The Smashing Pumpkins - ATUM (2023)

Als het hele album het niveau heeft als Beguiled, lijkt het me tamelijk onuitzitbaar.

Af en toe hoor ik een SP-cliché, maar als dat hetgeen is dat me positief opvalt ..

Smashing Pumpkins Empires (live)

Empires, dit speelde ze live in een concert.
Dit klinkt toch een stuk beter zeg, een van de beste nummers van ze in jaren.
Combinatie van Gish en Mellon collie

"The Good in Goodbye",

vanaf minuut 23.17


Good In Goodbye (with Jimmy Chamberlin) - Thirty-Three with William Patrick Corgan - Omny.fm

"Harmageddon" live in Dallas 02/10/2022

https://www.youtube.com/watch?v=e4L9C4yIKf8

Heel sterk nummer, had zo op mellon collie gekund

Afwachten, Atum zal +30 nummers in totaal hebben.


Vergeet ook niet de laatste ongekende /onbeminde classics van de laatste jaren; ' ,

zie bvb. 'Soot and Stars' :

https://www.youtube.com/watch?v=p6V1AF-MT2E


Corgan = genie

Of "Gossamer" live accoustic:

https://www.youtube.com/watch?v=3pQ2BrOsYsA

Een rock opera in drie acts. En ja hoor, dan bouwen we dat natuurlijk op.

Zo is Act 1 nu te beluisteren en dus te beoordelen. Zoals het een echte opera betaamt opent het lekker pompeus met de instrumentale titeltrack. Maar zoals we van de Pumpkins de laatste jaren gewend zijn krijgen synths een grote rol en ik herken de gitaar in opener Atum nauwelijks. Zijn dit de Pumpkins of horen we hier Pink Floyd met zo'n flink uitwaaierende solo?

In het begin van Butterfly Suite zingt Corgan bijkans als een kwakende kikker. Zeg ik dat? Ik die geen moeite heb met de cirkelzaag zang die we zo gewend zijn. Gelukkig blijft het bij de eerste minuut, maar wat volgt is een nummer waar ik niet zo vrolijk van word. Té geproduceerd, en weer zo'n grote rol voor de synths, en dan die zemelige vrouwenzang. Zo'n nummer dat helemaal nergens naartoe gaat.

The Good in Goodbye dan maar, alhoewel ik er nu al een hard hoofd in heb dat dit nog goed gaat komen. Bij de eerste tonen verwacht ik een hoop pretentieus gedoe door het sensor geluid, maar dan zet zich een gitaarnummer in. Wat rauwer dan wat we tot nu toe konden horen. Alleen daarom al slaak ik een zucht van verlichting, maar om dit nu een memorabel nummer te noemen?! Nee, niet echt.

Oh jongens toch. Stop eens met die infantiele synths. Embracer is zo kinderachtig als de pest en klinkt gewoon lelijk. En weer zo'n ahahaa koortje van mevrouw. Het zal vast een grappig luchtig nummertje zijn, maar kom op zeg... als je nummers als 1979 hebt geschreven mag je je hier best een beetje voor schamen. En wederom: een nummer dat nergens heen gaat en dan opeens klaar is.

With Ado I Do kent ook dat lelijke geluid zoals we het op Cyr hoorden. Corgan zal vast blij zijn met zijn elektronische apparaten, maar doe er dan wel het juiste mee. Hier gebeurt het niet. Godsamme wat mis ik dat geweldige drumgeluid van Chamberlin. Ik hoop voor hem dat hij niet verantwoordelijk is voor de drums op dit nummer, zo ja..... hoe dan?!

Mijn gemoed daalt per nummer, dat moge duidelijk zijn en ik heb dan ook weinig vertrouwen in Hooligan en al wat daarna komt. En ja hoor: daar is de tingeltangel synth weer. Een dreinerig, zeikerige riedel dit nummer, meer kan ik er niet van maken.

