Black Sabbath - Technical Ecstasy (1976)

Misschien niet zoveel, maar tenminste 1 user waardeerde de info zeer.

Vond het allemaal om eerlijk te zijn niet heel boeiend.

Het zal vloeken in de duivelse kerk zijn, maar ik vind Technical Ecstasy een beter album dan Sabotage.

Ik lees als groot kritiekpunt op dit album dat Sabbath bij vlagen te mainstream zou klinken, dat ze te veel haar typerende sound en sfeer opgeeft. Ik snap waar die kritiek vandaan komt, maar voor mij stoort het helemaal niet, want ik kan gewoon genieten van elk van deze acht nummers. Deze iets lichtere, meer toegankelijke sound leunt voor mij aardig aan bij het solodebuut dat Ozzy 4 jaar later de wereld in zou gooien, en daar hoor ik mensen ook niet over klagen.

Wat mij in eerste instantie in heel positieve zin opvalt aan dit album, is de groei van Iommi als niet enkel riffmeister, maar ook solist. Het is hier merkbaar dat zijn gitaarsolo's steeds meer melodisch en fijnbesnaard werden ten opzichte van de eerdere jaren, wat uiteindelijk tot volle wasdom zou komen op Heaven & Hell. Back Street Kids, You Won't Change Me, Gypsy en zeker Dirty Women huisvesten allemaal minstens één gitaarsolo om duimen en vingers bij af te likken. Laatstgenoemde song is een uitstekende afsluiter en stond in de live setlists zonder problemen schouder aan schouder met het oudere materiaal.

Zelfs het heel on-Sabbath-achtige It's Alright doet voor mij zijn naam best eer aan (opnieuw een aardige akoestische gitaarsolo op het eind) en She's Gone kan ik ook prima pruimen, met het gevoelige gitaarwerk en ditto strijkers. Goed, Rock 'N' Roll Doctor is na de lekkere intro wel een behoorlijk dertien-in-een-dozijn honkytonk rocker met die barpiano, koebel en cliché teksten, maar doe mij maar veel liever dit dan bijvoorbeeld een Who Are You? of Am I Going Insane? van de vorige albums. Ozzy's teksten zijn ook op de rest van het album niet per se van de hoogste kwaliteit, maar dat is voor mij bij Sabbath en Ozzy altijd redelijk bijzaak geweest, dus ik stoor me er eigenlijk niet aan.

In de eindbeoordeling is Technical Ecstasy dus verrassend genoeg geen hekkensluiter bij mij. Degelijk album dat niet per se grote klassiekers herbergt of mijn eerste keuze gaat worden als ik in de toekomst in de stemming ben voor wat Black Sabbath, maar ook zeker niet de grote misstap waarvoor het soms wordt uitgemaakt.

1. Black Sabbath
2. Paranoid
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Master of Reality
5. Vol. 4
6. Technical Ecstasy
7. Sabotage

Op Blood of Angels (2019) van Spillage uit Chicago kom ik een heul smakelijke cover van Dirty Women tegen. Aanbevolen!

Het is mij niet eerder opgevallen en wellicht ver gezocht, maar hoor ik nu de riff van Back Street Kids terugkomen in Barracuda van Heart. De laatste zou een jaar later op het derde album van de zusjes Wilson; Little Queen, komen te staan.
Het is geen plagiaat, de riff van Barracuda is net wat speelser maar ik hoor wel gelijkenissen.

Dan Technical Ecstasy; na het harde en gevarieerde en in mijn ogen wat ondergewaardeerde Sabotage was de rek er wel uit in deze samenstelling.
Op Sabotage was Sabbath in mijn ogen nog redelijk genre bepalend, Symptom of the Universe; had de band ooit venijniger en relaxter geklonken in een en dezelfde song.
Megalomania duurt te lang maar de transities en breaks zijn voor mij niet te versmaden.
Het ritme en de door merg en been gaande stem van Osbourne in opener Hole in the Sky, wat een pracht en urgentie samengebald in 4 heerlijke minuten.

