Black Sabbath - Technical Ecstasy (1976)

'It's Alright', exclusief de ruige gitaarsolo, klinkt idd als een The Beatles nummer - of hebben die ook wel ruige gitaarsoli voortgebracht, dat weet ik eigenlijk niet? Ja, zo'n nummer is wel een pijnpuntje. Vind het niet slecht, maar Ozzy's stem wordt ook nog eens node gemist. Het begon daarvoor nog wel uitstekend.

Wat volgt is best heel lekker om aan te horen, maar er mist toch echt wat. De magie is maar matig aanwezig, waarbij Ozzy's stem, nogmaals, gelukkig een vertrouwde baken blijft en de heren kunnen spelen, dat is niet ineens anders geworden. 'She's Gone' vind ik dan wel weer een erg geslaagd, magisch Black Sabbath moment. 'Dirty Women' is een sterke afsluiter, met 'stukjes riff' die rechtstreeks uit 'In a gadda da vida' komen en meer bekends in zich heeft.

Misschien moet ik er gewoon wat aan wennen, maar vooralsnog kan ik geen kamp kiezen - ga 'm nog es vaker luisteren, want een straf is dat zeker niet. Ach, voor nu een krappe 4* moet kunnen.

Er is eigenlijk maar weinig mis met deze plaat, hij is divers, goed ingespeeld, prima solo's, het past allemaal bij elkaar. Ook ging Sabbath mee met de tijd, bands als Deep Purple toonden al aan dat stevige rock prima gepaard gaat met organs, piano's en weet ik veel wat nog meer. Muziektrends zorgen er nou eenmaal voor om relevant te blijven als band, je een aantal dingen moet integreren in je sound wat op dat moment populair is. Wel bij je eigen kern blijven uiteraard, dat doet Sabbath hier naar mijn idee dan ook gewoon.
En toch, vind ik de plaat gevoelsmatig minder dan hetgeen ze ervoor hebben gedaan, het klikt op de een of andere manier niet volledig. Na een aantal keer draaien van deze plaat merk ik dat het geen slechte plaat is en goede momenten kent, maar ik wordt niet even enthousiast als bij bijvoorbeeld Master of Reality, of Sabotage. Waar het aan ligt? Geen idee dus, alleen gevoel.
It's Alright vind ik een prima nummer, Bill Ward heeft een fijne stem om naar te luisteren. Gypsy heeft het onheilspellende karakter dat ik bij Sabbath vind passen.
Gypsy woman you're the devil in drag
You are the queen of all hell
You took my body, now you're wasting my soul
You've got me under your spell
And as the sun shines on another day
You're gonna take my mind as well, it's over
Ik vind dan ook niet dat Sabbath popie jopie wilden gaan doen met deze plaat. Maar goed, tot dusver neemt deze wel de laatste plek in.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Master of Reality
3. Sabotage
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Vol. 4
6. Black Sabbath
7. Technical Ecstasy

Geweldig album, met songs die echt binnenkomen.
Een topalbum, zeer mooie Hipgnosishoes, ik krijg er geen genoeg van. En nee, ik ben geen balsturige trol. Dit is gewoon een lekker Sabbathalbum. De jongens werden muzikaal volwassen. Na het geniale Sabotage is dit wel wat minder maar jongens en meisjes, waarom die geborneerde haat jegens alles wat de verwachtingen niet kietelt? Lekker album hoor, dit Technical Ecstasy.

Beter dan het toch wat simpele debuut.
Daar staan een paar klassiekers op maar ook een strontvervelende, ellenlang doorjengelende jam: Warning. Die titel was goed gekozen in elk geval.
Natuurlijk was de impact van het debuut inherent aan het succes ervan. Maar ook Technical Ecstasy verraste. Black Sabbath lonkte al naar de eighties.
Never say Die deed dat nog opzichtiger. Met een geforceerd, wat kil klinkend resultaat.
Deze is goed hoor, mensen!

Net als bij de onbeminde opvolger van dit album wil ik hier nog even een lans breken voor deze 7e worp van de klassieke Sabbathbezetting door middel van een track-by-track bespreking die wellicht enig gunstig licht laat schijnen op dit fantastische werkstuk.