Je kan je afvragen of het nog zin heeft jezelf verder te ergeren. Maar dit is wel de band waar ik ooit zo'n mega-fan van ben geweest. Het is bijna ongeloof dat me er toe drijft nog even door te bijten, tevens wetende dat act 2 en 3 nog even niet in beeld zijn. Steps in Time dus. Als ik stappen in de tijd zet dan kom ik uit bij Gish, bij Siamese Dream of bij Mellon Collie and the Infinite Sadness. Het stemt me droevig. Goed, dit nummer gooit een beetje de beuk erin, maar over de gitaren moet en zal een lelijke synthesizer saus gegooid worden. Nee, ik heb helemaal niks tegen dat instrument, integendeel, maar Corgan zet het gewoon niet goed in. Ene oor in, andere weer uit en dan is dit tot nu toe nog enigszins te doen.

Where Rain Must Fall: geneuzel. Beyond the Vale: dit is nog te doen (grotere rol voor de gitaren), maar kan zich niet meten aan de mindere nummers op die van bijvoorbeeld Zeitgeist of Oceania. Als ik dit al als beste nummer van Act 1 moet bestempelen zegt dat genoeg.

Hooray!: ja, dat we bijna het einde van deze eerste acte naderen. Dit nummer is te belachelijk voor woorden. Is dit een grap? Heeft Pierre Kartner vlak voor zijn hemelen nog een nummer naar Corgan gestuurd??? Handjes in de lucht en sha-la-lie dan maar. Was ook leuk voor Sesamstraat geweest wellicht.
En dan de laatste: The Gold Mask. Jongens, laat maar ook........ Pumpkins gaan disco of zo. Oh ja, volgens mij is Corgan ABBA fan en is dit een soort poging om hun nummers te benaderen. Missie niet geslaagd. En dat einde ook: 'ploep' en het nummer is ineens afgelopen.

Mijn Pumpkins-hart huilt. Waar Pixies misschien hun scherpte kwijt zijn leveren ze nog wel prima albums af. Suede komt met één van de beste albums dit jaar. Deze helden waren het al kwijt maar met Atum tonen ze aan dat dit niet meer goed komt. Natuurlijk volgen er nog twee delen, maar daar verwacht ik he-le-maal niks meer van. Als je fan bent van Cyr zit je wellicht goed met dit project. Ik word er erg ongemakkelijk van. Ik had al niet veel hoop op iets moois maar Oceania vond ik echt ongelooflijk goed. Het is niet anders. Ik wacht af wat het vervolg zal zijn, maar de hoop is gereduceerd tot absoluut nul. Ik weet dat ik heel zuur overkom, maar ik kan er niet meer van maken. Spijtig.....

Ik ben het voor het grootste gedeelte eens met aERodynamIC
Met de kanttekening dat ik juist the gold mask een prachtig en goed nummer vind. Ook when rain must fall en hooray vind ik echt niet slecht. De overige nummers van act 1 zijn wel fillers vind ik.
Jammer maar het lijkt idd dat we de oude SP nooit meer gaan horen. Daarom geniet ik nu extra als ik een song wel goed van ze vind op dit album. Moeilijk vindbaar maar toch te proberen!
Tis wel jammer dat ze kiezen voor een soort cyr 2.
Met als album name: rock opera had ik toch wel iets anders verwacht.

Meen je dat echt? Dat nummer kan je toch niet serieus nemen? Het valt wel op, dat zeker.

Op zich vind ik het nog niet eens zo superslecht. Achter de nummers lijkt -meer dan bij Cyr- wel een interessante gedachte te zitten. En af en toe veer ik zelfs op (Good in Goodbye). Een ABBA-verwijzing hoor ik dan weer niet, want als dat zo was geweest dan was ik helemaal aan boord geweest....
Maar als geheel vind ik het veel en veel te mager en vooral veel te vlak. het knalt niet, het schuurt niet, het irriteert zelfs niet... Het kabbelt voort en dan is het -inderdaad- ineens afgelopen....

Die stem van Carl Piron mag wel verwijderd worden (tenzij hij aan dit album meegewerkt heeft).

Vraagje: zouden de 3 Acts niet als losse albums op de site mogen? Ze worden immers ook los van elkaar uitgebracht?

