menu

Black Sabbath - Technical Ecstasy (1976)

mijn stem
3,21 (130)
130 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Vertigo

  1. Back Street Kids (3:49)
  2. You Won't Change Me (6:44)
  3. It's Alright (4:06)
  4. Gypsy (5:12)
  5. All Moving Parts (Stand Still) (5:06)
  6. Rock 'N' Roll Doctor (3:34)
  7. She's Gone (4:57)
  8. Dirty Women (7:09)
totale tijdsduur: 40:37
zoeken in:
avatar van ZAP!
4,0
'It's Alright', exclusief de ruige gitaarsolo, klinkt idd als een The Beatles nummer - of hebben die ook wel ruige gitaarsoli voortgebracht, dat weet ik eigenlijk niet? Ja, zo'n nummer is wel een pijnpuntje. Vind het niet slecht, maar Ozzy's stem wordt ook nog eens node gemist. Het begon daarvoor nog wel uitstekend.

Wat volgt is best heel lekker om aan te horen, maar er mist toch echt wat. De magie is maar matig aanwezig, waarbij Ozzy's stem, nogmaals, gelukkig een vertrouwde baken blijft en de heren kunnen spelen, dat is niet ineens anders geworden. 'She's Gone' vind ik dan wel weer een erg geslaagd, magisch Black Sabbath moment. 'Dirty Women' is een sterke afsluiter, met 'stukjes riff' die rechtstreeks uit 'In a gadda da vida' komen en meer bekends in zich heeft.

Misschien moet ik er gewoon wat aan wennen, maar vooralsnog kan ik geen kamp kiezen - ga 'm nog es vaker luisteren, want een straf is dat zeker niet. Ach, voor nu een krappe 4* moet kunnen.

ArecnoidLegend
Er is eigenlijk maar weinig mis met deze plaat, hij is divers, goed ingespeeld, prima solo's, het past allemaal bij elkaar. Ook ging Sabbath mee met de tijd, bands als Deep Purple toonden al aan dat stevige rock prima gepaard gaat met organs, piano's en weet ik veel wat nog meer. Muziektrends zorgen er nou eenmaal voor om relevant te blijven als band, je een aantal dingen moet integreren in je sound wat op dat moment populair is. Wel bij je eigen kern blijven uiteraard, dat doet Sabbath hier naar mijn idee dan ook gewoon.
En toch, vind ik de plaat gevoelsmatig minder dan hetgeen ze ervoor hebben gedaan, het klikt op de een of andere manier niet volledig. Na een aantal keer draaien van deze plaat merk ik dat het geen slechte plaat is en goede momenten kent, maar ik wordt niet even enthousiast als bij bijvoorbeeld Master of Reality, of Sabotage. Waar het aan ligt? Geen idee dus, alleen gevoel.
It's Alright vind ik een prima nummer, Bill Ward heeft een fijne stem om naar te luisteren. Gypsy heeft het onheilspellende karakter dat ik bij Sabbath vind passen.
Gypsy woman you're the devil in drag
You are the queen of all hell
You took my body, now you're wasting my soul
You've got me under your spell
And as the sun shines on another day
You're gonna take my mind as well, it's over
Ik vind dan ook niet dat Sabbath popie jopie wilden gaan doen met deze plaat. Maar goed, tot dusver neemt deze wel de laatste plek in.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Master of Reality
3. Sabotage
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Vol. 4
6. Black Sabbath
7. Technical Ecstasy

Lachende derde
Geweldig album, met songs die echt binnenkomen.
Een topalbum, zeer mooie Hipgnosishoes, ik krijg er geen genoeg van. En nee, ik ben geen balsturige trol. Dit is gewoon een lekker Sabbathalbum. De jongens werden muzikaal volwassen. Na het geniale Sabotage is dit wel wat minder maar jongens en meisjes, waarom die geborneerde haat jegens alles wat de verwachtingen niet kietelt? Lekker album hoor, dit Technical Ecstasy.