Back Street Kids:
Iommi opent het album met een knallende, uptempo riff. Ozzy valt snerpend in en de toon lijkt gezet: Sabbath moderniseert! De track klinkt agressief, pakkend en is bijna instant meezingbaar. De bridge wordt in- en uitgeluid door glibberige synthriedels waarna een korte en felle, maar typische Iommi-solo het overneemt. Ozzy gilt nog eens het couplet, het refrein en abrupt komt de song tot een einde. Compacte rocker. Niet hun beste, maar wel erg lekker.

You Won't Change Me:
Een synthintro opent de tweede track. Al snel valt een doomy riff in, waarna een orgel het overneemt, gitaren invallen en Ozzy een onheilspellende zanglijn inzet. In de aanloop naar het refrein worden zijn vocals gedubbeld, waardoor de song een slepend, triest karakter krijgt. En wat speelt Iommi een weergaloze solo's, die een onafwendbare tragiek met zich mee lijken te torsen. Deze song hint naar de death-doom die zo'n 15 jaar later zijn opmars zou gaan maken. Zonder de grunts, vanzelfsprekend. Een klasbak van een track.

It's Allright:
Ach ja, It's Allright. Een popsong. Knipoogt volgens velen naar The Beatles, maar doet dat mijns inziens evengoed naar Elton John, naar Gilbert O'Sullivan zelfs of naar willekeurig welke singer songwriter uit de midseventies. Men geeft er een Sabbathdraai aan als de gitaren even van zich laten horen. Een lekker nummer, met de klassieke Sabbathsound heeft het weinig te maken en Bill Ward zingt het niet onverdienstelijk. Had zomaar een hitje kunnen zijn destijds.

Gypsy:
Bill opent Gypsy met heerlijke swingende, bijna jazzy drumrolls, Iommi gooit er wat langgerekte akkoorden overheen en Ozzy snerpt er een fijne zanglijn over. Het nummer switcht steeds naar verschillende stijlen (waarin ik de Ozzy solostijl al kan horen) en bouwt zorgvuldig op naar een grandioos, slepend en doomy refrein. Iommi soleert zo mooi dat ik er bijna tranen van in de ogen krijg. Deze song is voor Sabbathbegrippen tamelijk complex in zijn opbouw, maar dat sorteert dan ook een grandioos effect. En elke keer als het refrein start, soleert Iommi goddelijk. Drie solo's - fel en smartelijk - in een song van 5 minuten, één van de hoogtepunten van dit album.

All Moving Parts (Stand Still):
Start bluesy en lekker losjes, ondersteund door een meanderende funky baslijn (Geezer is sowieso goed op dreef op dit album) en bijna nonchalant drumwerk. Hier laat Sabbath weer eens zien waar metal de mosterd haalt: bij de blues. Halverwege de song treedt een versnelling in - in een afwijkende maatsoort - en wordt het geheel wat hectischer en psychedelischer. Ozzy's stem wordt gesynthetiseerd en ebt zoemend weg totdat de oorspronkelijke, bluesy cadans het weer overneemt. Een gitaarsolo luidt het nummer uit in een fade out. Vooral Geezer en Bill zetten hier een verslavende groove neer. Daarom voor mij een tweede hoogtepunt op Technical Ecstasy.

Rock 'n' Roll Doctor:
Opent bijna als een nummer van Thin Lizzy, heavy en toch omfloerst, maar gaat al snel over in een heavy rock 'n' rollstamper (met piano) die je niet van Sabbath verwacht.
De riff had van AC/DC kunnen zijn. Beetje rommelig en ook atypisch Sabbath.

She's Gone:
Strijkers luiden She's Gone in, en semi-akoestisch getokkel neemt het over. Ozzy klaagt steen en been, terwijl hij snerpend onze pijngrens opzoekt, over een verloren liefde. De strijkers zijn mooi. Een typische Sabbathballad, die vallen altijd wat tegen in hun simpelheid. In zijn eenvoud toch charmant. Maar je moet wel van Ozzy's timbre houden.