Dit zou het uitbrengen van stemmen ook iets eenvoudiger maken. Op RYM staat deze Act 1 ook als los deel vermeld.

Net "Hooray!" beluisterd. Weer dat irritante 'nieuwe' kinderlijke zangstemmetje van Corgan. Als ie dit opgenomen had voor z'n jonge kids kon ik het nog begrijpen, maar als een Smashing Pumpkins track?! Meer en meer worden getalenteerde muzikanten als Chamberlin en Iha ergens in de schaduw achtergelaten. Artistiek gezien lijken ze mij toch niet echt hun ei kwijt te kunnen. Maakt de paycheck dan alles goed? Wie het weet mag het zeggen. De enige die Billy tegengas durfde te geven zit (daarom?) niet meer in de band (D'Arcy).

Twijfel eraan om dit überhaupt nog te beluisteren.

Oeps, bedoelde hooligan, die vind ik zeker wel goed haha. Hooray heeft ook wel iets trouwens

Ik had het daar gisteren nog met Ducoz over: is er dan niemand die tegen Billy zegt 'zou je dit nu wel uitbrengen onder de naam Smashing Pumpkins?'. Maar blijkbaar is die paycheck erg prettig. En de spotlights heb je door de naam ook wel te pakken,.

Beide nummers storen me niet. Dat is alvast wat.
Maar ik vind het allemaal middelmaat, of net daaronder.

Waar heb ik naar geluisterd zeg? Hooray. Dat kan toch echt niet. Andere 10 nummer ook van een abominabel niveau. Was even schrikken dit.

Toen ik las dat' nummers niet stoorden' 'het niet superslecht was' of 'toch wel iets hadden' ging ik even twijfelen of ik wel hetzelfde had beluisterd. Dank voor je commentaar dus..... ik twijfel niet meer

Het is verschrikkelijk. Had nog wel zin in deze plaat ook. Mooie hoes ook.

Maar instrumentale opener is al een draak van een nummer. Wat moeten we hiermee? Maar dan komt Butterfly Suite. Nummer vliegt alle klanten op, een gekunsteld en geknutseld geheel. Je hoopt dat het beter wordt, maar dat wordt het niet. Alle nummers klinken zo. Met Hooray als lachwekkende uitsmijter.

Af en toe heeft Corgan een fijne uithaal en gloort er even hoop (Beyond the Vale is aardig). Maar helaas.

Verder is het rommel. Verbleekt bij MCIS en Machina, waar dit een vervolg op zou zijn.

Bij de tweede keer luisteren moet ik mijn conclusie toch ook wel naar beneden toe bijstellen. Het is wel heel dunnetjes allemaal. Ik snap het eigenlijk ook niet; zo heel veel nieuwe zieltjes gaan ze niet winnen, dus waarom dit Commodore-64-geluid..?? Matig songmateriaal kun je m.i. beter maskeren met een stevige riff of wat drumgeweld van wat ooit toch echt de beste drummer ter wereld was... Naja... Zal wel aan mij liggen. Als ik het voor het zeggen had zou ik de tip geven om het oude materiaal op te poetsen, machina voor elkaar te krijgen en een paar mooie heruitgaves op plaat te fabriceren.... Nieuw spul hoeft voor mij niet meer zo nodig....

The gold mask blijf ik maar draaien. Tuurlijk, de oude stijl gaat helaas nooit meer terugkomen maar de melodie in dit nummer is gewoon prachtig nostalgisch op de een of andere manier!

Act 1 nodigt niet echt uit voor meer delen om eerlijk te zijn.

Vindt het goed

Bijna vergeten dat deze ook nog uitkomt, en dat zegt veel als groot Pumpkins fan
Ik weet eigenlijk nu al wel dat de kans redelijk klein is dat ik hier hoger dan 3,0 of 3,5 sterren voor ga geven. Tenzij alle niet singles natuurlijk heeel anders klinken dan de singles maar ik ben er bang voor.
Tot nu toe is het nergens echt super slecht maar de nummers klinken heel vlak en inwisselbaar. Leuk voor tussendoor, dat wel.
Nog 2 daagjes wachten!