Op Technical Ecstasy hoor ik een murw geslagen band die bij vlagen stukjes laat horen waartoe ze nog in staat waren.
Dat Osbourne rond deze periode zo labiel als een slappe vaatdoek was geworden zal zeker waar zijn, maar de overige heren delen mee in de malaise.
De liefde voor de Beatles is altijd al aanwezig geweest en uit zich in het door Bill Ward gezongen It's Alright, een mooie song overigens.

Voor het overige moet ik echt met een loep op zoek naar stukken die mij bij de les houden. De band begon stilaan steeds meer gebruik te maken van keyboards en bepaalde geluidseffecten.
Dat was zeker vanaf halverwege de jaren 70 gemeengoed bij veel bands.
Dergelijke elementen zijn goed terug te horen in een track als Gypsy, een druk nummer dat veel kanten opvliegt maar ook in 3 minuten had afgekund.
All Moving Parts, ook al zo'n nummer waarbij de heren veel ideeën uit proberen en dat levert bij vlagen aardige momenten op.
Met She's Gone probeert de band herinneringen op te roepen naar songs als Changes en Solitude maar het niveau van dergelijke nummers wordt niet aangetikt, hoewel het geen slechte song betreft.

Neen, slecht is Technical Ecstasy niet, de heren hadden nog genoeg in huis om niet door de ondergrens te zakken. Het feit dat de plaat zich nergens aan je opdringt, er geen krakers opstaan en daarmee dus de gehele lengte niet opvalt is het euvel dat dit album kenmerkt.
Dat ik pas echt opveer bij de break halverwege Dirty Women, zal ermee te maken hebben dat de mannen de riff van N.I.B. in versnelde vorm gebruiken om een transitie vorm te geven zegt veel over de situatie waar de band zich in bevond.

In de U.K. reikte deze plaat nog tot een verdienstelijke 13e plek, het bleek het begin van het einde. Men liep op de laatste benen, twee jaar later zouden de ''Birminghammers'' het al niet veel sterkere Never Say Die uitbrengen.

This Flight Tonight van Nazareth vormde de inspiratie voor Barracuda van Heart, vertelt Nancy hier. Oorspronkelijk van Joni Mitchell.

En dank voor je aandacht voor dit album, een groeibriljantje in mijn beleving!

This flight tonight, man dat is ook zo'n heerlijke song!

Oef. Deze valt niet mee. Rock 'n roll doctor is wel een lekkere track. Ultravox heeft goed naar you won't change me geluisterd en haalde waarschijnlijk hier de inspiratie voor Vienna. She's Gone is een poging om een ballad neer te zetten met meerwaarde met toegevoegde strijkers. Gelukkig sluit het album wel lekker af met Dirty Woman

Een paar weken terug de Super Deluxe-editie van dit album gekocht. Vier cd's: een remaster, remix, alternatieve opnames en een deel van een concert.

De remaster klinkt, op het eerste gehoor, niet beter dan de versie van dit album die ik al in de cd-kast had staan. Op deze remaster zijn de bas en de hoge tonen dominanter, terwijl de middenfrequenties minder nadrukkelijk aanwezig zijn.
De remix van Steven Wilson daarentegen, is een plezier om te horen. Het geluid is veel helderder, hier en daar zijn er andere accenten gelegd. Helaas is It's Allright niet geremixed, en moeten we het doen met een mono-uitgave.
De alternatieve opnames bevatten een paar pareltjes: All Moving Parts met mondharmonica, en een versie van She's Gone waarbij die schelle strijkers die de albumversie verstieren, minder nadrukkelijk aanwezig zijn, en een Dirty Women met langere solo.
Het livealbum is helaas niet een compleet concert, maar los daarvan een prima opname.

De ekstras, los van de 4 cds ook een boek, poster, en een replica van het programmaboekje van de TE-tour, maken deze uitgave de moeite waard. Net als met Forbidden het geval was, doet de remix de muziek meer recht dan de oorspronkelijke uitgave, en heeft het mijn interesse voor het album hernieuwd. Maar een meesterwerk is het uiteraard nog steeds niet.

Je geeft maar twee sterren, helemaal prima natuurlijk, en koopt dan toch de box? Wat triggert je dan dat te doen? Steven Wilson?