Dirty Women:
Vintage Sabbath, de riff die deze song opent. Ozzy zingt over hoeren, dus enige tekstuele importantie herbergt Dirty Women niet. De track ontwikkelt zich als een klassieke Sabbathsong, zit vol tempowisselingen en is heavy van het begin tot het einde. En weer klinken hier de smartelijke, felle en oneindig verdriet verkondigende solo's van Iommi. (Hoe doet die man, dat genie, dat toch?). Juist zó'n solo luidt dit zevende album minutenlang uit.
Wat een goed album. En wat jammer dat er hierna - in vergelijkbare stijl - nog maar één album verscheen in deze bezetting.

Ze onderzochten met Technical Ecstasy weer talloze muzikale genres: rock 'n' roll; blues; hardrock; psychedelica; pop; doomy metal: en dit vaak met een progvibe of met voorzichtige (inmiddels retro-) futuristische geluiden uit de elektronische en krautrockscene. Ik hoor zelfs Kraftwerkgeluiden (vocoderachtige akkoorden) Iommi begeleiden terwijl hij Dirty Women naar de uitgang soleert. Ver gezocht? Zeker niet. Luister aandachtig en er openbaart zich een veellagig muzikaal diorama. Sabbath is bij dit album afgerekend door de kortzichtigheid van stijlvaste en nostalgische fans en ze waren te conservatief om een écht nieuw publiek aan te boren.

Tot slot een opmerking:
Ozzy is op dit album de zwakste schakel, maar als ie op dreef is dan is ie grandioos.
Iommi doet wat ie altijd deed. Hoewel hij het op dit album meer zoekt in de solo's en wat minder in de geniale riffs.
Geezer bast zoals geen ander. Elke song draagt zijn signatuur. De diepte komt van Geezer, evenals de groove, de cadans, de hartklop van dit album.
Bill drumt zoals alleen hij dat kan: avontuurlijk, op een jazzy manier "losjes" en tegelijk heavy as hell.
Sabbaths ritmesectie is de winnaar van dit schromelijk onderschatte, altijd zwaar bekritiseerde prachtalbum. En wat waren ze nog vooruitstrevend in die tijd. En naar later bleek, ook met dit album (denk aan het late, eveneens verguisde, Opeth bijvoorbeeld, die zijn ook schatplichtig aan Technical Ecstasy) zeer invloedrijk.

Volgende verguisde Sabbathalbum wat ik track-by-track ga bespreken?
Born Again. Nog zo'n onterecht weeskind uit Sabbaths catalogus.

Voor het eerst in lange tijd weer eens geluisterd en als het geen onderdeel van een Sabbath marathon is dan valt het album inderdaad helemaal niet tegen.5 sterren gaat mij een beetje te ver maar een dikke voldoende is het zeker. De prijspakkers van dit album zijn voor mij Dirty Women en You Won't Change Me. Rock 'N' Roll Doctor is wat mij betreft een misser (naast de hoes natuurlijk.....)

Die hoes is toch prachtig man.

Ja die hoes vind ik ook wel gaaf eigenlijk.

Ik ben in de Black Sabbath thread al eens in een oeverloze hoezendiscussie terecht gekomen, misschien moeten we die niet herhalen.

Goed idee. Dan stellen we bij dezen vast dat de hoes prachtig is.

Mooie verdediging van Technical Ecstasy, Lachende derde, ook al ben ik het niet met je conclusie eens. Voor mij blijft dit album het zwakste album met Ozzy, en een van de minste uit Sabbaths discografie.

In tegenstelling tot de eerste zes albums, die allemaal beginnen met een nummer die op een best of thuishoort, is Back Street Kids een standaard rocknummer dat weinig om het lijf heeft. Misschien is het nummer inderdaad agressief bedoeld, maar het dendert vooral lomp voorbij, om na bijna vier minuten zomaar op te houden. Meteen duikt een probleem op waar het hele album last van heeft: de zang. Ozzy's zang is op Technical Ecstasy erg nadrukkelijk aanwezig, en hij klinkt bovendien niet heel goed.
Op You Won't Change Me en It's Alright probeert de band iets nieuws. Beide nummers zijn heel aardig geslaagd, ook al weet het eerste de erg sterke eerste minuut niet tot het einde toe door te trekken.
Gypsy is aardig, maar niet meer dan dat. Het begint, zoals hierboven al aangegeven, met een interessante drumroll, maar dat is het ook wel zo'n beetje. De riffs halen het niet bij wat Iommi eerder al op plaat heeft gezet.