De eerste 5 sterren stem is binnen , iemand enig idee of de 10 bonus tracks die bij deze box zitten ook standaard bij de cdrelease zitten? (online blijkbaar enige verwarring: overal sprake van 34 tracks ipv 33, hier en daar ook sprake van 5 mei als releasedatum).

Atum I was ondermaats en Atum II was een dikke voldoende, ik vrees echter dat de rest van het materiaal verder gaat op het gekende stramien (hopelijk zijn de bonustracks beter), pluspunt is wel dat het qua prijs goed meevalt voor 3x cd (vinyl ontspoort natuurlijk direct)

Ach ja vosja26 weer die gaat (bijna) alleen maar voor een 5, en meestal als het album nog moet uitkomen. Misschien zijn de rest van de cijfers op zijn toetsenbord kapot, dan is het inderdaad lastiger stemmen. Voor de rest ben ik de Pumpkins na Monument to a Elegy alweer een tijdje kwijt, ga toch weer eens luisteren.

De grotere vertegenwoordiger van Teen Angst is ouder geworden en probeert aansluiting te vinden met wat modernere geluidjes. Het wordt Echter een pompeuze geluidsbrij waar echt niets goeds aan is, alsof je de SP op een podium zet in een alternatief universum. Het klinkt bekend maar mijlenver van Gish etc

Of beter: ik denk dat dit geschreven is door AI en gezongen door een eend.

Ik vind het niet zuur hoor. Ik was enorm fan van deze band, dat ging behoorlijk ver. Ze raakten zeg maar precies de juiste snaar op het juiste moment in mijn leven met Gish, Mellon Collie... etc.

Daarom voelt het extra klote dat ze nu met dit mindere materiaal op de proppen komen.

Omdat dit album in z'n geheel op de site staat maar ook als aparte delen bundel ik mijn schrijfels maar even voordat er ooit besloten gaat worden dat de losstaande delen verwijderd worden (wat ik op zich ook logisch zou vinden, omdat dit bij andere albums ook niet zo gebeurt als hier).

Atum: Act I

Een rock opera in drie acts. En ja hoor, dan bouwen we dat natuurlijk op.

Zo is Act 1 nu te beluisteren en dus te beoordelen. Zoals het een echte opera betaamt opent het lekker pompeus met de instrumentale titeltrack. Maar zoals we van de Pumpkins de laatste jaren gewend zijn krijgen synths een grote rol en ik herken de gitaar in opener Atum nauwelijks. Zijn dit de Pumpkins of horen we hier Pink Floyd met zo'n flink uitwaaierende solo?

In het begin van Butterfly Suite zingt Corgan bijkans als een kwakende kikker. Zeg ik dat? Ik die geen moeite heb met de cirkelzaag zang die we zo gewend zijn. Gelukkig blijft het bij de eerste minuut, maar wat volgt is een nummer waar ik niet zo vrolijk van word. Té geproduceerd, en weer zo'n grote rol voor de synths, en dan die zemelige vrouwenzang. Zo'n nummer dat helemaal nergens naartoe gaat.

The Good in Goodbye dan maar, alhoewel ik er nu al een hard hoofd in heb dat dit nog goed gaat komen. Bij de eerste tonen verwacht ik een hoop pretentieus gedoe door het sensor geluid, maar dan zet zich een gitaarnummer in. Wat rauwer dan wat we tot nu toe konden horen. Alleen daarom al slaak ik een zucht van verlichting, maar om dit nu een memorabel nummer te noemen?! Nee, niet echt.

Oh jongens toch. Stop eens met die infantiele synths. Embracer is zo kinderachtig als de pest en klinkt gewoon lelijk. En weer zo'n ahahaa koortje van mevrouw. Het zal vast een grappig luchtig nummertje zijn, maar kom op zeg... als je nummers als 1979 hebt geschreven mag je je hier best een beetje voor schamen. En wederom: een nummer dat nergens heen gaat en dan opeens klaar is.

