Camel - A Live Record (1978)

Een feestje: een geweldige verzameling hoogtepunten uit de eerste vijf Camel-albums op gedreven wijze gebracht en dankzij de expanded & remastered edition van 2002 ook nog eens in perfecte geluidskwaliteit (getuige bijvoorbeeld de prachtige ruimtelijkheid wanneer Andy Latimer in The white rider na ongeveer 5 minuten begint te zingen). Het belang van de toegevoegde waarde van Mel Collins en zijn sublieme blaaswerk kan niet overschat worden.
        Toch nog wel wat aan te merken: net als een paar anderen hier vind ik dat het orkest op de (verder uitstekende) uitvoering van The snow goose net wat minder toevoegt dan verwacht (en gehoopt), en af en toe krijg ik wel eens de indruk dat Andy Ward soms net iets te hard in de mix staat (bijvoorbeeld op het titelstuk van The snow goose), maar daar stoor ik me verder niet zo aan omdat zijn drumpartijen hier tegelijkertijd complex, spannend en functioneel zijn. En wie dit album al langer kent en liefheeft zal misschien ook aan de hoes gewend zijn en hem vanwege de aangename associatie met de muziek niet anders willen hebben, maar ik vind zelf dat de nietszeggende afbeelding wel wat passender en sfeervoller had gemogen.
        Maar goed, dat zijn slechts een paar zoute slakken, en uiteindelijk doen ze weinig af aan het plezier dat ik beleef aan deze prachtige twee-en-een-kwart uur lange reis. Ze zeggen wel eens dat de ziel te paard reist, maar voor deze band geldt dat de ziel...