Camel - A Live Record (1978)

Mijn eerste kennismaking met Camel was middels deze plaat en wel in de plaatselijke wiettent 'Dik Kaptein' in de Barlheze te Zutphen. Op slag verkocht en nog steed verknocht aan deze band. Deze liveregistratie is gewoonweg GOED!.

Voor mij DE middelbare schoolplaat, werd grijs gedraaid in de pauze waar de muziek comissie plaatjes mocht draaien.
Als ik Never let go hoor ben ik weer op het onvolprezen Niels Stensen College....

Dit is niet zo zeer een live-album gebaseerd op een bepaalde toer of bezetting maar een soort live-geschiedenis van Camel tot dan toe aangezien het nummers bevat opgenomen tijdens de Raindances toer, Moonmadness periode en zelfs een complete uitvoering met orkest van het album The Snowgoose.

En die uitvoering vind ik zelf nog mooier dan het origineel

Ik ook, een van die concerten waar ik naar toe zou gegaan zijn mocht ik het allemaal nog eens mogen overdoen

Ik heb zojuist deze LP teruggevonden en sommige nummers zijn beter op de CD, vooral The Snow Goose. Sommige stukken werden weggelaten die het geheel juist mooier maken (en dan vooral de solo in Dunkirk). Anders wel mooi met het orkest.

Zijn hier nou twee versies van? Een met en een zonder orkest? Zo ja welke is dan welke?

Deze heb ik ergens in de jaren 90 via importwegen gekocht.
Ik was toen nogal in de ban van Camel.
De 1e cd zijn de nummers uit de begintijd.Hier is jazzrockachtig spul te vinden,in combinatie met symfo.
Het 2e gedeelte is The Snow Goose met orkest live.
Dit geeft een aardige indruk van hoe dit concept op deze manier klonk.
Muzikaal mooi uitgevoerd,maar ik betrap mezelf er op dat ik de aandacht niet 100 % kan vasthouden.
Dat zegt wat meer over mijn smaak die anders is geworden,dan dit album, wat eigenlijk een smaakvol livedocument is.
Zeker een heel creatieve periode van Camel.

Bedankt!

hallo, ik ben net nieuw op deze website,
de issue: ik heb de LP versie van A LIVE RECORD en de remaster 2002 versie met bonustracks. maar in de remastered versie is heel de gitaar naar de achtergrond gemixt ten gunste van de orgelpartijen . dit is zeer goed te horen op de track Flight Of The Snow Goose . heel die gitaar is niet meer te horen ! Dit stuk had ook een hele mooie overgang met die gitaarriffs naar het refrein toewerken en dit effect is nu ook niet aanwezig op de nieuwe versie.
voor mij hoeft al dat geremaster daarom ook niet, de orginele lp is gemixt door de orginele engeneer Rett Davies (remixed by, toen al) en nu zijn deze orginele mixen echt verknalt door een paar van die platenmaatschappijen wizzkids die persee de gehele plaat opnieuw moesten mixen. bah . in La Princesse Perdue is het orkest naar achteren gemixt tov synthesizer partijen, de plaat klinkt echt heel anders hierdoor. Remasteren = verkloten

Euh... lezen is ook een kunst want als je het boekje van de 2002 remaster goed had gelezen dan had je kunnen weten dat de versie van The Snow Goose zoals die op deze cd staat een andere is dan welke op de originele A Live Record LP en CD stond. Want wat staat in het boekje:

"Whilst researching this reissue the discovery was made of David Hitchcock's original mix of the performance of The Snow Goose with the LSO recorded at the Royal Albert Hall on October 17th 1975, complete with full unedited introductions. The decision was therefore made to use this original mix on this reissue."

Persoonlijk vind ik deze mix een stuk beter dan de originele A Live Record mix want juist nu is de balans tussen band en orkest een stuk beter waarbij ik dus juist vind dat het orkest veel beter hoorbaar is. Iets wat overigens ook gezegd kan worden van de remaster van de album versie van The Snow Goose.

