Black Sabbath - Technical Ecstasy (1976)

Nog geen bericht? Nou, vooruit dan maar: Geweldig album. ZWAAAAAAAAAR onderschat. Zelfs het door drummer Bill Ward ingezongen It's Alright is heel aardig.

Nou, echt niet geweldig. Back Street Kids is nog te pruimen, you won't change me vind ik ook fijn, It's alright gaat ook nog wel, maar voor de rest is het helemaal niet Black Sabbath. Gewoon een zeurderig album, gaat nergens over. Maar ik heb het wel besteld, want dan heb ik alles van Sabbath met Ozzy.

Een beetje het meest makkelijke BS album. Een beetje daardoor ondergewaardeerd. Uitschieters zijn "Back street kids", de ballade "She's gone" en "Dirty women". Op vinyl en CD.

Ik vind All Moving Parts (Stand Still) ook een toppertje.

Na een rits van trendsettende platen nu een plaat waarin juist BS mee probeerde te hobbelen op de Pink Floyd rage.

Dit lijkt niet veel meer op de echte Sabbath. Het lijkt soms meer op het latere solowerk van Ozzy. Back Street Kids is het leukste nummer, maar ik kan verder weinig positiefs eruit halen. Die lelijke hoes haalt het niveau ook nog omlaag.

De allerlelijkste Sabbath hoes van de Ozzy periode. De opener en de afsluiter zijn de prijsnummers. You Won't Change Me, All Moving Parts en Rock 'n' Roll Doctor zijn heel aardig, de overige nummers zijn wel erg mager. Het intro van Gypsy is aardig, maar dat redt het nummer niet.

Toch wel een van de beste hoezen die ik ken. Ik weet niet wat het voorstelt. Zie er niets in, en dat is pas geniaal. Niet afschrikwekkend ofzo. Gewoon kleurrijk en goed.

Eigenlijk wou ik mijn bericht openen met: "Ik neem mijn woorden terug..." maar bovenstaande postte ik eerst omdat ik mijn ogen niet kon geloven dat iemand de hoes slecht vond.

Ik neem mijn woorden geplaatst in het vorige album terug. Sabotage is veel zwakker dan dit album. Op elke gebied veel sterker.

Ik heb wel eens vernomen dat het twee robots voorstellen die de liefde bedrijven, terwijl ze gebruik maken van de roltrap, dat je dat nou niet ziet!

oh Dirty Women!

Ik vind de hoes van dit album ook wel iets hebben. Dat hoekige en dat kleurrijke spreekt mij wel aan.

Maarja, "you can't judge a book by it's cover", en dat geldt zeker voor dit album. Dit is nóg minder dan Sabotage. De enige songs die er nog mee door kunnen zijn Back Street Kids en All Moving Parts (Stand Still), en die zijn niet eens zo heel erg bijzonder. Voor de rest vind ik dat er maar saaie en nietszeggende songs op staan. Jammer...

Ik neem mijn woorden van mijn vorige post terug en ik ga met AGE-411 mee: Dit is eigenlijk beter dan Sabotage. Dan nog is het geen wereldalbum, maar het is aardig te verteren.

Wat mij betreft is dit album te vermijden. Ik vind het de minste van de serie albums met Ozzy. Ook Sabotage en Never Say Die! zijn vele malen beter.
Alleen al een blik naar de songtitels - "You won't change Me" , "Gypsy", "Rock n roll Doctor", "She's Gone" en "Dirty Women" en je ziet dat Ozzy zich heeft vergrepen aan de grootste cliché's in de rockmuziek. Dan heb ik liever dat hij weer zingt over satan, zijn vele innerlijke demonen en verslavingen. Muzikaal stelt het allemaal ook weinig voor, met als dieptepunt "Rock 'n Roll Doctor". Het beatle-esque "It's Allright", gezongen door de drummer, is misschien wel het beste nummer van de cd en toont aan dat er nog genoeg talent aanwezig is maar dat de band gewoon de weg kwijt is. De integratie van synthesizers is niet helemaal top en de violen in de ballad "She's Gone" bekoren mij ook niet. Muzikaal gezien zijn "Gypsy", "All moving Parts stand Still" en "Back Street Kids" nog wel aardig, maar halen het totaal niet bij de onaards hoge kwaliteit van Sabbath's voorgangers.

En dan de intrigerende hoes. Ik zie hier de strijd tussen man en vrouw in. De ene robot met rondingen en de ander hoekig... Laserstraal en ontploffing: het is de oorlog tussen de seksen.

Dit is een ondermaats album en maar weinig nummers blijven hangen. De 2 openingnummers vind ik het best. Lelijk hoesje maakt het af.

Een onderschat album. Het lijkt niet meer op de eerste albums maar dat hoeft voor mij ook niet. Toch zijn alle nummers op dit album toch leuk om te horen.

