The Haunted Youth - Dawn of the Freak (2022)

Uit (wat jij zegt) simpelheid komen vaak de beste nummers van. Eenvoud hoeft niet per definitie slecht of matig te zijn. Kracht zit hem juist vaak in de eenvoud. Niet dat ik Haunted Youth nu de hemel in prijs maar Shadows en Broken zijn wel supersterk. Super simpel maar ik raak ze nog niet beu. Sfeer en gitaarpartijtjes passen perfect in de mix bij die songs.

Teen Rebel werd ik juist geïrriteerd van, vooral zijn stem op dat nummer komt irritant over.

Ik heb deze band zoals velen ontdekt doordat ze de nieuwe lichting hebben gewonnen. Sinds dan kan ik ook niet meer zonder hun muziek. 'Teen rebel' was een top debuutsingel waar er leuke effecten op de vocals staan met dan nog wat gitaarwerk en dromerige synths. Na maanden krijg ik dit lied nog steeds niet uit mijn hoofd. Dit geld ook zo voor de single 'Broken'. Het is een eer om als Belg te weten dat deze band van ons land komt. Ik raad iedereen echt aan om hen ook eens live te gaan bewonderen!

Gisteren de hele plaat live gehoord, en nog een Oasis cover, die had van mij niet gehoeven.
Dit sterk op een DIIV en TWOD geluid leunend album is echt heerlijk. Fijne gitaarloopjes en constant een goeie sfeer. Plaat werd ook veel verkocht na afloop en de recensies waren geweldig van het concert.
Detail ik hoor het gitaar loopje van Stories for Boys (U2 link) in Coming Home

'I Feel Like Shit and I Wanna Die', 'Dawn of the Freak', 'Stranger', 'Gone', 'Broken'... Afgaand op slechts enkele van de olijke songtitels van 'Dawn of the Freak' is er aan bizarre tristesse op deze plaat blijkbaar geen gebrek voor notoir warhoofd/treurwilg Joachim Liebens. Nog maar 29 en hij kijkt met zijn project The Haunted Youth al vol terug op zijn jonge bestaan. Toegegeven, hij weet de pijn van z'n zijn breed uit te smeren in grandioze, zelfs hitgevoelige muziek, op een album vol prima, catchy singles die zelfs aandacht tot ver buiten België weten op te wekken. We dachten allereerst aan een geluid à la The War on Drugs en The Cure. 'Dawn Of The Freak' is in alle geval een gevoelige, weidse debuutplaat met een massa eigenheid, waar al de shit uit zijn kindertijd, zwijmelend ijl of juist fors, therapeutisch van de man wordt afgezongen. Hij presteert dit bovendien even goed live op de gegeerde podia van Werchter, Pukkelpop of Best Kept Secret.

'Dawn of the Freak', het openend titelnummer, is qua sound, net als de afsluiter, ogenschijnlijk wat buitenbeentje, al loopt de toon hier juist wel synchroon met het verdere verhaal. Duister, treurig en in mineurakkoorden opstartend, een langzaam opcirkelend instrumentaal sfeerbeeld dat Joachim dan op het einde haast gedwongen doet afsterven. Spijtig voor Kubrick, maar te laat om er zijn 'The Shining' passend mee af te trappen.

Daarna trekt, proggy ingeleid, boven de kommertaal ineens schijnbaar feestelijk de hemel open en wordt spannende debuutsingle 'Teen Rebel' geserveerd, al ruim gekend van op de radio en song waarmee hij Studio Brussel's De Nieuwe Lichting won. De tekst van het nummer is superkort, duidelijk en vooral superzwart. Hymne van het getroebleerde, veeleisende kind, door ouders misbegrepen, vergleden 'into the dark' en ooit gedoemd om jong en freakend de psychiatrie in te lopen.