With Ado I Do kent ook dat lelijke geluid zoals we het op Cyr hoorden. Corgan zal vast blij zijn met zijn elektronische apparaten, maar doe er dan wel het juiste mee. Hier gebeurt het niet. Godsamme wat mis ik dat geweldige drumgeluid van Chamberlin. Ik hoop voor hem dat hij niet verantwoordelijk is voor de drums op dit nummer, zo ja..... hoe dan?!

Mijn gemoed daalt per nummer, dat moge duidelijk zijn en ik heb dan ook weinig vertrouwen in Hooligan en al wat daarna komt. En ja hoor: daar is de tingeltangel synth weer. Een dreinerig, zeikerige riedel dit nummer, meer kan ik er niet van maken.

Je kan je afvragen of het nog zin heeft jezelf verder te ergeren. Maar dit is wel de band waar ik ooit zo'n mega-fan van ben geweest. Het is bijna ongeloof dat me er toe drijft nog even door te bijten, tevens wetende dat act 2 en 3 nog even niet in beeld zijn. Steps in Time dus. Als ik stappen in de tijd zet dan kom ik uit bij Gish, bij Siamese Dream of bij Mellon Collie and the Infinite Sadness. Het stemt me droevig. Goed, dit nummer gooit een beetje de beuk erin, maar over de gitaren moet en zal een lelijke synthesizer saus gegooid worden. Nee, ik heb helemaal niks tegen dat instrument, integendeel, maar Corgan zet het gewoon niet goed in. Ene oor in, andere weer uit en dan is dit tot nu toe nog enigszins te doen.

Where Rain Must Fall: geneuzel. Beyond the Vale: dit is nog te doen (grotere rol voor de gitaren), maar kan zich niet meten aan de mindere nummers op die van bijvoorbeeld Zeitgeist of Oceania. Als ik dit al als beste nummer van Act 1 moet bestempelen zegt dat genoeg.

Hooray!: ja, dat we bijna het einde van deze eerste acte naderen. Dit nummer is te belachelijk voor woorden. Is dit een grap? Heeft Pierre Kartner vlak voor zijn hemelen nog een nummer naar Corgan gestuurd??? Handjes in de lucht en sha-la-lie dan maar. Was ook leuk voor Sesamstraat geweest wellicht.
En dan de laatste: The Gold Mask. Jongens, laat maar ook........ Pumpkins gaan disco of zo. Oh ja, volgens mij is Corgan ABBA fan en is dit een soort poging om hun nummers te benaderen. Missie niet geslaagd. En dat einde ook: 'ploep' en het nummer is ineens afgelopen.

Mijn Pumpkins-hart huilt. Waar Pixies misschien hun scherpte kwijt zijn leveren ze nog wel prima albums af. Suede komt met één van de beste albums dit jaar. Deze helden waren het al kwijt maar met Atum tonen ze aan dat dit niet meer goed komt. Natuurlijk volgen er nog twee delen, maar daar verwacht ik he-le-maal niks meer van. Als je fan bent van Cyr zit je wellicht goed met dit project. Ik word er erg ongemakkelijk van. Ik had al niet veel hoop op iets moois maar Oceania vond ik echt ongelooflijk goed. Het is niet anders. Ik wacht af wat het vervolg zal zijn, maar de hoop is gereduceerd tot absoluut nul. Ik weet dat ik heel zuur overkom, maar ik kan er niet meer van maken. Spijtig.....

Atum: Act II

Het moge duidelijk zijn dat ik Act I erg matig vind en mijn hoop op een beter vervolg was dan ook niet groot. Ik probeer echt om de oude Pumpkins helemaal los te laten en het allemaal neutraal te benaderen, maar ik merk dat het moeilijk is.

Ook nu weer veel synths, koortjes en meer pop. Niet erg als het goed gebeurt, maar zoals verwacht laat ook dit tweede deel uit het drieluik me volledig koud.
De zang van Billy past ook niet lekker bij dit soort nummers vind ik, als cirkelzaag door zijn rocksongs uit de beginjaren werkte veel beter. Avalanche als opener is dus niet aan mij besteed.

Maar dan komt Empires en hoor ik een beetje de sound die we hoorden op Oceania. Dat bevalt me veel beter. Nee, het is geen Gish. Siamese Dream of Mellon Collie, maar ik moet me dan ook wel houden aan mijn eigen afspraak het daarmee niet te vergelijken.