De tweede helft van het album is nog minder dan de eerste. All Moving Parts (Stand Still) lijkt op twee nummers die in stukken zijn geknipt en daarna samengeplakt. Het snelle deel doet me denken aan de improvisaties die Iommi tijdens veel concerten in de jaren '70 speelde. Op Rock 'n' Roll Doctor is de combinatie van koebel, piano en cheesy tekst teveel van het goede. De tekst op She's Gone is nog kaziger, en de schelle strijkers maken die voor mij een nummer dat ik graag oversla. Met Dirty Women wordt het album nog enigszins in stijl afgesloten.

Ik ben het met Lachende derde eens dat de hoes mooi is, dat Ozzy hier de zwakste schakel is, en dat Sabbath zich muzikaal probeert te verbreden. Dat levert een album op dat weliswaar veelzijdig is, maar ook duidelijk maakt dat Black Sabbath zoekende is. Tijdens die zoektocht verdwaalt de band net iets te vaak.

Markant blijft toch de genreaanduiding van dit album, waren de vorige zes albums Metal / Rock of Metal, dan staat hier opeens Rock / Metal. En er is de factor Ozzy op een album dat nooit zijn gading zal vinden bij mij.

Welke nummers onthoud ik hierop mits een beetje goede wil van mijn kant? Back Street Kids is er eentje maar dan met een hakbijl einde, dan nog liever de verfoeide fade-out. Een tweede nummer is misschien nog Rock 'n' Roll Doctor en dat is het zowat voor mij, spreek me niet van het naar de Beatles verwijzende It's Alright, gezongen door drummer Bill Ward. Dirty Women heeft zijn momenten met die zware riff.

Wat bedoel ik met de factor Ozzy in de vorige alinea? Dit voelt meer aan als een latere Ozzy Osbourne solo-album dan als een Black Sabbath album én hoewel ik natuurlijk respect blijf houden voor de persoon en frontman Ozzy, steekt hij mij hierop tegen als zanger. Ik heb geen eisen te stellen aan een artiest, maar hier lijkt men het noorden kwijt. Ik ga zelfs verder in mijn bewering dat je hierop haast Black Sabbath niet herkent. Opnieuw, van mij mogen ze, van hen moet ik niets.

Ik ga niet opzoeken op dat Wonderlijke Wereldwijde Web wat de beweegredenen zijn voor deze haast alternatieve koers van Black Sabbath, artistieke vrijheid blijft een rotsvast recht maar ik leg dit album nog zelden op. Ik ben er weer vanaf.

Een verklaring voor een wat andere koers heb ik ook nooit kunnen achterhalen. Het zal wellicht te maken kunnen hebben met een combinatie van factoren; de heren zaten tegen deze tijd al zo ver met neus in de verboden middelen dat een 'nuchtere' kijk op de te varen koers al bijna niet meer mogelijk was. Met name Ward en Ozzy waren al dermate ver heen dat de betreffende mannen wel eens hebben aangegeven van deze periode helemaal niets meer af te weten. Daarnaast was Sabbath nooit wars van nieuwigheden of spitsvondigheden, men begon met Volume 4 al meer te experimenteren met geluidseffecten, akoestische intermezzo's en instrumentale stukken. Daarnaast kreeg de synthesizer vanaf midden jaren 70 een steeds prominentere plek bij veel rockbands, het geluid klonk dan vaak ook net wat gelikter, wat trouwens niet altijd resulteerde in een toevoeging van kwaliteit. Hoewel het zeker geen slecht album betreft is de scherpte eraf, is de zware sound grotendeels afwezig en klinkt het songmateriaal niet consistent. Desalniettemin nog steeds wel genietbaar, al is het maar vanwege het Beatlesque en door Ward fraai gezongen; It's Alright.

Met name Iommi was - mede door de oprukkende punkbeweging - bang dat het klassieke Sabbathgeluid niet meer relevant zou klinken, dus zocht hij naar nieuwe, "modernere", invalshoeken en richtte hij zijn pijlen meer op de Amerikaanse markt.

