Tubeway Army - Replicas (1979)

Are Friends Electric is dé new wave klassieker bij uitstek.
Op jeugdfuiven zat deze altijd in de playlist (onlosmakelijk verbonden met de Safety Dance van Men Without Hats) zo rond een uur of 12:30u

Are Friends Electric
Weer zo'n single die mij direct aansprak.
Je mag volgens mij rustig zeggen dat het nummer ongenuanceerd qua geluid is.
De moog-synth die het welbekende thema speelt opent het nummer (zonder intro) direct, staat onontkoombaar hard in de mix en zeg nou zelf, erg subtiel komt het niet je huiskamer binnen. Het klinkt echt zo van: "we komen even een eind aan de bullshit maken" en dat was dan ook zo.
Absoluut vernieuwend. De doorbraak voor de synthpop. Niet moeilijk freaken met synths maar recht zo die gaat.

Toch heeft dit album qua bezetting wel degelijk z'n roots in het verleden.
Ondanks het feit dat de synthesizer prominent op dit album aanwezig is, is het verdere instrumentarium conventioneel. Echte drums, basgitaar en gitaar. De drums klinken echter wel een beetje als een ritmebox door de simpele partijen en de bas- en electrisch gitaar zijn overladen met effecten. De ietwat monotone en mechanisch klinkende stem van Gary Numan doet de rest.
Latere synthpop maakte meer gebruik van ritmebox en bassynth.

Dit is Gary Numans beste album. Op de opvolger The Pleasure Principle staan nog 1 of 2 leuke nummers maar daarna hield het voor mij op.
Dit album Replicas bevat veel goed werk maar naast Are Friends Electric staat er nog 1 klassieker op: Down in the Park als verplichte kost zou ik zeggen. Gewoon heel mooi nummer.

En dat is het....

Soms deed het me wat aan Adam and the Ants denken (wat niet terecht is omdat deze niet de electronica er in verwerkt zoals Numan doet maar ik kon dat vaak toch niet loslaten).

Dit album vind ik al iets beter dan de voorganger, maar nog niet zo top als ik Numan solo vind. Al neigt dit er natuurlijk wel naar

Overigens vind ik It Must Have Been Years wel heel erg lekker!!

5 maanden later ga ik deze mening herzien... Het is een heerlijke plaat! Punt!!

Wat mij betreft een plaat die de reputatie van klassieker net net verdiend. Eerst de sterke punten. Op deze plaat vindt Gary Numan - geïnspireerd door een verlaten synthesizer in de studio - eigenhandig de eerste succesvolle combinatie van rock, pop en synths, die van grote invloed zal zijn op de ontwikkeling van synthpop, industrial en zelfs hip-hop. Hoewel er door in Engeland verschillende door Kraftwerk en Wendy Carlos geïnspireerde punkmuzikanten met goedkope synthesizer experimenteerden, wist niemand zo'n succesformule als Numan te produceren.

Nummers als Down in the Park en Are 'Friends' Electric? laten zien hoe elektronische muziek tegelijkertijd catchy, filmisch, dansbaar, en emotioneel resonerend kan zijn. I Nearly Married a Human en When the Machines Rock laten tegelijkertijd zien hoe goed de instrumentale opbouw op deze plaat is.

Het minpunt aan deze plaat is dat Numan - om wat voor reden dan ook - ervoor heeft gekozen om een paar nummer in de originele Tubeway Army-versies op te nemen: The Machman, You Are in My Vision en It Must Have Been Years, voortgedreven door lompe (punk)rockgitaren, zijn een stuk minder sterk, en het enige waar ik aan denk tijdens het beluisteren, is hoe veel beter de nummers zouden kunnen zijn als er synthesizers aan waren toegevoegd.

Los van die nummers heb je een fantastische plaat met een uniform conceptueel geluid en sterke melodieën.

Ik doe er nog een halfje bovenop naar 4 sterren. Album is van begin tot eind erg boeiend, en heeft in feite een verslavende werking, want ik wil meteen meer Numan gaan draaien (en kopen)

Tsja, wat moet je hier nou over zeggen. Dit is een 80's KLASSIEKER, ja met hoofdletters inderdaad. Numan was een trendsetter en eigenlijk net zo eigengereid als Bowie en zijn gebruik van synthesizers komt uit de Kraftwerk/Roxy school maar ook weer met een heel eigen twist. Sommige vinden het wat gedateerd klinken, ik heb dat zelf helemaal niet en ik luister ook heden ten dage nog steeds liever naar de originele jaren 80 bands dan naar nieuwe bands die als jaren 80 bands willen klinken. Is ook weer een kwestie van smaak natuurlijk en iedereen mag dat gelukkig op zijn/haar manier beleven. Ik vind het lekker om af en toe dit album op te zetten (lekker luid) en mijzelf onder te dompelen in het Numan universum. Me, I disconnect from you ...