Helaas zakt het met Neophyte weer als een plumpudding in. Dreinerige zang en dito achtergrondzang en ronduit lelijke synths. En wat de zo geweldige Jimmy hier op drums doet? Weinig indrukwekkend allemaal.

Moss bevalt weer beter. het gaat een beetje overal en nergens naartoe, maar die gitaren maken het in elk geval al wat beter te pruimen voor me. Gek dat ik nu al met dit soort middelmatige rockers blij kan zijn.

Maar Billy doet er om, want Night Waves klinkt als een lelijke flipperkast. Het is best een schattig nummer, op Mellon Collie staan ze ook, maar waarom maken ze de sound zo lelijk. Is James hier aanwezig? Jimmy? Mijn hemel ik vraag me echt af waar ze mee bezig zijn als ik dit soort nummers hoor.

Space Age dan maar. Wederom luchtig en ietwat zweverig. Ik heb er niks mee. Ook niet met Every Morning, ook luchtig, maar hier vind ik het wat minder lelijk klinken, ook al is het wederom van dik hout zaagt men elektronische planken. Jammer dat het zo'n saai geval is dat ruim zes minuten duurt.

To the Grays is nogal nietszeggend. Beguiled klinkt dan weer beter (wederom dat Oceania geluid), maar te laat om dit tweede deel (en eerste deel) nog te redden. The Culling is namelijk gewoon weer een lelijk prul.

Springtimes sluit Act II lekker saai af en daarmee kan ik concluderen dat Atum gewoon voor tweederde een gedrocht is. helaas.

Atum: Act III

Met Act III vervolmaken de Pumpkins hun Atum project, of moet ik zeggen Billy? Want daar lijkt het meer op.

Kan dit laatste deel ervoor zorgen de bittere smaak van Act I en II wat weg te spoelen?

Met opener Sojourner lijkt het er bijna op. Dit nummer klinkt een stuk natuurlijker dan alles op de vorige delen. Kalm en een fraaie muzikale omlijsting, ietwat zoutloos wellicht, maar beter te pruimen. Zou het dan toch???

That Which Animates the Spirit is geen hoogstandje, maar kan er wederom wel mee door vanwege het gitaarwerk. Wel een raar einde.

Ook The Canary Trainer klinkt wat natuurlijker en aangenamer in mijn oren. Het is vrij relaxed en het geluid minder nepperig of kitsch. Daarmee is het nog steeds geen enorm positief uitspringend nummer, maar luistert het wel prettig weg en dat is al enorme winst. Maar ook hier lijkt het of Billy niet weet hoe hij het nummer moet eindigen waardoor het iets schetsmatig wordt.

Op Pacer komen de synths wat meer naar voren, maar het is te doen. Als je de oude Pumpkins even loslaat (en dat doe ik al heel wat albums lang) dan klinkt dat als een wel aardig alternatief synthpop bandje. Nu het om mijn Pumpkins gaat luister ik ernaar, was het een andere band dan was ik waarschijnlijk weggezapt in deze vluchtige tijden. Het blijft een beetje amateuristisch overkomen allemaal.

In Lieu of Failure dan. Een nummer waar ik eindelijk al bij het intro opveer. Het is eigenlijk toch te gek dat een nummer waar de rocksound wat meer overheerst zorgt voor een voorzichtige glimlach, want eigenlijk stelt het nummer niet zo heel veel voor, maar het is bijna een soort verademing in het geheel.

Op Cenotaph gaat het weer een stapje terug. Een bijna akoestisch nummer op gitaar met daaronder wat lichte synthesizer klanken. Met een zanger als Billy klinken dit soort nummers nooit echt lekker in mijn oren, en hier is de synth-begeleiding gewoon weer lelijk te noemen helaas. Hierdoor weinig gevoeligheid zoals je dat op sommige nummers van Adore nog wel enigszins kon ervaren.