Poeh, pak minder dat alles wat hier voor zat. Dat waren stuk voor stuk klassiekers in mijn oren. Einde van het eerste succesvolle tijdperk tot Ronnie de band kwam versterken. Met 13 werd de cirkel van hele fraaie albums gelukkig weer sluitend gemaakt door Ozzy, vind ik zelf altijd wel bevredigend; geen flutafscheid, maar een mooie legacy.

Wat betreft dit album; het wijkt gewoon teveel af met de verwachtingen die we hebben/hadden bij Black Sabbath. Op zichzelf is het nog niet eens zo slecht; zeker de openingsnummers zijn meer dan prima. Maar zal hier niet vaak naar teruggrijpen.

Oh en wat een spijt heb ik dat ik ze nooit live heb kunnen zien.....poeh.

Een album wat ik momenteel voor het eerst een paar keer heb beluisterd. Wel vreemd omdat ik de eerste vier albums al vanaf de jaren '70 in de kast heb staan en de twee opvolgers lang op cassette in bezit had. Sabbath Bloody sabbath en Sabotage vond ik destijds niet mooi genoeg om ze als album aan te schaffen. Daarna zijn de BS albums langs me heen gegaan.
Dit album is niet slecht, maar zeker geen top. Het gemiddelde van 3,20 is naar mijn mening echter wel iets te laag. De twee laatste nummers krikken mijn waardering op naar 3,5*. She's Gone is een van de beste BS ballads die ik ken. Het album staat op 79 in de huidige best ever albums lijst over 1976.
3,5*

De 2021 remaster maakt het er allemaal niet beter op, of ligt dat aan mij?

Dat hangt ervan af, gigage. In deze vlog komt de Engelse journalist Phil Aston van Now Spinning tot een andere conclusie...
Ik heb me door zijn relaas inmiddels laten verleiden om een jaar na verschijnen toch de Super DeLuxe Box te kopen. Hij ligt ingepakt te wachten tot de Kerst; draai eerst mijn huidige exemplaar weer eens voordat ik de mix van Steven Wilson ga horen.

Als ze mij gratis albums opsturen vind ik ze ook allemaal geweldig, daar zijn die kanalen voor. Maar ja, ik heb sowieso niet zo heel veel met het album, dus ik ben al helemaal geen referentiepunt haha.

Nadat ik in mei 1980 Black Sabbath had ontdekt toen vanuit de radio Neon Knights van Heaven and Hell mijn tienerkamer binnendenderde, begon een ontdekkingsreis door de catalogus van de band. De laatste die ik tegenkwam was Technical Ecstacy. Niet alleen in de bieb ontbrak deze, ook in de bakken van de alternatieve platenzaak in de Grote Stad was ik 'm nooit tegengekomen.
Raar. Of toch niet? Oor’s Popencyclopedie (Kees Baars?) hield mij voor: “Zelfs het aantrekken van een officieuze vijfde man, Gerald Woodruffe, leidt niet tot de verwachte verdieping van het totaalgeluid. (…) Hoewel het haar commercieel gezien nog voor de wind gaat, zakt de band kwalitatief naar een absoluut dieptepunt.”

Toen deze, toen al verguisde plaat gedurende een zomer (1982?) plotseling in de bakken van die platenzaak stond, aarzelde ik desondanks niet. Vanaf Vol. 4 was te horen hoe Iommi als sologitarist was gegroeid. Dit album was de missing link, want op opvolger Never Say Die! stonden ook enkele juweeltjes, ondanks de wat schelle productie.
Na een dik half uur fietsen belandde de plaat op de draaitafel. Het was wel spannend, realiseerde ik me. Dit was een impulsaankoop geweest, het zou een miskoop kunnen zijn. De binnenhoes gleed uit de bijzondere buitenhoes en bevatte tot mijn blijdschap liedteksten en meer informatie. Een goede start.