Al wat van dan af volgt zijn sterke hypnotiserende nummers onder hetzelfde motto: treurnis, met - contradictorisch toch - heel veel aangename schwung. Maar onze Kowlier zou het bevestigen, het werkt wel! 'Stranger' brengt zowaar zelfs de positieve vibes van The Police tot leven. Klassesingle 'Gone' zijn zomaar zeven essentieel sombere popminuten. Single 'Shadows' is prima ingehouden, met een subtiele The War On Drugs-feel. Single 'Broken', met zijn galmende U2-riff is nog zo'n regelrechte klepper. The Haunted Youth brengt kortom herfstige inhoud in lekker psychedelische droomsferen en songs die, met Joachim's etherisch popstemmetje erbij, steevast hoog aanslaan. Warme stadionwijde soundscapes, nostalgisch, vol aanstekelijke hooks, gecreëerd in een eigen fluwelen universum met mooi galmende gitaren en klare synthesizers. Afsluitende singer-songwritersong 'Fist in My Pocket' is muzikaal dan een tegenstelling, een rustpunt, een fragiel akoestische kleinood. Joachim kaal en folky in een louterende supportsong, croonend als een krassende Marianne Faithfull.

Het schitterende 'Coming Home' noemt Joachim zelf z'n meest essentiële song op de plaat. Al is hij overduidelijk loner en altijd naar een thuis op zoek, ambitieus als hij is wil hij tegelijk ook ondersteuner zijn. Die met 'Dawn of the Freak', onder die fantastische, soms bijna suikeren popdeuntjes voor andere 'gelijkgestemden' ook een verbindende soundtrack wilde schrijven over hoe ondanks alles te leren bestaan. 'Ik zal de engel en de visie zijn de nachten dat je zult proberen er een einde aan te maken. Ik beloof het je, op een dag is dit alles voorbij', sust hij dus opmonterend op 'Fist In My Pocket'. De muziek van The Haunted Youth vraagt om indringend ernaar te luisteren, om de boodschap ervan tot in z'n ziel te vatten. En zoals Joachim het zelf ook suggereert, best met de onbevangen oren van een kind.

Nu de schaduwen van de vroege jeugd goed en wel zijn overschouwd, is The Haunted Youth intussen alweer bezig de sequel van zijn retrospectieve op noten te zetten, zijn collegetijd. Hoe weinig rooskleurig het levenlicht daar ook weer moge zijn, coach Joachim maakt er gegarandeerd toch weer een popfestijn vol bemoediging van. En 'Fear of the Dawn' intussen: het is binnengekomen langs de grote poort, wat een grandeur.

The Haunted Youth is de band van de 29-jarige uit Hasselt afkomstige Belg Joachim Liebens. The Haunted Youth (THY) maakt muziek die wat mij betreft overeenkomsten heeft met The War On Drugs, sferisch met een hoofdrol voor dromerige gitaarspel en passende toetsenwerk. De teksten van Liebens gaan over de zware vraagstukken van het leven, de strijd met hoe je het leven moet en kunt volhouden. Zware kost, maar de prachtige muziek geeft het geheel geen sombere en depressieve sfeer.

Dat deze vorm aanslaat, bleek wel uit de reactie van muziekliefhebbers en critici. Tot de release van het debuutalbum, "DAWN OF THE FREAK", bracht THY verschillende singles uit, die door de fans omarmd werden. Vorig jaar bracht de band zijn debuutsingle "TEEN REBEL" uit, waarna er nog een aantal voorproefjes voor het eerste, volwaardige album volgden. THY maakte niet alleen indruk met de singles, ook live stond het als een huis. De vraag was of het album net zo indrukwekkend zou zijn als de verwachtingen waren, die vraag kan met ja worden beantwoord. Het album bevat tien nummers, klokt 43 minuten plus en werd opgenomen in de Mellowcat studio in Hasselt België. Alle tracks werden gecomponeerd en geproduceerd door Joachim Liebens, waarmee hij het duidelijk zijn project heeft gemaakt.