Lachende derde
Beter dan het toch wat simpele debuut.
Daar staan een paar klassiekers op maar ook een strontvervelende, ellenlang doorjengelende jam: Warning. Die titel was goed gekozen in elk geval.
Natuurlijk was de impact van het debuut inherent aan het succes ervan. Maar ook Technical Ecstasy verraste. Black Sabbath lonkte al naar de eighties.
Never say Die deed dat nog opzichtiger. Met een geforceerd, wat kil klinkend resultaat.
Deze is goed hoor, mensen!

Lachende derde
Net als bij de onbeminde opvolger van dit album wil ik hier nog even een lans breken voor deze 7e worp van de klassieke Sabbathbezetting door middel van een track-by-track bespreking die wellicht enig gunstig licht laat schijnen op dit fantastische werkstuk.

Back Street Kids:
Iommi opent het album met een knallende, uptempo riff. Ozzy valt snerpend in en de toon lijkt gezet: Sabbath moderniseert! De track klinkt agressief, pakkend en is bijna instant meezingbaar. De bridge wordt in- en uitgeluid door glibberige synthriedels waarna een korte en felle, maar typische Iommi-solo het overneemt. Ozzy gilt nog eens het couplet, het refrein en abrupt komt de song tot een einde. Compacte rocker. Niet hun beste, maar wel erg lekker.

You Won't Change Me:
Een synthintro opent de tweede track. Al snel valt een doomy riff in, waarna een orgel het overneemt, gitaren invallen en Ozzy een onheilspellende zanglijn inzet. In de aanloop naar het refrein worden zijn vocals gedubbeld, waardoor de song een slepend, triest karakter krijgt. En wat speelt Iommi een weergaloze solo's, die een onafwendbare tragiek met zich mee lijken te torsen. Deze song hint naar de death-doom die zo'n 15 jaar later zijn opmars zou gaan maken. Zonder de grunts, vanzelfsprekend. Een klasbak van een track.

It's Allright:
Ach ja, It's Allright. Een popsong. Knipoogt volgens velen naar The Beatles, maar doet dat mijns inziens evengoed naar Elton John, naar Gilbert O'Sullivan zelfs of naar willekeurig welke singer songwriter uit de midseventies. Men geeft er een Sabbathdraai aan als de gitaren even van zich laten horen. Een lekker nummer, met de klassieke Sabbathsound heeft het weinig te maken en Bill Ward zingt het niet onverdienstelijk. Had zomaar een hitje kunnen zijn destijds.

Gypsy:
Bill opent Gypsy met heerlijke swingende, bijna jazzy drumrolls, Iommi gooit er wat langgerekte akkoorden overheen en Ozzy snerpt er een fijne zanglijn over. Het nummer switcht steeds naar verschillende stijlen (waarin ik de Ozzy solostijl al kan horen) en bouwt zorgvuldig op naar een grandioos, slepend en doomy refrein. Iommi soleert zo mooi dat ik er bijna tranen van in de ogen krijg. Deze song is voor Sabbathbegrippen tamelijk complex in zijn opbouw, maar dat sorteert dan ook een grandioos effect. En elke keer als het refrein start, soleert Iommi goddelijk. Drie solo's - fel en smartelijk - in een song van 5 minuten, één van de hoogtepunten van dit album.

All Moving Parts (Stand Still):
Start bluesy en lekker losjes, ondersteund door een meanderende funky baslijn (Geezer is sowieso goed op dreef op dit album) en bijna nonchalant drumwerk. Hier laat Sabbath weer eens zien waar metal de mosterd haalt: bij de blues. Halverwege de song treedt een versnelling in - in een afwijkende maatsoort - en wordt het geheel wat hectischer en psychedelischer. Ozzy's stem wordt gesynthetiseerd en ebt zoemend weg totdat de oorspronkelijke, bluesy cadans het weer overneemt. Een gitaarsolo luidt het nummer uit in een fade out. Vooral Geezer en Bill zetten hier een verslavende groove neer. Daarom voor mij een tweede hoogtepunt op Technical Ecstasy.