De naam Steven Wilson is voor mij juist een trigger om er van weg te blijven. Echt. Waarom die man toch gevraagd en betaald wordt om allemaal klassieke albums te vernøken, is mij een raadsel.

Wat gaat er mis dan?

Ja Edwynn, je snapt er weer eens niks van . Luister zijn remix en word prettig verrast! (ben door Tony Iommi zelf aangewezen om te werken aan herwaardering van Technical Ecstasy, ontvang daar miljoenen ponden voor en zal dus eens even mijn best doen.)

Mij niet bellen. Zelfs de hoes is vernacheld.



Het remixen van oude platen is hetzelfde als extra snorretjes tekenen op De Nachtwacht of Het Meisje met de Parel veranderen in De Kerel met de Parel.

Ok je vindt het bij voorbaat al niks dus. Een vorm van heiligschennis. Dat kan natuurlijk.

Ik vind wat ie recent gedaan heeft met Pink Floyd Live at Pompeii toch wel gaaf hoor. Maar hij vliegt ook wel eens wat uit de bocht, bij de eerste soloplaat van Richard Wright bijv. prefereer ik toch het origineel.

Nu eens de remix van dit album proberen, kom er later op terug. Ben het iig wel met je eens dat de hoes is vernacheld.

- Ik kon de set tweedehands, voor een goede prijs, overnemen.
- De geremixte uitgave van Forbidden beviel me veel beter dan de oorspronkelijke versie, ik was benieuwd of dat bij dit album ook het geval zou zijn.
- Had goede dingen gelezen over de alternatieve takes.
- De concertopname. Had gedacht dat die een bootleg, die ik ook in de kast had staan, kon vervangen (beter geluid, etc), maar was vergeten dat die van de Never Say Die tour was.

Wat betreft sterren: die heb ik niet veranderd. Wellicht kan er een half sterretje bij.
Ik vind het lastig om mijn beoordeling te gaan veranderen naar aanleiding van zo'n uitgebreide editie van een album. Want wat beoordeel ik precies? Het hele pakket, of toch alleen het oorspronkelijke album? Als ik naar aanleiding van een alternatieve versie of de alternatieve opnames mijn waardering verhoog, moet ik dan mijn waardering van Dehumanizer verlagen, omdat de extra's op de Deluxe-editie de moeite nauwelijks waard zijn? Voor elke uitgave een losse waardering?

Een remix vind ik geen heiligschennis, tenminste niet als extra schijf in zo'n verpakking. Er zijn geen dingen opnieuw ingespeeld oid (de 'remaster' van Blizzard of Ozz bijvoorbeeld vermijd ik wel), en de remix wordt niet gepresenteerd als het oorspronkelijke album. Het vervangt niks, ik zie het meer als een supplement bij het oorspronkelijke album, om het laten horen hoe het ook had kunnen klinken. En dat geluid bevalt me goed.

Trouwens, wat is er mis met de hoes? Uiteraard is die aangepast, omdat de verpakking niet vierkant maar langwerpig is. De afbeelding van de robots op roltrappen is niet veranderd.

wizard schreef:

Ik heb het precies zo gedaan: mijn oorspronkelijke beoordeling laten staan. Inderdaad, wat beoordeel ik dan met zo'n (veel te dure) box?

De hoes is nooit een favorietje geweest bij de fans en het onderwerp is in wezen lachwekkend. Tegelijkertijd kan ik de tekening waarderen, al had ook ik geen flauw idee waar ik naar keek.
Weet nog precies de enorme verrassing die ik voelde toen ik de plaat, nooit in een winkel gezien, plotseling aantrof. Kende de titel uit de popencyclopedie... Waarschijnlijk is ie enige jaren nauwelijks verkrijgbaar geweest, veelzeggend voor de populariteit ervan. Dat zal medio 1982 zijn geweest, dus zo'n zes jaar na verschijning.
Stukje sentiment zit er inmiddels zeker bij, maar het was liefde op het eerste gezicht en gehoor. Destijds een zonnige dag, net als vandaag. De op de gok gekochte missing link tussen Sabotage en Never Say Die!