Ik noem de zaken die mij op die prachtige zomermiddag in mijn zolderkamer opvielen. De A-zijde opent stevig met Back Street Kids, uptempo rockend in de stijl van voorganger Sabotage; opvallend zijn het sterke refrein en de bescheiden maar effectieve toetsen van Woodruffe in de brug.
En dan: You Won’t Change Me. Zachte, onbestemde geluiden in het intro, gevolgd door een zware doemriff, ondersteund door toetsen. Het blijkt het begin van niet alleen een ijzersterke compositie, de twee (hoera hoera, twee!) gitaarsolo’s zijn fe-no-me-naal. Slechts een enkele gitarist kan mij zo raken met perfect getimede noten als Iommi hier doet. Bovendien herkende ik de gitaarsound van Heaven and Hell : een waanzinnig warm en krachtig geluid. Vanaf de eerste keer dat ik dit hoorde, bleek dit één van de beste songs in de catalogus van de band. Zonder twijfel, nog altijd.

Tijdens het Beatlesachtige It’s Alright moest ik luid lachen om de onstuimige wijze waarop drummer en hier ook zanger Bill Ward na het eerste refrein zijn toms laat binnendenderen. Prachtig elektrisch én akoestisch gitaarwerk en sfeervolle Moogsynthesizergeluiden. Mooie compositie bovendien en dat schrijft iemand die bepaald géén fan is van de Beatles.
In Gypsy klinken dankzij de toetsen enkele invloeden uit de symfonische rock, zoals het genre toen nog werd genoemd. Heavy en melodieus, prachtig geproduceerd door de band zelf, waarschijnlijk vooral Iommi: zoals de stem van zanger Ozzy Osbourne, die in dit lied incidenteel in een wolkje echo wordt gehuld.

Op de B-zijde bevat opener All Moving Parts (Stand Still) een funky baslijn, waar ik geen fan van was. Wel diverse tempowisselingen, al met al een gevarieerd nummer. Rock ‘n’ Roll Doctor is wat de titel zegt, inclusief een honkytonkpiano; waarschijnlijk één van de redenen dat Oor de plaat afschreef. Maar mensen, die gitaarsolo… Hoe goed! En is het iemand weleens opgevallen dat het “Ouh-yeah” wat Osbourne zingt verdacht veel lijkt op hetgeen Biff van de groep Saxon vier jaar later op plaat zette in het einde van Wheels of Steel?

She’s Gone bevat niet alleen prachtig akoestisch gitaarwerk; melodie, indringende zang van Osbourne, strijkerspartij en dansende baslijn van Geezer Butler maken dat die andere balladeklassieker Changes (1971) wordt overtroffen. Zelfs mijn zusje vond dit goed!
Dirty Women tenslotte is in de robuuste stijl van voorganger Sabotage en bevat bovendien elementen uit de progressieve rock. Gerald Woodruffes bijdragen bewijzen wederom hun toegevoegde waarde en op bijna drie minuten van het lied klinkt een jazzachtige brug: heerlijk detail! Ik val in herhaling, maar alweer klinkt fantastisch gitaarwerk en de drumvellen krijgen het zwaar te verduren met Ward in grote vorm.

Hoezo een slechte Sabbath? Die dekselse Iommi en zijn maatjes hadden mij alweer omver geblazen, waarbij ze bovendien nieuwe dingen uitprobeerden. De teksten zijn aardser, maar daarom niet minder. Met name You Won’t Change Me bevat een prachtige, openhartige tekst, geschreven door Butler.

In zijn biografie Iron Man vertelt Iommi hoe het album tot stand kwam in Criteria Studios in Miami. Hierboven noemde spinout al de opnameburen, namelijk The Eagles. Ook Andy Gibb was daar. Het tieneridool had een eigen pop in de winkels staan, die door één van de mensen in de entourage van Sabbath werd gekocht en omgebouwd tot Bill Ward: ‘Heeft hij óók een eigen pop?’ vroeg een verbouwereerde Gibb toen hij het ding zag staan.
De albumverkopen vielen tegen, vertelt Iommi, wat hij betreurde: hier had hij veel werk in gestoken. Dit samen met Woodruffe, die tijdens de Sabotagetour in de coulissen had meegespeeld en samen met Iommi de liedjes voor Technical Ecstacy in de steigers had gezet. De riffs en solo’s hadden zij geschreven, terwijl de anderen uitsliepen.

Ik heb een zwak voor dit sterk geproduceerde album met vooral sterke composities, viereneenhalve ster derhalve. Rond de jaarwisseling hoop ik hierop terug te komen, als ik de Super Deluxe Box heb gedraaid.