Met het korte, instrumentale titelnummer komt het album langzaam en sferisch op gang. “TEEN REBEL”, waarin het zeer smaakvolle gitaarspel de rode draad in het nummer is, is uptempo en hoor je Liebens voor het eerst zingen. Een iets naar achteren gemixte stem, lijzig, maar wel pakkend. Een heerlijk nummer, dat terecht als één van de singles is uitgebracht. Het tempo is iets lager in “STRANGER”, het tempo pakkend en de gitaar zorgt opnieuw voor de prachtige melodielijn. Zang is ingetogen, wat passend bij het nummer is. “GONE” is met zeven minuten de langste track van “DAWN OF THE FREAK”. Een rustig intro, heerlijke toetsenspel en weer dat pakkende ritme, melodie die blijft hangen en weer die lijzige, dreigende stem, een prachtig nummer. Het gitaarspel, de gitaarsolo in het laatste deel maakt het geheel af, hiermee is “GONE” wat mij betreft één van de hoogtepunten van het album. “SHADOWS” is weer zo’n nummer van rond de vier minuten en Liebens laat ook bij deze track horen dat hij een meester is om binnen die tijd, een liedje te maken met een kop en een staart. Midtempo, pakkende lijzige zang, subtiel gitaarspel en een heerlijk ritme. De momenten dat het gitaarspel wat meer op de voorgrond gemixt is, zijn ongelofelijk goed geplaatst.

“BROKEN” begint met een pakkend uptempo ritme, de melodielijn is fantastisch, het rustige tussenstuk goed geplaatst, waarna je weer meegenomen wordt in het voort dreunende ritme. “I FEEL LIKE SHIT AND I WANNA DIE” heeft een zwarte titel, begint rustig met subtiel gitaarwerk. Ondanks de titel zit er wat mij betreft wel een positieve sfeer in dit nummer. Mooi toetsenspel leidt “HOUSE ARREST” in, dat een iets afwijkend ritme heeft, vocale arrangementen die niet veel te horen zijn op “DAWN OF THE FREAK”, waardoor het een soort ‘vreemde eend’ is, maar ook wel weer passend is. De melodielijn is mooi en het tempo neemt je mee op een muzikale reis van zo’n vier minuten. “COMING HOME” is een ander hoogtepunt van het album. Stuwend drumwerk waardoor het ritme enorm pakkend is, de bas zorgt voor een extra stuwing, het gitaarspel is briljant en je krijgt goede zin van dit nummer. “FIST IN MY POCKET” is het oprechte slotakkoord van het album. Gitaar is vrijwel de enige begeleiding in het nummer, Liebens laat zich van zijn meest kwetsbare kant horen, klein, af en toe iets luider, maar het veel gevoel gezongen.

The Haunted Youth heeft mij verrast, want als je een album beluisterd van een tot dan toe onbekende act, is het altijd afwachten wat je te horen krijgt. “DAWN OF THE FREAK” is een prachtig document van een muzikant die het niet altijd even makkelijk heeft (gehad?), maar dat op ongelofelijk knappe wijze weet om te zetten in prachtige, sfeervolle muziek. Een debuut om trots op te zijn!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Haunted Youth - Dawn Of The Freak - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Haunted Youth - Dawn Of The Freak
Zelden klonk een debuutalbum zo als een serie hits als Dawn Of The Freak van de Belgische band The Haunted Youth, die diepe indruk maakt met tien ook nog eens geweldige uitgevoerde prachtsongs

Luister naar het debuutalbum van The Haunted Youth en je hoort flarden van een aantal grote bands. De Belgische band smeedt al deze invloeden aan elkaar in een bijzonder geluid, dat op het eerste gehoor desondanks vooral bekend en aanstekelijk klinkt. Het is razend knap hoe The Haunted Youth de ene na de andere potentiële hit uit de mouw schudt, maar ook met de uitvoering is niets mis. Dawn Of The Freak combineert op fraaie wijze gitaren en elektronica en beschikt ook nog eens over een zanger met een bijzondere stem en het vermogen om een flinke bak melancholie over je uit storten. Absoluut een van de meest indrukwekkende debuutalbums van 2022.

