Black Sabbath - Technical Ecstasy (1976)

Alleen laatste nummer vind ik OK, de rest van de plaat.....nope. Erg slechte produktie ook, ze hadden stront in hun oren of zo maar het klinkt allemaal als een slecht opgenomen demo

Monsterlijk lelijke hoes en een waardeloze plaat. Na "Paranoid" is het niks meer geworden met de muziek van Black Sabbath, althans voor wat betreft de periode met Ozzy Osbourne. De wederopstanding begon met het toetreden van Ronnie James Dio. Pas vanaf dat moment ben ik Black Sabbath enorm gaan waarderen, maar met uitzondering van Paranoid kan al het oude werk tot aan het verschijnen van het uitstekende Heaven and Hell me gestolen worden. Met dit album daarin nog eens als dieptepunt.

Ach nee toch? Voor het eerst heeft Iommi hier het gitaargeluid dat op Heaven and Hell terugkeerde, alleen al op You Won't Change Me twee wonderschone gitaarsolo's en een gitaarmuur om ú tegen te zeggen... In oktober '22 beschreef ik dit en meer, lees het eens en laat je overtuigen...

De albums van 1970 tem. 1975 vind ik allemaal prima. Deze Technical Ecstasy vind ik niet slecht maar minder dan de vorige Black Sabbath-albums omdat de band zich begint te herhalen en het songmateriaal minder geïnspireerd is, de productie kon ook beter. Met Dio als zanger maakte Black Sabbath inderdaad een (kortstondige) doorstart.

Fascinerend dat bepaalde mensen de albums met Ozzy na Paranoid weinig aan vinden. Er staat naar mijn mening genoeg fraais op Master, Volume 4, Sabbath Bloody Sabbath en Sabotage om te spreken van prima platen.
Zelfs Never Say Die! kan mij met enkele vreemde doch creatieve uitprobeersels boeien.
Dat de laatste twee met Ozzy uit de jaren 70 niet op veel (h)erkenning kunnen rekenen heeft volgens mij ook met name te maken met het goeddeels ontbreken van de zware geluidsmuur.
Ook Technical Ecstasy is lichter van aard maar kent ook voor mij wel degelijke enkele leuke momenten.

Belachelijk laag gemiddelde hier, dit zou de zwakste Sabbath schijf zijn volgens de leden hier. Slechter dan de generieke Tony Martin albums, ammehoela!
Ik vind dit juist een steengoed album. De band probeert hier wat anders, ze komen melodieuzer uit de hoek (ik hoor zelfs wat AOR invloeden). Maar de songs zijn stuk voor stuk lekker, Ozzy zingt beter dan ooit en Iommi is in topvorm.

Dat je voorkeur ligt bij eerder werk kan, maar wie hier een 1,5* voor geeft moet dit echt nog een kans geven.

Ook ik heb wel een kleine zwak voor de laatste twee platen met Ozzy uit de jaren 70.
Echter vind ik met name Technical Ecstasy niet het niveau aantikken van de platen met Martin.
Wat ik wel kan appreciëren aan dit plaatje is de wil om te experimenteren. Natuurlijk mis je de zware geluidsmuur, nog zo aanwezig op voorganger Sabotage.
Wat je ervoor terugkrijgt is een wat generieker geluid, zo kenmerkend voor bands die midden jaren 70 gingen experimenteren met progressieve elementen en het gebruik van de keyboard.
Een dieptepunt vind ik deze schijf zeker niet, en is lange tijd overheen gegaan voordat veel Sabbath liefhebbers ook wel de charme inzagen van deze worp.
Het oeuvre van Sabbath bevat alleen zoveel goede platen dat voor mij eerlijkheidshalve Technical Ecstasy daar wat schril bij afsteekt.
Een voldoende kan ik hier echter wel degelijk aan kwijt. Het wisselvallige en bij vlagen zwalkende karakter van dit schijfje zorgt er ook voor dat het nooit is uitgegroeid tot een topper.