Een mooi herkenbaar verhaal van RonaldjK. Ik ga echter niet mee in de score en de superlatieven t.a.v. dit album. Als Sabbath liefhebber zijn veel schijfjes van de band mij lief. Ook het wat minder bekende materiaal met Hughes, Gillan en Martin kan mij bekoren. Hoe vaak ik Technical Ecstasy ook draai, de klik is nooit gekomen. Dat heeft niets te maken met een hang naar het zwaardere materiaal - ik juich het verkennen van muzikale grenzen toe - maar ik vind de songs ronduit wisselvallig. De riff in Back Street Kids is redelijk en doet wat denken aan het vuige Symptom of the Universe. Hierna wordt het lastiger voor mij om de aandacht erbij te houden. You Won't Change Me is gevarieerd en bevat fraai gitaarwerk van Iommi. De song duurt mij echter veel te lang om geboeid te blijven. It's Alright is aardig maar met terugwerkende kracht ook te melig. Gypsy is mij te afstandelijk en dat geldt voor meerdere songs van deze schijf. Afsluiter Dirty Women gaat er beter in, wederom gevarieerd en Iommi soleert als een malle. Het valt mij trouwens op dat de riff in het middenstuk veel lijkt op N.I.B., een song die op het debuut van Sabbath staat. En zo gaat Technical Ecstasy bij mij de boeken in als een album met een potpourri aan stijlen en ideeën, maar mis ik samenhang. Dat heeft deels zijn charme, het hoeft niet toegankelijk te zijn, maar de plaat begint nergens te leven. Er is geen riff die mij bij de lurven pakt, het ontbreekt aan een afwisselend akoestisch tussendoortje en ik mis ook het swingende drumwerk van Ward. Slecht is het allerminst, hulde voor de insteek, de uitvoering is echter te mager voor mij om te spreken van een goed album. Met Never Say Die - ook niet de boeken ingegaan als een klassieker - heb ik dan weer een grotere klik.

Leuk hè, hoe anders muziek binnenkomt bij de één dan bij de ander. Ik was blij verrast met de vlog van Phil Aston waar ik het een paar berichten eerder over had. Dacht oprecht dat ik de enige was die bijna euforisch over dit plaatje is.
Tegelijkertijd leer je als muziekliefhebber al heel snel dat smaken verschillen. Mij heeft hun meest succesvolle album Paranoid mij bijvoorbeeld nooit bij de lurven gegrepen, waarvoor ik meewarig werd/wordt aangekeken door de "kenners". Het zij zo!

Hier ben ik het dan weer volledig met je eens ha ha. Hoewel de plaat met War Pigs, Planet Caravan en Fairies Wear Boots voor mij enkele toppers telt doen de overige nummers mij vrij weinig. En dat terwijl ik van het debuut tot de dag van vandaag nog intens kan genieten.

Niet nader opgevallen en verhip, het klopt. Meer dan dat zelfs, dat hele ritmische stukje op het einde. Verder herkenbaar wat je over de popencyclopedie schrijft. Maar als je (jullie) dit album tegen 'Paranoid' afzet(ten) en ik dat ook doe, is het een strenge bijstelling naar beneden. 'Technical Ecstasy' is een nakomertje in mijn collectie en, alhoewel altijd wel interessant, nooit veel aan gevonden. 'Never Say Die' idem. 'Paranoid' daarentegen was er vanaf het begin van elpees lenen van de bibliotheek bij en heeft altijd iets van die magie voor mij behouden. Heb er onlangs een luxe hoodie van besteld bij Large om te illustreren hoe 'Paranoid'-idolaat ik nog steeds ben. De uitvoeringen van de drie bekendste nummers op 'Live Evil' doen mij dan weer minder, wat niet alleen aan Ronnie James Dio ligt maar ook hoe Vinnie Appice zijn partijen invult.

Zoals beloofd kom ik terug op de Special Edition Box van Black Sabbaths Technical Ecstasy, zij het een maand later dan ik wilde. Daardoor heeft de muziek wel meer kunnen rijpen.

Kort gezegd: wie dit album zo waardeert als ik, zal met deze (dure!) box heel plezante extra’s tegenkomen. Wie dit echter een minder album in hun catalogus vindt, zal niet plotseling van mening veranderen.