Ik ben het helemaal eens met Kaztor en PriestMaiden: dit is een heel erg onderschatte plaat. Ik las dat fans destijds gingen klagen dat Sabbath met dit album steeds meer op Queen ging lijken, maar wat is daar precies mis mee? Ik vind de variatie op "Technical Ecstasy" heel prettig: een prachtige ballad als 'She's Gone', een meezinger als 'It's Alright' en natuurlijk de stevige rockers zoals 'Rock 'N' Roll Doctor' en 'Dirty Women'. Eigenlijk is dit zelfs één van mijn favoriete Sabbath platen.

De volgende plaat, "Never Say Die", was wel heel wat minder.

Nou, dat je vriendje om kattekwaad uit te halen ineens verandert in die gezellige oude tante die elk jaar je verjaardag komt verstieren met haar natte zoenen en slecht gekozen cadeautjes. Dat is wat er mis mee is.

Technical Ecstacy was de laatste cd van Sabbath met Ozzy die ik kocht. Ik herinner me nog dat ik na een aantal keren luisteren als mp3 de cd wilde kopen, maar dat in Groningen geen enkele cd-winkel was waar Technical Ecstacy in de schappen stond. Toen maar besteld. Helaas wist de man achter de toonbank niet welke cd ik bedoelde. Uiteindelijk moest ik de naam van de titel zo’n beetje spellen voordat ik mijn bestelling kon doen. Technical Ecstacy mag dan wel niet het hoogtepunt uit Sabbath’s catalogus zijn, dat deze beste meneer het album niet kende, zag ik dan wel weer als een hiaat in z’n kennis. Hopelijk dat mijn bestelling dat gat gedicht heeft.

Dat ik het album wilde hebben, was vooral omdat ik dan alle Sabbath cd’s uit de periode 1970-1978 in bezit had, want om de muzikale inhoud is dit niet een plaat die je per se in je kast moet hebben staan.

Ten eerste ben ik niet echt te spreken over de productie. Ik weet niet precies wat het is, maar het geluid van deze plaat klinkt niet heel erg krachtig, alsof de gitaar een beetje weggestopt is. Daarnaast vind ik Ozzy op Technical Ecstacy een beetje schel klinken.
En, als ik nu toch bezig ben: ik wil niet luisteren naar teksten over een rock&roll dokter, hoeren, of toekomstvoorspellers. Veel liever heb ik teksten over drugs, gekke trips, tovernaars, rare SF, of desnoods over niks, maar hieraan begin ik me na een tijdje lichtelijk aan te ergeren.
Ook het songmateriaal is niet geweldig: She’s Gone vind ik een tenenkrommende ballade, met wel heel veel clichés opgestapeld in de vocalen en goedkope instrumentatie van schelle violen. Rock ’n Roll Doctor is een beetje flauw, net als Gypsy. You Won’t Change Me stelt muzikaal ook niet veel voor, maar voor mij zit aan dat nummer nog wel een positieve herinnering: elke ochtend als ik begon te werken aan mijn bacheloronderzoek draaide ik dat nummer, dus dat maakt voor mij wel wat goed. Ook Back Street Kids vind ik dan weer een niemendallig nummer met een schreeuwende Ozzy over een vrij zompige laag muziek eronder.
Is er dan niks goed? Jawel. Pianoballad It’s Allright, gezongen door Bill Ward, vind ik een schitterend nummer. Ook All Moving Parts (Stand Still) kan mij wel bekoren, hoewel ik dat nummer vaak halverwege wel weer gehoord heb, en Dirty Women is ook een goed nummer. Vergeleken met de beste nummers van eerdere Sabbath-platen is het vrij mager, maar op zich is het een prima nummer. Even niet op de tekst lettend dan.
Hoewel het voor de muziek niet uitmaakt, vind ik de hoes van Technical Ecstacy ook een van de mooiste uit de periode met Ozzy.

Voor mij pakt het experiment dat Black Sabbath hier opzoekt, dus niet erg goed uit, It’s Allright uitgezonderd. Aan de andere kant: als de band hier met alleen maar hardrocknummers à la Back Street Kids of All Moving Parts was aangekomen, was ik ook niet tevreden geweest.
Al met al lijken de ideeën hier echt op.

2.0*

Niet dus, die hoezen van Vol. 4 en master of reality zijn veel lelijker

Sabotage...

Ik vind Dirty Woman echt een geweldig nummer, maar de rest (met uitzondering van het aparte It's Alright) vind ik best wel slappe hap voor Black Sabbath begrippen.

Nouja, Gypsy mag er ook wel zijn.

Dit album heeft niet de diepte en rijpheid van de eerdere maar bezit toch enige klassiekers;
Dirty women,Gypsy en toch ook rock&roll doctor in mindere mate dan.
Voor mij als hoogtepunt en lijflied:You won''t change me.Dreigend intro en schitterende solo"s
van Tony Iommi.JA ja luister nog maar eens goed.

De slechte albums van goeie bands hebben voor mij vaak een bepaalde aantrekkingskracht. Niet alleen wil ik horen waarom ze slecht (zouden) zijn, maar vind ik het leuk om mijn vermoeden bevestigd te zien dat de lage waardering vooral te maken heeft met niet ingeloste verwachtingen. Een album dat op zich goed is maar anders kan op die manier onterecht in het verdomhoekje terecht komen.

