-versie beter uit de verf komt. Maar een heel goed overzicht over wat Camel tot dan toe gemaakt had.

The Snow Goose live versie op de bonus disc van de latere remastered versie van The Snow Goose is ook zeer de moeite waard.

En voor de versie op de dvd In from the Cold (en die is dan nog steeds stukken minder dan de echte liveversie...)

Toen ik deze op dubbelcd kocht, met al die extra tracks, draaide ik hem helemaal stuk.
Dat was nog vóór de tijd dat ik een mp3 speler had. Dus gewoon met de dubbelcd in mijn schoudertas en de discman.

Wat heb ik die zomer (2007/2008???) veel naar deze dubbelaar geluisterd.

Op elpee kocht ik hem ergens toen ik een jaar of 16 a 17 was, dus dat is nog langer terug. Maar ik had 'm nooit op cassette gezet, dus nooit onderweg/in de zomer gedraaid. Tot dus 2007/8 (weet niet meer wanneer).... Heerlijk...

Dubbelaar voor een prikkie op elpee gekocht. Prachtig album met hun beste werk en de Snow Goose op de koop toe.

Al een eeuwigheid op dubbelcd. Ooit via importwegen besteld.
ik heb een japanse versie. Mooi album. Snowgoose met orkest is erg fraai inderdaad.

Toip album en een vol punt omhoog! Staat geen zwak nummer op

Heb dit album al vanaf begin jaren 80 op vinyl; heb al lang geen platenspeler meer helaas. Maar digitaal kan ik m nog wel af en toe beluisteren als ik in de stemming ben.

Samen met Seconds Out een van mijn favourite live platen. Heb hem op LP gehad heel lang geleden. Daarna de cd versie. Het was mijn kennismaking met Camel. En wat voor een. Zoals al verschillende keren aangegeven is de uitvoering van The Snow Goose geweldig. Pas geleden bij de media markt de geremasterde versie gekocht voor €8.00!
Deze weet nog altijd de weg naar mijn de speler te vinden.

Op vinyl, was deze plaat al mijn favoriete liveplaat, maar sinds de cd-tijd is deze plaat uitgegroeid van dubbellp naar dubbelcd, met een extra half uur muziek.

Vooral de Sinclair/Bardens/Collins/Ward/Latimer line-up doet het goed. Niets ten nadele van de Ferguson/Ward/Latimer/Bardens line-up, maar daar is al zoveel live-materiaal van.

Vooral het Rain Dances materiaal krijgt de nodige peper, alsmede enkele Moonmadness-songs. Camel als jazzrock-fusionband? Het gebeurt gewoon.

Extra cadeautjes zijn de integrale versie van Snow Goose met orkest en Ligging at Louis. Vooral in de lp-tijd was dit de enige plaat waar die gave song op te vinden was.

Hoe beoordeel je nu een plaat die als lp en als cd zo verschillen? In dit geval erg makkelijk, want de vinylle dubbelaar krijgt al het volle pond. De cd (en streaming-versie) krijgt dan een 5+.

Noot: op de remaster van Rain Dances zijn nog wat livetracks uit de Sinclair/Collins/Bardens/Latimer/Ward periode.

Wat is er nog meer te zeggen over deze plaat?

Herkenbaar. Dit was na Snow Goose en Rain dances destijds mijn derde Camel-LP, maar op de een of andere manier is-ie altijd een beetje ondergesneeuwd ten faveure van eerdere en soms ook latere studioplaten. Maar nu ik deze in de updates tegenkom, de hoesafbeelding weer eens zie en de tracklist nakijk, realiseer ik me weer wat voor geweldige plaat dit is. Ook ik heb later de geremasterde dubbel-cd aangeschaft en dat half uur extra muziek maakt het eens te meer de moeite waard. Een lange zit, maar het is toch een klein beetje alsof je ditmaal een volledig Camel-concert meemaakt.

Camel was ten tijde van Rain dances sowieso sterk beinvloed door de jazzrock die in deze periode tamelijk populair was. En ik vind de band heerlijk klinken op deze manier. Je zegt het goed: met name de uitvoeringen van de Rain dances-tracks zijn hier wat steviger en dynamischer, gepeperder zo je wilt. In elk geval beter dan de af en toe wat matte studio-versies.

Bij mij stijgt de waardering van de LP- naar de CD-uitgave van 4,5 naar 5. Met name door de toevoeging van de integrale Snow goose-uitvoering met orkest, maar ook omdat die remaster erg goed klinkt. En dit is echt een voorbeeld van een reissue die door de toevoeging een meerwaarde krijgt. En in mijn beleving is dat vrij zelden het geval.

gaucho

Ken jij Kraan?
Ik wil graag een potje breken voor deze band, die wel wat raakvlakken heeft met Camel, al is Kraan wat funkier. Veel mooie grooves, lekker gitaarwerk en ook op de beginplaten lekker veel sax.