Samen met moonmadness en the snow goose zijn dit de albums die ik het meeste waardeer van Camel. Ga binnenkort toch het debuut weer eens in de speler leggen en wellicht dat die erbij komt.

het is hetzelfde concert maar een andere mix, bij de ene is de gitaar beter te horen en bij de andere het orkest

Ik ben het wel een beetje met spees eens, voor wat betreft de remasteren in het algemeen.

Deze A Live Record, is aan de andere kant flink in waarde toegenomen, sinds de 2002-remaster.

Er staan nu twee maal zoveel songs op en er is meer consistentie in de tracklisting. Bijvoorbeeld het overgaan van Lunar Sea in Rain Dances.

Absolute meerwaarde aan deze livedubbelaar was natuurlijk altijd al de non-album track Liggin' at Louis.

The integrale uitvoering van Snow Goose is ongevenaard. Normaliter speelt Camel alleen fragmenten of een medley van die plaat.

En dus gaat je argument dat remasteren = verkloten niet op in dit geval. Het feit dat het anders klinkt (en in jouw oren minder) komt dus niet door het remasteren (want dat kan feitelijk helemaal niet zo'n grote invloed op de sound hebben) maar domweg omdat er een totaal andere mix is gebruikt.

Pure nostalgie volgens mij is toch wel het mooiste live album wat ooit gemaakt is. Al vind ik Rhayader op Pressure Points betere versie hebben.

Sfeervol live album van één van de beste progressieve groepen. Misschien het laatste écht goede Camel album, waarop die typische 'Camel-magie' nog wordt uitgestraald.

De eerste elpee verdient geen slecht woord. Camel zoals ik ze graag hoor: eigenzinnig, melodisch en op de een of andere manier spelen ze tegelijkertijd onbevlogen en strak. Dat is eigenlijk in het algemeen wel een grote kracht van Camel. Ze schieten nooit door tot machinaal spelen, ze blijven altijd als een echte band samenspelen. De bonustracks op de cd release van 2002 lijken me ook de moeite waard, die moet ik eens opzoeken.

Ik heb wel wat gemengde gevoelens over de integrale uitvoering van The Snow Goose. Een schitterend album natuurlijk, en live blijft de magie van het origineel wonderwel overeind, maar wat voegt het uiteindelijk toe aan het originele album? De verschillen vind ik toch niet zo heel groot. Ik had dan op z'n minst de rol van het orkest groter gemaakt.

Er zijn wel degelijk verschillen te ontdekken... Vooral op de remaster klinkt het orkest echt duidelijk door. Daarbij zijn een aantal stukken wat langer dan op de studioplaat (kijk maar naar de tracktijden) zoals extra keyboardsolo in Migration...

Ik heb gisteravond nog de remaster gedraaid en vind deze ook krachtiger dan de originele studioversie van The Snowgoose. Er is meer dynamiek en ja, het orkest is prominenter aanwezig. Naast de lengte nog een paar andere zaken die positief opvallen: de 'etude' Fritha Alone wordt hier zuiver vertolkt op piano, wat maakt dat de pracht van dit miniatuurtje veel beter tot haar recht komt. Verder speelt de band het nummer Sanctuary in een beduidend langzamer tempo dan op de studioplaat. Vast voortschrijdend inzicht, want deze schitterende melodie klinkt ineens veel minder gehaast. En ook niet onbelangrijk: Andy Latimer soleert hier (te zien op de binnenhoes) op een Gibson SG Double Neck. Deze heeft toch een wat andere klankleur dan de Gibson Les Paul, waar hij doorgaans op speelt.

Kopbrekens betreffende de versie maar mijn stem gaat over deze versie: klik welke ik onlangs tijdens de MuMe meeting in Rotterdam heb gekocht.

Ze hebben toentertijd niet voor niets gekozen om sommige livesongs weg te laten.
Ik las eens dat ze die er niet op hadden gezet, omdat ze teveel leken op de studioversies.

Ik ben een completist, dus ik vind de de versie met bonustracks geweldig!!

Maar ieder heeft het recht zijn eigen versie te kiezen...