Is er ook een remix te vinden waar Steven Wilson tegenwoordig niet bij betrokken is...
Op zich is er niks mis met een heruitgave, en als een liefhebber daar veel knaken voor neer wil leggen, mijn zegen heeft hij.
Ooit weleens een box set aangeschaft, maar alle live-opnames, boekjes en programmaboekjes ten spijt, het ligt bij mij direct in de kast te verstoffen.
Tenslotte wordt ik zelden verrast door een nieuwe remix van een album, ik ben zo ouderwets van aard dat ik een oorspronkelijke audio weergave vaak het mooist vindt.
Het is een momentopname, en dat maakt het vaak ook direct charmant voor mij, ondanks dat er talloze producties zijn die niet direct tot de verbeelding spreken.
Over de oorspronkelijke sound en het geluid van Technical Ecstasy ben ik trouwens dik tevreden.

Destijds was het gebruikelijk dat concertbezoekers dergelijke tourboekjes konden kopen bij de merchandisekraampjes. Dit soort boekjes waren een belangrijke inkomstenbron voor bands en een slimme manier om de fanbeleving te versterken. Is verder ook voor mijn tijd hoor, is volgens mij echt een typisch jaren 70 fenomeen.

Wat betreft Never Say Die, wat een heerlijk album is dit toch ook. Ik vind het misschien wel hun meest geslaagde uit hun "prog periode".

Ook interessant eens te horen, de oorspronkelijke versie van Junior's Eyes, met mondharmonica én met Dave Walker op zang:
https://www.youtube.com/watch?v=2ITDbIvjegg

In eerste instantie werd Never Say Die namelijk opgenomen met een andere zanger, maar Ozzy kwam toch weer (even) terug. Dat ging niet zonder slag of stoot want Ozzy weigerde de Dave Walker nummers in te zingen. Alles moest herschreven worden, dus met nieuwe teksten en zanglijnen. Breakout bleef daardoor instrumentaal en Swinging The Chain nam Bill Ward toen voor zijn rekening.

De opnames met Dave Walker kunnen mij maar matig bekoren.
Op de een of andere manier vond ik zijn stem minder matchen met het materiaal van Never Say Die.
Vreemd dat Never Say Die! zich wel aan mij in de loop der jaren heeft geopenbaard en Technical Ecstasy niet. Nog steeds weet het album mij zelden in positieve zin te verrassen.

Alleen zijn versie van Junior's Eyes is bekend bij het publiek toch? Dat was een BBC uitzending, de echte LP opnames met Walker zijn niet beschikbaar voor zover ik weet. Maar met je eens dat hij niet erg bij Sabbath past qua geluid. Hij zingt een beetje zoals Bill Ward, voor een enkel nummertje best aardig, maar een heel album met hem zou niet erg overtuigend zijn denk ik.

Eens.

Denk ga even checken wat jullie van dit album vinden, want ik ken dit album niet echt.
Helaas, zie alleen maar over never say .....
En over een zanger die mij niets zegt.
Bedankt voor deze waardeloze info.
Positief is dat ik het nu zelf ga ontdekken

Gelukkig was daar jouw waardevolle bijdrage......

dus ?? Hoezo waardevol ??

Ik wil graag weten wat jullie van dit album vinden en dat hoor ik dus niet

Je kunt het niet horen, maar wel wel lezen. Vier paginaatjes met krabbeltjes en honderdvierenzestig stemmen.

Dat is mijn fout, excuses.

Zo werkt een site toch ook?

Beste The Wep, ik zie dat je sinds 2009 actief gebruiker bent van MuMe. Dan zou je toch moeten weten dat:
- je bovenaan op 'meningen' kunt klikken...
- ... waarmee je de (vaak gemotiveerde) opinies over een album eruit filtert en kunt zien dat...
- ...sommigen jouw vraag al beantwoordden jááááren voordat jij 'm stelde. Hoe fijn!

Omdat de meningen over dit album sterk uiteen lopen, moet je géén eensluidend antwoord verwachten. Uiteindelijk is zelf luisteren altijd het beste.