Harmageddon..... lekker die gitaren. Het kan dus nog wel. Dit kan er gewoon mee door. Had dit vaker gedaan Billy! Fireflies is dan helaas weer van het kaliber 'hoe onderdruk ik een geeuw'. Futloos gezweef.

Als Intergalactic net zo goed is als het nummer van de Beastie Boys zou dat heel wat zijn. Uiteraard is dat iets te veel gevraagd. Het is kitschy pop, maar ergens vind ik het dan toch wel weer leuk. Zeker halverwege als er een omslag in het nummer komt. Hier komen ze goed mee weg wat mij betreft. Het leukste nummer van Act III.

Spellbinding is een soort van te doen, maar die synths blijven spuuglelijk. Het is dat het een soort meezingertje is, en meer kan ik er niet van maken. Op zich niet heel onaardig, maar op dit drieluik ben ik al snel blij met zeer middelmatige nummers die gelijk enorme hoogtepunten blijken te zijn.

Of Wings sluit dit grootse project af. Billy zelf vindt het de opvolger van Mellon Collie and the Infinite Sadness. Ik weet niet of Billy ons allemaal keihard in het gezicht uitlacht of dat ie dat ook echt denkt. In dat geval zou het een beetje sneu zijn. Misschien is het gewoon een leuke verkooptruc. Bij Billy weet je het maar nooit. Dit nummer klinkt ook echt als een afsluiter. Een soort melancholiek terugkijken of zo. Beetje lachwekkend en pompeus als je het mij vraagt. Snel vergeten.

Melancholisch ben ik zeker als ik iets verder terugkijk naar die mooie jaren waar ik zo'n enorm grote fan van de band was. Daar heeft Atum helemaal niks mee van doen.
Act III blijkt dan uiteindelijk het betere deel te zijn, maar heel veel beter is het ook niet. Ik ben mild met 3*, maar daarmee blijft het gemiddelde voor het hele drieluik gewoon op 2,5* staan.

Echt verrassend is het niet dat de Pumpkins hiermee komen, want dat liet Billy (ik zeg Billy, want dit is geen band project als je het mij vraagt) al doorschemeren op de vorige albums. Maar toch is het teleurstellend. Een band die zulke meesterwerken heeft gemaakt en nu met dit soort werk komt.

Genoeg artiesten die niet meer verrassen of op de automatische piloot gaan. Het is ook bijna niet te doen om een torenhoog niveau vast te blijven houden. Dat hoeft ook niet. Met bijvoorbeeld een album als Oceania wisten de pompoenen mij toch echt nog gelukkig te maken ook al was het niet een meesterwerk als één van de eerste drie albums. Ik kon er zelfs meer van genieten dan bijvoorbeeld een Machina of Adore.

Maar met Atum hebben we een dieptepunt bereikt en dat vormt toch een smet op die eens zo machtige Smashing Pumpkins. Inmiddels voorgoed tot moes geslagen?

Nadat ik heb gelezen heb dat Atum I niet goed is, Atum II net voldoende scoort en Atum III net is uitgebracht ben ik beginnen te shufflen. Ik geef het een kans… Siamese Deam draai ik nog regelmatig. Wel een hele boterham om te beluisteren en te beoordelen. 3e song ( shuffle bij mij) where rain must fall…best een goed sfeer,synth nummer. Hooray! nu…Ik denk dat er een nieuwe band voor kids is ontstaan…

Wat een verschrikkelijk lang en moeizaam album zeg.
Ieder nummer lijkt een aftakking van een ander nummer en elk nummer is zo verdomd inwisselbaar..
Dit doet pijn om te zeggen over een van mijn favorieten bands maar ik kan hier echt geen voldoende voor geven.
Goedkope synth-pop met een heel, heel vlak geluid.
Bij de laatste 2 SP albums vond ik het nieuwe geluid wel wat hebben en werden er nog een paar echt sterke nummers geschreven en gemaakt. Hier zie ik 2 nummers die een 6,5 waard zijn, veel een 5,5, 5,0 en een paar die niet eens de 4 halen.
Weer even siamese dream, mellon collie, adore en oceania luisteren om mijn SP hart te helen
Een krappe 2,5*