Rock 'n' Roll Doctor:
Opent bijna als een nummer van Thin Lizzy, heavy en toch omfloerst, maar gaat al snel over in een heavy rock 'n' rollstamper (met piano) die je niet van Sabbath verwacht.
De riff had van AC/DC kunnen zijn. Beetje rommelig en ook atypisch Sabbath.

She's Gone:
Strijkers luiden She's Gone in, en semi-akoestisch getokkel neemt het over. Ozzy klaagt steen en been, terwijl hij snerpend onze pijngrens opzoekt, over een verloren liefde. De strijkers zijn mooi. Een typische Sabbathballad, die vallen altijd wat tegen in hun simpelheid. In zijn eenvoud toch charmant. Maar je moet wel van Ozzy's timbre houden.

Dirty Women:
Vintage Sabbath, de riff die deze song opent. Ozzy zingt over hoeren, dus enige tekstuele importantie herbergt Dirty Women niet. De track ontwikkelt zich als een klassieke Sabbathsong, zit vol tempowisselingen en is heavy van het begin tot het einde. En weer klinken hier de smartelijke, felle en oneindig verdriet verkondigende solo's van Iommi. (Hoe doet die man, dat genie, dat toch?). Juist zó'n solo luidt dit zevende album minutenlang uit.
Wat een goed album. En wat jammer dat er hierna - in vergelijkbare stijl - nog maar één album verscheen in deze bezetting.

Ze onderzochten met Technical Ecstasy weer talloze muzikale genres: rock 'n' roll; blues; hardrock; psychedelica; pop; doomy metal: en dit vaak met een progvibe of met voorzichtige (inmiddels retro-) futuristische geluiden uit de elektronische en krautrockscene. Ik hoor zelfs Kraftwerkgeluiden (vocoderachtige akkoorden) Iommi begeleiden terwijl hij Dirty Women naar de uitgang soleert. Ver gezocht? Zeker niet. Luister aandachtig en er openbaart zich een veellagig muzikaal diorama. Sabbath is bij dit album afgerekend door de kortzichtigheid van stijlvaste en nostalgische fans en ze waren te conservatief om een écht nieuw publiek aan te boren.

Tot slot een opmerking:
Ozzy is op dit album de zwakste schakel, maar als ie op dreef is dan is ie grandioos.
Iommi doet wat ie altijd deed. Hoewel hij het op dit album meer zoekt in de solo's en wat minder in de geniale riffs.
Geezer bast zoals geen ander. Elke song draagt zijn signatuur. De diepte komt van Geezer, evenals de groove, de cadans, de hartklop van dit album.
Bill drumt zoals alleen hij dat kan: avontuurlijk, op een jazzy manier "losjes" en tegelijk heavy as hell.
Sabbaths ritmesectie is de winnaar van dit schromelijk onderschatte, altijd zwaar bekritiseerde prachtalbum. En wat waren ze nog vooruitstrevend in die tijd. En naar later bleek, ook met dit album (denk aan het late, eveneens verguisde, Opeth bijvoorbeeld, die zijn ook schatplichtig aan Technical Ecstasy) zeer invloedrijk.

Volgende verguisde Sabbathalbum wat ik track-by-track ga bespreken?
Born Again. Nog zo'n onterecht weeskind uit Sabbaths catalogus.

avatar van Zagato
3,0
Voor het eerst in lange tijd weer eens geluisterd en als het geen onderdeel van een Sabbath marathon is dan valt het album inderdaad helemaal niet tegen.5 sterren gaat mij een beetje te ver maar een dikke voldoende is het zeker. De prijspakkers van dit album zijn voor mij Dirty Women en You Won't Change Me. Rock 'N' Roll Doctor is wat mij betreft een misser (naast de hoes natuurlijk.....)