Wat mij goed beviel, was onder meer het papierwerk. Eerst een boekje met gekartonneerde kaft over de band tijdens de opnamen en de diverse releases van album en single. Vervolgens het tourboekje van de bijbehorende tournee met loftuitingen op de band en het album. Anders dan in de latere biografieën van Osbourne en Iommi wordt hier voorgespiegeld dat het koek en ei was binnen de gelederen. Daarbij drie cartoongrappen waarin de hoes van ontwerperscollectief Hipgnosis op de hak wordt genomen en de robotportretten van de bandleden, plus een introductie op toetsenist Gerald Woodruffe.
Ik zie dit soort boekjes nooit bij concerten. Kreeg je vroeger als concertbezoeker zo’n boekje, of moest je dat kopen? Iemand die dit weet?

De muziek dan: de eerste cd bevat het originele (geremasterde) album, het tweede de nieuwe mix van Steven Wilson. Hij laat interessante details bovenkomen, zoals de keyboardgeluiden in het intro van You Won’t Change Me en de achtergrondzang in het laatste deel van Dirty Women.
De meest verrassende cd blijkt echter de derde, gereserveerd voor een achttal outtakes en alternatieve mixen, zoals een bandversie van She’s Gone, dus zonder strijkers maar met de bandleden, inclusief Woodruffe (iemand die weet of je zijn naam als ‘ruffe’, of ‘roffe’ spelt? De band gebruikte beide spellingen).
Ook de vierde cd mag er zijn: liveopnamen van de tour bij deze elpee. Qua geluidskwaliteit doet het denken aan de opgepoetste versie van Live at Last die op Past Lives (2002) te horen is. Drie nummers van dat album staan ook hier op de setlist, te weten War Pigs, Snowblind en Children of the Grave. Daarnaast klinken nummers die ik niet in een liveversie uit deze periode kende of zelfs nooit in liveversie verschenen.

Het concert startte met een introtape, waar kort Supertzar klinkt van Sabotage. Dit werkt goed.
Van het debuut is het titellied te horen, van het album Paranoid een fijne versie van Electric Funeral (de beroemde titelsong wordt een keertje overgeslagen), van Sabotage is Symptom of the Universe meegenomen en van Technical Ecstasy komen Gypsy, All Moving Parts en Dirty Women voorbij. Osbourne is redelijk bij stem, waarbij de band vooral puur klinkt, minder gepolijst dan studio het geval is. Geen hoge gitaarmuren, maar wel degelijk heavy. Iommi's solo's zijn hier van zijn kenmerkende überniveau, flitsend mét gevoel.

Is deze box de circa zes tientjes waard? Wel als je van de progressieve kant van Black Sabbath houdt, zoals die ook op voorganger Sabbath Bloody Sabbath klinkt. Ik heb er de voorbije anderhalve maand intensief van genoten.

Het kan dus zonder rottende skeletten. Wat een gave metal hoes!

Als ik de commentaren over de hoes lees lijkt er geen middenweg. Je vindt 'm prachtig of lelijk. Mijn mening neigt naar het laatste. Er zijn meerdere ontwerpen van Hipgnosis die ik echt niet mooi vindt. Het zijn wel steeds hoezen die opvallen en je bijblijven.

Wat de muziek betreft, Minneapolis, zal het je misschien verbazen dat het ook zonder geschreeuw kan. Luister eens naar It's Alright waarop Black Sabbath zonder schroom hun liefde voor The Beatles etaleert.

Vind je het toch nog te heftig met die gitaarsolo erin, dan is er ook nog het rustige Solitude waarop riffmaster Iommi bewijst ook fluit te kunnen spelen.

En er valt zelfs soul te halen uit de muziek van Black Sabbath. In 2016 coverde Charles Bradley het nummer Changes. (Voor de Bradley cover: klik)

Kronos: ik vind het zeker niet tot de mooiste Hipgnosis hoezen behoren, maar nog steeds erg leuk en origineel.
Wat de muziek betreft zal ik geen fan worden maar Changes vind ik wel degelijk mooi, en niet alleen de versie van Charles Bradley. Al vind ik die van Black Sabbath wel wat langdradig vergeleken met Bradley.

Wat heeft dit met Technical Ecstasy te maken?