Nadat Never Say Die me erg goed bevallen is heb ik dus ook maar dit album aangeschaft (vinyl). Vroeger had ik het al wel eens op cd maar veel aandacht heb ik er nooit aan geschonken. Dat ga ik dit keer uiteraard wel doen, zodat ik de nummers echt leer kennen. Mijn eerste indruk is alvast niet negatief. Het klinkt bijna zoals veel retrobands vandaag (willen) klinken, maar dan een pak beter.

Veel is perspectief. Misschien was dit in 1976 inderdaad een 'slecht' (Black Sabbath) album maar is het in 2012 een sterk seventies hard-, heavy rock album.

Intussen is de afsluiter Dirty Women ingezet wat een heerlijke riff heeft. Nu aangekomen bij de gitaarsolo en het is echt genieten van het prachtige gitaarwerk. Een tempoversnelling volgt. Het blijft mooier worden.

Mijn zwoegende zoek- en ploeterende plundertocht door Antwerpen heeft weer mooie vruchten afgeworpen.

Mooi geschreven Kronos... dat deze toentertijd wat tegenviel na de geniale 5 voorgangers kan ik me wel voorstellen maar de afsluiter blijft ook voor mij als een huis overeind.....

Binnenkort maar weer eens aan een luistersessie onderwerpen....

Mijns inzien is dit het slechtste album uit de Ozzy era (1969-1979). De eerste twee en de laatste songs zijn nog aardig. De rest is maar een matte bedoeling. Ik geef 2,5 ster.

Dit was in ieder geval nog beter dan wat hierna kwam.

Dirty Women heeft een van de mooiste solo's die Tony Iommi ooit componeerde.

Vooral bij de live versie op Reunion weet hij deze naar ongekende hoogtes te laten stijgen.

Het meest geslaagde nummer van allemaal vind ik hier het door de drummer gezongen It's Alright.

Een verrassend prachtige ballad.

En dan staan er nog een aantal zeer matige nummers op als All Moving Parts (Stand Still) en You Won't Change Me die ook hier al laten horen dat de vruchtbare samenwerking duidelijk begon terug te lopen.

Uiteindelijk geen heel slecht album maar na de stijgende lijn van de eerste zes knallers toch vrij matig.

Ik vind deze ook best verrassend goed. Heel lang kende ik alleen de andere 7 met Ozzy. Deze ken ik nu een tijdje, en moet zeggen dat er een aantal tamelijk heavy stukken op staan!

Technical Ecstasy is, net als Never Say Die, zo'n album dat ik eigenlijk alleen opzet als ik in zware Sabbathbuien verkeer. Het weinige draaien-euvel komt in mijn beleving door het nogal aardse karakter van het album. Weg zijn de trips en weg zijn de teksten die de randen van het al dan niet extern gestimuleerde onderbewustzijn verkennen. Titels als You Won't Change Me en Rock N Roll Doctor geven alvast een doorkijkje naar latere titels als You're No Different of Rock N Roll Rebel. Typische Ozzythema's over onbegrepen en galg en rad opgroeiende jeugd. Uiteindelijk moet dat voor de muziek niet uitmaken natuurlijk, maar toch mist het daardoor die typische Sabbathdimensie die voorgaande albums wel bezitten.

Dat gezegd hebbende ben ik toch van mening dat het uitdagende Back Street Kids en het trage met orgels opgesierde You Won't Change Me erin gaan als warme koek. Ook hekkesluiter Dirty Women mag er vanwege enig muzikaal avontuur meer dan zijn. Wat mij beteft speelt Tony Iommi hier zijn allerbeste solo ooit. Op de hielen gevolgd door die in Mob Rules, maar deze is vanwege de climaxfactor net een tikkie beter.

Tussendoortje She's Gone en It's Alright wedijveren om de titel zeikerigste Sabbathballade ooit. In It's Alright doet Bill Ward een sollicitatiebriefje naar de fans van Engelbert Humperdinck schrijven. Met terugwerkende kracht kan dat dé reden zijn om hem alsnog uit de band te knikkeren. In She's Gone laat Ozzy horen dat Changes eigenlijk helemaal niet zo erg is.

Het zijn twee vreselijke struikelblokken die de kwaliteit ernstig naar beneden trekken. Omdat ik toch met enig plezier naar de rest kan luisteren, knikker ik er toch maar drieeneenhalve ster tegen aan.

Dat is niet een spannende wedstrijd, uiteraard is She's Gone het zeikerigste. Maar dat kan ook komen doordat ik It's Alright een van de betere nummers van dit album vind. Bill Ward blijkt best een fijne stem te hebben (voor meer Bill Ward zou je zijn album Ward 1: Along the Way eens kunnen proberen).

Ja hij kan best zingen maar ja, alle idolssterretjes kunnen ook best zingen.Ik vind het totaal uit de toon vallen en had het zo bij mijn tante in de platenkast tussen Engelbert Humperdinck, Barry Manilow en George Baker aan kunnen treffen.