Lachende derde
Die hoes is toch prachtig man.

avatar van vielip
Ja die hoes vind ik ook wel gaaf eigenlijk.

avatar van Zagato
3,0
Lachende derde schreef:
Die hoes is toch prachtig man.


Ik ben in de Black Sabbath thread al eens in een oeverloze hoezendiscussie terecht gekomen, misschien moeten we die niet herhalen.

Lachende derde
Zagato schreef:
(quote)


Ik ben in de Black Sabbath thread al eens in een oeverloze hoezendiscussie terecht gekomen, misschien moeten we die niet herhalen.


Goed idee. Dan stellen we bij dezen vast dat de hoes prachtig is.

avatar van wizard
2,0
Mooie verdediging van Technical Ecstasy, Lachende derde, ook al ben ik het niet met je conclusie eens. Voor mij blijft dit album het zwakste album met Ozzy, en een van de minste uit Sabbaths discografie.

In tegenstelling tot de eerste zes albums, die allemaal beginnen met een nummer die op een best of thuishoort, is Back Street Kids een standaard rocknummer dat weinig om het lijf heeft. Misschien is het nummer inderdaad agressief bedoeld, maar het dendert vooral lomp voorbij, om na bijna vier minuten zomaar op te houden. Meteen duikt een probleem op waar het hele album last van heeft: de zang. Ozzy's zang is op Technical Ecstasy erg nadrukkelijk aanwezig, en hij klinkt bovendien niet heel goed.
Op You Won't Change Me en It's Alright probeert de band iets nieuws. Beide nummers zijn heel aardig geslaagd, ook al weet het eerste de erg sterke eerste minuut niet tot het einde toe door te trekken.
Gypsy is aardig, maar niet meer dan dat. Het begint, zoals hierboven al aangegeven, met een interessante drumroll, maar dat is het ook wel zo'n beetje. De riffs halen het niet bij wat Iommi eerder al op plaat heeft gezet.

De tweede helft van het album is nog minder dan de eerste. All Moving Parts (Stand Still) lijkt op twee nummers die in stukken zijn geknipt en daarna samengeplakt. Het snelle deel doet me denken aan de improvisaties die Iommi tijdens veel concerten in de jaren '70 speelde. Op Rock 'n' Roll Doctor is de combinatie van koebel, piano en cheesy tekst teveel van het goede. De tekst op She's Gone is nog kaziger, en de schelle strijkers maken die voor mij een nummer dat ik graag oversla. Met Dirty Women wordt het album nog enigszins in stijl afgesloten.

Ik ben het met Lachende derde eens dat de hoes mooi is, dat Ozzy hier de zwakste schakel is, en dat Sabbath zich muzikaal probeert te verbreden. Dat levert een album op dat weliswaar veelzijdig is, maar ook duidelijk maakt dat Black Sabbath zoekende is. Tijdens die zoektocht verdwaalt de band net iets te vaak.

avatar van Sir Spamalot
3,0
Markant blijft toch de genreaanduiding van dit album, waren de vorige zes albums Metal / Rock of Metal, dan staat hier opeens Rock / Metal. En er is de factor Ozzy op een album dat nooit zijn gading zal vinden bij mij.

Welke nummers onthoud ik hierop mits een beetje goede wil van mijn kant? Back Street Kids is er eentje maar dan met een hakbijl einde, dan nog liever de verfoeide fade-out. Een tweede nummer is misschien nog Rock 'n' Roll Doctor en dat is het zowat voor mij, spreek me niet van het naar de Beatles verwijzende It's Alright, gezongen door drummer Bill Ward. Dirty Women heeft zijn momenten met die zware riff.

Wat bedoel ik met de factor Ozzy in de vorige alinea? Dit voelt meer aan als een latere Ozzy Osbourne solo-album dan als een Black Sabbath album én hoewel ik natuurlijk respect blijf houden voor de persoon en frontman Ozzy, steekt hij mij hierop tegen als zanger. Ik heb geen eisen te stellen aan een artiest, maar hier lijkt men het noorden kwijt. Ik ga zelfs verder in mijn bewering dat je hierop haast Black Sabbath niet herkent. Opnieuw, van mij mogen ze, van hen moet ik niets.