Ik vind persoonlijk de liveplaten uit 1975 en 1977 zeer de moeite waard en mooi aansluiten op Camel's A Live Record.

Kraan? Nee, niet echt. De naam is me wel eens opgevallen bij het doorsnuffelen van tweedehands platenbakken (want wie noemt zijn band nu Kraan? )
Moest dus wel Duits zijn, maar ik heb zelfs geen idee in welk muzikaal straatje die heren zich bewogen. Dus bedankt voor de tip. Zal eens luisteren en misschien nadenken over een aanschaf als ik ze weer eens in de platenbakken tegenkom.

Dat ze iets funkier klinken dan Camel vind ik trouwens alleen maar een aanbeveling. Daar hou ik over het algemeen wel van, funky klinkende rockbands...
Mocht het wat worden tussen mij en Kraan, dan lees je dat wellicht bij de desbetreffende albums.

Een feestje: een geweldige verzameling hoogtepunten uit de eerste vijf Camel-albums op gedreven wijze gebracht en dankzij de expanded & remastered edition van 2002 ook nog eens in perfecte geluidskwaliteit (getuige bijvoorbeeld de prachtige ruimtelijkheid wanneer Andy Latimer in The white rider na ongeveer 5 minuten begint te zingen). Het belang van de toegevoegde waarde van Mel Collins en zijn sublieme blaaswerk kan niet overschat worden.
        Toch nog wel wat aan te merken: net als een paar anderen hier vind ik dat het orkest op de (verder uitstekende) uitvoering van The snow goose net wat minder toevoegt dan verwacht (en gehoopt), en af en toe krijg ik wel eens de indruk dat Andy Ward soms net iets te hard in de mix staat (bijvoorbeeld op het titelstuk van The snow goose), maar daar stoor ik me verder niet zo aan omdat zijn drumpartijen hier tegelijkertijd complex, spannend en functioneel zijn. En wie dit album al langer kent en liefheeft zal misschien ook aan de hoes gewend zijn en hem vanwege de aangename associatie met de muziek niet anders willen hebben, maar ik vind zelf dat de nietszeggende afbeelding wel wat passender en sfeervoller had gemogen.
        Maar goed, dat zijn slechts een paar zoute slakken, en uiteindelijk doen ze weinig af aan het plezier dat ik beleef aan deze prachtige twee-en-een-kwart uur lange reis. Ze zeggen wel eens dat de ziel te paard reist, maar voor deze band geldt dat de ziel...

Al eens eerder aangegeven, dit is samen met Seconds Out, een van mijn favoriete live-albums ooit. De volle mep wat mij betreft.
De hoes is, en hier verschil ik van mening met BoyOnHeavenHill, van een ongekende schoonheid wat mij betreft. Ik had in 1978 nog nooit van Camel gehoord maar deze hoes trok me meteen.
Het gevoel dat het muzikaal van een onsterfelijke schoonheid was/is heeft me tot op de dag van vandaag niet verlaten. Deze draai ik nog altijd een paar keer per jaar.
Ook The Snow Goose is in deze uitvoering prachtig. Voor mij is het fantastische gitaarspel van Latimer in perfecte balans met het London Symphony Orchestra.

Ik kan alleen maar beamen wat de twee auteurs boven mij vermelden.
Zeer smaakvolle registratie.
De 1e plaatkant, bondig met een mix van prog en jazzrock. Zeer muzikaal en speels.
Toch vreemd dat Camel nooit helemaal tot de eredivisie van de progrock is doorgedrongen.
Ok, de zang is niet heel uitgesproken. Geen Peter Gabriel of Jon Anderson bijvoorbeeld. Geen echte frontman ook. Maar daarom is Camel juist ook een band van instrumentale stukken en dat kunnen ze uitstekend.
The Snowgoose met orkest is bijzonder smaakvol gedaan wat mij betreft. Prima nuances, niet te dichtgesmeerd, voorbeeldig gearrangeerd en met het juiste gevoel.

Al jaren in bezit en een plaat die ik nog regelmatig opzet.
Een halfje verhoogd bij deze.
.

Camel; een band die niet bij de Canterbury-scene hoort, maar wat mij betreft er gewoon tussen mag, qua sound en benadering. Alom bejubeld om het gitaarspel maar van Andy, maar wat mij betreft mag en moet Peter ook genoemd worden. Sinds het aantreden van Richard Sinclair als leadzanger en tweede 'frontman' steeds meer op de achtergrond. De onvrede die daaruit volgde is op deze verzameling livesongs niet te horen.

Een puike live-compilatie die in het digitale tijdperk uitgegroeid is tot een grotere verzameling, waarin beide lineups (Latimer/Bardens/Ferguson/Ward en Latimer/Bardens/Sinclair/Ward/Collins) voldoende aan bofld komen.

