Katatonia - Sky Void of Stars (2023)

Uit de review die ik samen met mijn mederedacteur schreef:

Katatonia is een band met een door de jaren heen ontwikkeld eigen geluid. En ondanks dat de band inmiddels ruim dertig jaar actief is, voegt hij altijd nieuwe elementen aan zijn geluid toe. Dat maakt het interessant om een nieuw album van Katatonia te verkennen. Met Sky Void Of Stars is dat niet anders.

Tijdens de eerste luisterbeurt viel vooral op dat de plaat een wat meer ‘pop-achtig’ geluid kent. De gitaren staan iets verder achterin de mix ten faveure van de drums, die een moderne variant op typische jaren ’80-geluid hebben. Ik moest daarbij nogal eens denken aan het geluid op het laatste album van Within Temptation en dat is niet bedoeld als aanbeveling. Eenmaal gewend aan de productie blijkt dit album echter bijzonder sterke nummers te bevatten die bij elke luisterbeurt meer details prijsgeven.

Dit album is een logische doorontwikkeling van de koers die Katatonia heeft ingezet vanaf Viva Emptiness. Esthetisch zijn er in de loop der jaren dingen veranderd. Muzikanten zijn gegaan en gekomen, hebben nieuwe elementen aan het geluid van de band toegevoegd, maar de fundering is in al die jaren hetzelfde gebleven. En die fundering is nog altijd donkere, gotische en stemmige metal met een licht progressieve inslag.

Dat Jonas nog steeds groeit als zanger liet hij met name horen op City Burials, het album waar hij naar mijn mening zijn beste zang tot dan liet horen. Ook op Star Void Of Stars is zijn zang weer sterk, al wordt hij hier duidelijk(er) geholpen door moderne studiotechnieken. Dat is echter geen bezwaar want het past uitstekend binnen het totaalgeluid van dit album. Zijn melancholische zanglijnen zijn onverminderd sterk met als lichtend voorbeeld het prachtige Impermanence.

Binnen de discografie van deze band gaat mijn voorkeur absoluut uit naar de recentere albums. Vanaf Night Is The New Day heeft Katatonia wat mij betreft zijn beste serie albums gemaakt die een hoogtepunt kende met City Burials. Het nieuwe album breekt met die trend. Dit komt vooral omdat op dit album voor het eerst sinds lange tijd wat mindere nummers staan, zoals Opaline, Drab Moon en Atrium.

Het is middernacht. Witte vlokken dwarrelen zachtjes langs de silhouetten van enkele kale bomen die op hun beurt weer dreigend donker afsteken tegen de grijze sneeuwluchten. Het vale licht van de lantaarnpaal doet erg zijn best de buurt overzichtelijk te houden, maar die staat op dit moment van schrijven domweg aan de verkeerde kant van het huis.

De nacht vordert langzaam en de nieuwe Katatonia leert al snel dat ik voorlopig ook geen fonkelende lichtjes in de lucht of andere gracieuze lichtvoetigheid mag verwachten. Meer passend gaat Sky Void Of Stars dus niet worden tijdens deze ijskoude en zwaarbewolkte nacht in januari. Na het verschijnen van de eerste drie liedjes voorzag ik al geen sierlijke, licht symfonische plaat à la The Fall of Hearts. En ook geen Dead End Kings of voor mijn part een plaat van het type City Burials.

Dat het ook nog eens een flink aantal weken duurt voor het weer 'gezellig' lente wordt is echter een bijkomstigheid die mij nu goed van pas komt. Zoals het een echte Katatonia betaamt heeft ook dit album enige tijd nodig om open te bloeien en weet ik deze Katatonia op een ander moment wellicht iets beter te plaatsen. Voor nu geef ik dit meer massief klinkende werkje een plek ergens tussen de kille en afstandelijke eenvormigheid van The Great Cold Distance en de grandeur van Night Is the New Day. Maar eerder nog doet mij dit album denken aan de tobberige melancholie van Interpol's Interpol.

Maar dan met zware gitaren.

Mooi album; alhoewel de band niet buiten de gebaande paden treedt maakt men dit meer dan goed met unaniem sterke tracks, die zich al snel in je hoofd nestelen. Katatonia heeft de formule inmiddels geperfectioneerd en tovert de ene na de andere mooie melodie en zanglijn uit de hoge hoed. Iets meer afwisseling binnen en tussen de tracks had geen kwaad gekund, feitelijk is iedere song nu een potentiële single-kandidaat, maar wat klaag ik. Ik zet 'm nog een keer op.

Metal/Rock??

Hier blijkt dat mijn definitie van Metal heel anders is dan dat van Music Meter

Ik zou het eerder Pop/Rock willen noemen.

Aan de waarderingen te zien bevalt het goed hier.

Mij deed het doen gapen en mijn tempo tijdens mijn wandeling ging naar het dieptepunt.

Niet voor mij deze Metal

Goed album, goeie stem, goeie riffs. Het enige is misschien dat er weinig variatie is, te veel dezelfde structuur zoals ook milesdavisjr al opmerkte. Maar dat betekent ook weer dat er geen slechte nummers op staan.