Sterk dubbel live-album van Camel. Op de eerste plaat krijgen de nummers een nieuw, jazzy arrangement. Dit werkt erg goed en veel nummers krijgen hierdoor een extra dimensie. Vooral Never let go imponeert als nooit te voren. De tweede plaat geeft ons een live-versie van the snowgoose. Deze versie voegt niet ontzettend veel toe aan de studio-opnamen, maar is zeer aardig om eens te beluisteren.

Het is wel al vaker gezegd.
Maar de liveversie van Snow Goose is wel degelijk anders dan de studioversie.
Een aantal arrangementen zijn veranderd.
Verder is het hele stuk met orkest opgenomen. De studioversie niet.

Dat geeft inderdaad net even de extra impact . Ik vind het knap uitgevoerd , niet te statisch of te wollig , het blijft een heel catchy geheel. Vorige week nog even beluistert na lange tijd , en was opnieuw onder de indruk , vooral ook van het eerste schijfje. Muzikaal heel soepel en speels.
Camel stoeit moeiteloos met fusion , prog en de Latimergitaarpartijen geven het een soort van bluesy impact.
Van de zang ben ik nooit echt onder de indruk geweest. Is ook duidelijk niet de belangrijkste factor.
Misschien juist daarom is Camel nooit zo groot geworden als een Yes of Genesis , die wel duidelijk een frontman lieten escaleren.
Maar muzikaal is dit zeker hoogstaand. Halfje verhoogd naar 4.

@ozric:
Dat de live-show(met orkest) anders is dan de studioversie(zonder orkest) was mij al bekend, desondanks ben ik nog steeds van mening dat het voor mij niet zo heel veel toevoegd. De beleving is niet zo radicaal anders dan die van het studio-album, al zijn er natuurlijk wel hoorbare verschillen tussen beide versies. begrijp me niet verkeerd de liveversie van de Snow Goose is nog steeds zeer genietbaar.

@ Het missen van een goede zanger is ook voor mij een van de grote kritiekpunten van Camel, al vind ik de zang nou ook weer niet zo irritant dat het afdoet aan de muziek.

Ha!

Ik vind Rush en Yes (zeer bekend) veel irritanter met hun zangers

Daarom luister ik die bands juist minder.

De monotone zang in Camel vind ik juist net perfect.

Grappig hoe meningen kunnen verschillen.

Op sommige platen vind ik het ook een kritiekpunt, maar na Rain Dances vind ik de muziek ook minder interessant. Op de platen daarvoor focus ik me eigenlijk niet op de zang. Die trekt ook geen aandacht. Gevolg is voor mij dat ik me specifieker op de muziek kan richten, en een potje spelen kunnen de heren van Camel als de beste.

Een Jon Anderson kom je niet om heen (niet dat dat erg is).

Ik heb het nooit als storend ervaren, maar zangtechnisch is het wat vlakjes.
In de eerste jaren van Camel was de zang een soort bijhangsel , was zeker niet het belangrijkste punt , omdat de songs vanuit het instrumentale zeggingskracht genoeg hadden.
Op songgerichtere meer mainstreamere albums van de latere periode wordt er meer gebruik gemaakt mensen met een goede tot prima zangstem.
Collin Bass en Chris Rainbow bijvoorbeeld.
Op een topalbum als Dust & Dreams vind ik Latimer overigens aardig voor de dag komen met zijn vocalen.

Kocht indertijd (1981/1982) dit album; moest enorm wennen aan deze vreemde eend in de bijt die Camel heet - kan de albums uit hun beginperiode nu meer waarderen dan indertijd, vandaar dat mijn cijfer van 4 vooral gebaseerd is op de eerste 2 zijden van deze (LP)dubbelaar.
Snowgoose live zegt mij persoonlijk veel minder dan de eerste schijf vinyl; vind overigens Snowgoose hun minste album uit de jaren 1973-1979 (het ontbreken van vocalen doet afbreuk aan de arrangementen).

Maar desalniettemin: A Live Record is en blijft mijn kennismaking met Camel.

Liggin' at Louis is trouwens echt een waanzinnig gaaf muzikaal stuk.
Bardens/Latimer/Ferguson/Ward op hun best.

Jammer dat het nooit op een reguliere plaat is terechtgekomen, maar wel fijn dat de band heeft gekozen het toch op deze manier uit te brengen...