Dawn Of The Freak van de Belgische band The Haunted Youth verscheen een paar weken geleden en kon sindsdien rekenen op zeer positieve recensies. Daar valt wat mij betreft niets op af te dingen, want het debuutalbum van de band uit het Belgische Hasselt is echt een fantastisch album. Toch had ik zelf ook nog wel wat twijfels, waardoor ik het album even heb laten liggen.

The Haunted Youth schudt op haar debuutalbum een serie bijzonder aanstekelijke songs uit de mouw. Het zijn songs waarmee de band zo in de voetsporen kan treden van een grote band als The War On Drugs en daar zat precies mijn aarzeling. Luister naar Dawn Of The Freak en je hoort een gelouterde band, die grossiert in songs die met groot gemak grote zalen of festivalweides aan hun voeten kunnen krijgen.

Grote bands zou je bij een album als Dawn On The Freak misschien gemakzucht kunnen verwijten, maar The Haunted Youth was bij de release van haar debuut natuurlijk nog helemaal geen grote band. De band rond Joachim Liebens bestaat uit een aantal jonge honden, maar het zijn jonge honden die muziek maken die de meeste bands pas gegeven is als ze het klappen van de zweep kennen.

Het debuutalbum van The Haunted Youth valt zeker niet alleen op door een serie geweldige songs. De band wordt veelvuldig vergeleken met The War On Drugs, maar ik hoor veel meer invloeden in het geluid van de band. Dawn Of The Freak klinkt als The War On Drugs dat zich afwisselend heeft laten inspireren door The Cure, Depeche Mode, U2 en OMD, maar ook door Beach House, The Flaming Lips en Slowdive.

Het is een opvallend rijtje namen, overigens nog maar het topje van de ijsberg, maar de invloeden die The Haunted Youth verwerkt op haar debuutalbum, levert een nog wat bonter rijtje op. De Belgische band kan uit de voeten met tijdloze rockmuziek, maar verwerkt ook invloeden uit de postpunk, dreampop, shoegaze, synthpop en zelfs progrock in haar vol klinkende muziek.

Het levert een prachtig klinkend album op, waarop zowel ruimte is voor breed uitwaaiend en bijzonder mooi gitaarwerk, als voor imposante wolken synths. Het wordt fraai ondersteund door de ritmesectie, die wat postpunk ingrediënten toevoegt aan de muziek van de band. Ook in vocaal opzicht maakt The Haunted Youth makkelijk indruk. Voorman Joachim Liebens beschikt over een bijzonder stemgeluid en blijkt ook nog eens een oude ziel, die flink wat doorleving in zijn over het algemeen donkere teksten legt.

The Haunted Youth maakt sowieso vrij donkere muziek, die je vaak mee terugneemt naar de jaren 80, maar die ook bijzonder eigentijds klinkt. Ik vond de aanstekelijke songs op het eerste gehoor misschien wel wat te makkelijk klinken, maar er is niets makkelijk aan het debuutalbum van de Belgische band.

The Haunted Youth levert met Dawn Of The Freak een album af waarvan de meeste jonge bands alleen maar kunnen dromen. De band verwerkt een opvallende combinatie van nogal wat invloeden, kleurt haar muziek bijzonder sfeervol maar ook krachtig in en zorgt ook met de zang voor een bijzondere sfeer. Tja, en dan nog die serie fantastische songs, waar de gemiddelde band echt vele albums voor nodig heeft. Alle aarzeling is bij mij inmiddels weg, wat een fantastisch album. Erwin Zijleman

Toen Dawn of the Freak uitkwam besprak ik dit debuut van The Haunted Youth al eens voor de Gonzo (circus). Ik kan me vaag herinneren dat ik gematigd positief was over het album, met de kanttekening dat het allemaal misschien niet zo fris en origineel was als ik gehoopt had. Welnu, die mening ben ik in principe nog steeds toegedaan, maar waar ik toen een probleem maakte van het feit dat het me allemaal niet vaag en avant-gardistisch genoeg was, vind ik dat op dit moment van ondergeschikt belang aan de onweerstaanbare melodieën die me al weken in hun greep houden.