Ik heb twee extra livedubbelaars op vinyl in de kast. Eén van de 1977-Raind Dances-tour en één die de songs uit 1974 compileert (door de bonustracks samen te voegen met de verkeerd getitelde On thecRoad 1972). Soundtechnisch klinkt A Live Record beter, maar soms is het wat anachronistich heen en weerschakelen tussen 1974 en 1977 hier. Maar na 30 jaar deze plaat oppeuzelen, maakt het mij niet uit.

Liververzamelaars is wel een dingetje soms hoor. Ik heb liever een concertregistratie. Maar dit waren de 70's, andere tijden dus.

Een concertregistratie van wat voor band dan ook, zijn toch ook altijd een verzameling van hun beste nummers uit hun hele oevre, en dan intergraal compleet gespeelde studio albums daargelaten dan. Ik snap jouw redenatie dan ook niet. Een concertregistratie is van een compleet concert op dezelfde dag op dezelfde tijd gespeeld. En een live verzamelaar is veelal een verzameling van hun best gespeelde nummers bij verschillende concerten op plaat gezet. Het enige verschil wat ik dan heb is dan de verschillende sfeersettingen t.o.v een complete concert registratie. Ik heb ook liever een compleet gespeeld concert, maar een 'live verzamelaar' kan ik ook ongeveer net zo van genieten.

Een live compilatie of een concert registratie, beide erg leuk al is een pure concertregistratie inclusief aankondigingen vaak meer iets voor de die hard fans. Ik heb er veel liggen van mijn favoriete muzikanten.

Van deze A Live Record van Camel heb je ook een CD remaster met enorm veel extra materiaal. Die vind ik echt helemaal top en een vinyl release daarvan zou ik toejuichen.

Als ik twijfel of een band wel of niet iets voor mij is, dan begin ik altijd met een live verzamelaar of live concert van een band, en nooit met een studio verzamelaar. Is het niet je ding, weet je wel wat een band live in huis heeft, en is het wel wat, dan heb je zowiezo een mooi document naast de studio albums. Want een studio verzamelaar word al snel overbodig als een band wel bij je aan mag slaan. Is deze plaat wat als instap album van Camel?

ricardo,

Zoals wel vaker bij bands het geval is, is Camel een band die live meer vlamt dan in de studio. Het is net allemaal wat frivoler en ook wat steviger.
Ik zou zeggen prima instapper.
Het is een uitstekende registratie.
De fijne en muzikaal van een zeer hoog nivo gespeelde prog/ fusion van kant 1 is erg 70's, maar boeiend genoeg.
The Snowgoose in zijn geheel is ook genieten. Het orkest is echt een toevoeging. Niet pompeus, ook niet te overheersend en past uitstekend in de sfeer en concept.
Camel was toen een weergaloze band en live een verademing. Erg onderschat, blijf ik vinden.

Camel: natuurlijk heb van deze band gehoord maar... ik ken dus echt helemaal niets van ze. Zou het voor mij als zijnde Deep Purple/Rush/Yes/Focus liefhebber wat zijn? Zo ja, is "A Live Record" dan inderdaad een goed album om kennis te maken met Camel?

Een paar weken geleden stelde ik dezelfde vraag ten aanzien van Dream Theater. Daar heb ik, dankzij welgemeende adviezen op MuMe, inmiddels tot groot genoegen drie albums van in mijn platencollectie.

Zo zie je maar Hans Brouwer

Dream Theater wel eens geprobeerd, maar ik heb er helemaal niets mee.
Erg druk, technisch wel erg goed, maar het pakt mij totaal niet.
Ik krijg altijd het idee dat ze composorisch nogal plakken en knippen.
Ineens van een beladen op zich wel interessant stuk, gaan ze dan ineens ontzettend freaken met muzikale hoogstandjes, maar waarvan mij de connectie volledig ontgaat met het voorafgaande in de song.
Te hoogdravend voor mij.

Als Focus liefhebber gewoon doen: orgel, fluit, gitaar en lange instrumentale secties. Deze liveplaat is een prima instapper.

Leuk, met z'n allen aan de Camel. bikkel2 en ik loodsen jullie er wel doorheen.

Je kunt nu eenmaal niet alles goed vinden.
Maar bikkel2: wat betreft Camel? Jouw advies opvolgen en "A Live Record" bestellen? En het album "Mirage"? Ook een aanrader?

Beste Hans Brouwer, ik hou van livealbums en deze was voor mij goed genoeg om zelfs twee keer te kopen, op vinyl en op cd met die extra's. Hierboven vind je ook een Spotify link met die uitgebreide versie en morgen is het "luizige zondag", relaxen met een lekker album. Geniet ervan!

Yep!

Nog een paar tips: Moonmadness, Camel ( 1e album) en Raindances ( mijn numero uno van Camel)

En The Snow Goose natuurlijk, zeker als je van Focus houdt!