Ik ga niet opzoeken op dat Wonderlijke Wereldwijde Web wat de beweegredenen zijn voor deze haast alternatieve koers van Black Sabbath, artistieke vrijheid blijft een rotsvast recht maar ik leg dit album nog zelden op. Ik ben er weer vanaf.

avatar van milesdavisjr
3,0
Een verklaring voor een wat andere koers heb ik ook nooit kunnen achterhalen. Het zal wellicht te maken kunnen hebben met een combinatie van factoren; de heren zaten tegen deze tijd al zo ver met neus in de verboden middelen dat een 'nuchtere' kijk op de te varen koers al bijna niet meer mogelijk was. Met name Ward en Ozzy waren al dermate ver heen dat de betreffende mannen wel eens hebben aangegeven van deze periode helemaal niets meer af te weten. Daarnaast was Sabbath nooit wars van nieuwigheden of spitsvondigheden, men begon met Volume 4 al meer te experimenteren met geluidseffecten, akoestische intermezzo's en instrumentale stukken. Daarnaast kreeg de synthesizer vanaf midden jaren 70 een steeds prominentere plek bij veel rockbands, het geluid klonk dan vaak ook net wat gelikter, wat trouwens niet altijd resulteerde in een toevoeging van kwaliteit. Hoewel het zeker geen slecht album betreft is de scherpte eraf, is de zware sound grotendeels afwezig en klinkt het songmateriaal niet consistent. Desalniettemin nog steeds wel genietbaar, al is het maar vanwege het Beatlesque en door Ward fraai gezongen; It's Alright.

Lachende derde
milesdavisjr schreef:
Een verklaring voor een wat andere koers heb ik ook nooit kunnen achterhalen.


Met name Iommi was - mede door de oprukkende punkbeweging - bang dat het klassieke Sabbathgeluid niet meer relevant zou klinken, dus zocht hij naar nieuwe, "modernere", invalshoeken en richtte hij zijn pijlen meer op de Amerikaanse markt.

avatar van Bartjeking
3,0
Poeh, pak minder dat alles wat hier voor zat. Dat waren stuk voor stuk klassiekers in mijn oren. Einde van het eerste succesvolle tijdperk tot Ronnie de band kwam versterken. Met 13 werd de cirkel van hele fraaie albums gelukkig weer sluitend gemaakt door Ozzy, vind ik zelf altijd wel bevredigend; geen flutafscheid, maar een mooie legacy.

Wat betreft dit album; het wijkt gewoon teveel af met de verwachtingen die we hebben/hadden bij Black Sabbath. Op zichzelf is het nog niet eens zo slecht; zeker de openingsnummers zijn meer dan prima. Maar zal hier niet vaak naar teruggrijpen.

Oh en wat een spijt heb ik dat ik ze nooit live heb kunnen zien.....poeh.

avatar van Bartjeking
3,0
Bartjeking schreef:
Pak minder dat alles wat hier voor zat. Dat waren stuk voor stuk klassiekers in mijn oren. Einde van het eerste succesvolle tijdperk tot Ronnie de band kwam versterken. Met 13 werd de cirkel van hele fraaie albums gelukkig weer sluitend gemaakt door Ozzy, vind ik zelf altijd wel bevredigend; geen flutafscheid, maar een mooie legacy.

Wat betreft dit album; het wijkt gewoon teveel af met de verwachtingen die we hebben/hadden bij Black Sabbath. Op zichzelf is het nog niet eens zo slecht; zeker de openingsnummers zijn meer dan prima. Maar zal hier niet vaak naar teruggrijpen.

Oh en wat een spijt heb ik dat ik ze nooit live heb kunnen zien.....poeh.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:45 uur

geplaatst: vandaag om 16:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.