Één van mijn doelen voor 2024 was om minder muziek te ontdekken. Dat klinkt misschien raar voor een fervent muziekliefhebber als ik, maar ik was de laatste jaren zo obsessief bezig met het ontdekken van nieuwe muziek dat ik wel overal over mee kon praten, maar niet meer echt genoot van mijn hobby. Ik stond mezelf simpelweg niet toe om een album door en door te leren kennen, omdat er nog duizend andere releases in mijn nek hijgden die ook aandacht verdienden.

Meer van dit
Zo verging het ook het debuut van The Haunted Youth, waarvan Belg Joachim Liebens de geestesvader is. Beluisterd, goed bevonden, maar niet excentriek genoeg om mijn aandacht voor langer dan één of twee luisterbeurten vast te houden. Toch voegde ik destijds enkele nummers (‘Broken’ en ‘Shadows’) toe aan mijn immer uitdijende playlist met leuke liedjes. Enkele weken geleden kwam toevallig ‘Broken’ voorbij, en sindsdien luister ik niet veel anders meer dan Dawn of the Freak.

Wat me plotseling zo diep greep aan dat ene nummer? Geen idee eigenlijk, maar de combinatie van het verleidelijke gitaarlijntje, het redelijk hoge tempo dat desondanks niet kan verhullen dat er veel leed over de luisteraar uitgestort wordt, de zachte, maar bedwelmende zang van Liebens, toen ik het hoorde dacht ik: jaaa, meer, veel meer van dit!

Lagere schoolniveau
En zo geschiedde: ik heb in de laatste weken Dawn of the Freak hevig in de rotatie zitten. Want er staan nog veel meer liedjes zoals ‘Broken’ op deze plaat: breekbaar, hypnotiserend en verschrikkelijk aanstekelijk. Telkens wanneer ik denk dat ik er voor even klaar mee ben, bespeur ik enkele uren later weer een niet te onderdrukken verlangen naar al die fijne liedjes op deze plaat.

Niet dat dit een perfect album is. De teksten vind ik het lagere schoolniveau niet ontstijgen, vooral de tekst van ‘I Feel like Shit and I Wanna Die’ zou ik van geen enkele schrijver accepteren, maar dan hoor ik weer dat verslavende synthlijntje op hetzelfde nummer en ben ik meteen verkocht. Genoeg om over te klagen, maar de onweerstaanbaarheid van deze nummers zorgt dat alle kritieken direct weer teniet gedaan zijn.

Ontdekkingsdrang
En hoe fijn is het dat deze obsessie – want zo mag mijn luistergedrag van de laatste weken best genoemd worden – niet de kop ingedrukt wordt door mijn muzikale ontdekkingsdrang, die het de afgelopen jaren eigenlijk onmogelijk maakte om zo intens van muziek te genieten zoals ik dat de laatste maanden weer doe. Ik heb mijn luisterstijl uit mijn tienerjaren weer herontdekt, en ik geniet er met volle teugen van; van obsessie naar obsessie hupsen en de tijd nemen voor ieder album om het echt goed te leren kennen en een onverwoestbare band met een album opbouwen.

Als ik me die bespreking in de Gonzo (circus) goed herinner, schreef ik toen dat Liebens het op zijn tweede langspeler wel over een andere boeg moest gaan gooien, dit geluid vond ik destijds toch wat te beperkt houdbaar. Bij die opmerking kan ik me op dit moment helemaal niks meer bij voorstellen. Meer van dit soort kwetsbaarheid gestoken in verslavende popsongs alsjeblieft. Liever vandaag dan morgen!

blogpost