Wie fanatiek via krakende middengolf John Peel op BBC Radio One luisterde, was in 1978 al bekend met het debuut van Tubeway Army; maar voor de meesten was de kennismaking er pas met de opvolger. Ik leerde hen kennen toen de groep rond Gary Numan in juli dat jaar de Nationale Hitparade betrad met Are ‘Friends’ Electric? De groep verscheen die maand in TopPop en ik was onder de indruk: de hypnotiserende synthesizerriff die me terugbracht bij het thema van Eve of the War van Jeff Wayne het jaar ervoor; de verschijning van de man met Bowieaanse trekken; en zijn wat ijzige stem, perfect passend bij de gelijksoortige sfeer van de muziek.
Enigszins lijkend op de geluiden waarmee ik alweer anderhalf jaar eerder had kennisgemaakt via de twee hits van de Nederlandse groep Mistral, die ook experimenteerde met synthesizers en hits had gescoord met Jamie en Spaceship 109. Science-fiction in muziek, heerlijk!

Op de hoes van Replicas was Numan plotseling blond, ogend als een androïde in een verre toekomst. Wat het extra apart maakte was diens afspiegeling in het raam, die niet klopt met hoe hij in de kamer staat. De sfeer van toekomstige vervreemding en eenzaamheid straalt nog altijd van muziek en teksten af. Zoals ik bij TopPop zag, klinken hier nog echte drums: Numan was niet content met de beschikbare drumcomputers, wat met de oren van nu even wennen is. Desalniettemin klinken sterke liedjes en frisse geluiden die ook in 2023 overtuigen.

Mijn hoogtepunten: Me, I Disconnect from You met zijn ongewone titel en synthese van synthesizers en phasergitaren. Ik heb eens extra gelet op de tekst van Are ‘Friends’ Electric? dat leest als een literair gedicht met als thema verwijdering en het verlies van een vriendschap. Zoals het goede poëzie betaamt, zijn de woorden voor een ieder anders te interpreteren.
In het intro van Down in the Park heeft Numan, die ook produceerde, een apart drumgeluid gecreëerd. Sterker nog, dit doet denken aan de sferen die het jaar erop bij het debuut van Joy Division (Unknown Pleasures) en The Cure (Seventeen Seconds) zouden komen. Zou het kunnen zijn dat hij de producers van die klassiekers heeft beïnvloed, te weten Martin Hannett en Mike Hedges met Robert Smith?
Het titellied is het hoogtepunt van het album. Replicas is niet alleen dystopisch-kil, het geluid lijkt op een vervolg van Low van David Bowie met een geperfectioneerde, vreemde drumsound.

Qua productie zou je deze vroege synthesizernewwave kunnen zien als een brug van Low naar Unknown Pleasures en Seventeen Seconds. Tegelijkertijd verwijderde het Tubeway Army van Numan zich snel van het geluid van het debuut, nog maar een jaar eerder verschenen. Hier wordt een nieuw genre gecreëerd, waarbij tijdgenoten als The Human League en O.M.D. een parallel pad bewandelden.

In 2015 vertelde Numan over zijn eerste hit bij Top 2000 A Gogo en eigenlijk vind ik het jammer dat hij daarin zo’n duidelijke verklaring voor de tekst geeft. Had het maar onduidelijk gelaten. Tegelijkertijd een prachtig miniportretje over de eerste schreden van Numan in popland.
Rainmachine heeft helemaal gelijk met de opmerking dat dit een klassieker is, al verscheen het een jaartje (april '79) te vroeg om een 80’s-album te zijn; september ’79 piekend op #44, nadat die ene single in augustus zelfs tot #9 was gekomen.
Laat ik ook de fraaie cover van Are ‘Friends’ Electric? door dame-op-skippybal An Pierlé noemen, hier te horen. Een heel andere uitvoering dan het origineel, is het op een andere wijze weer mooi. Te vinden op dit album, dat ik nodig eens uit de kast moet plukken.
Toch prefereer ik het origineel met die machtige synth en snijdende stem. Toen een nieuw geluid, nu nog altijd pakkend.

Mooi verhaal Ronald!

Het is jammer dat de b- kant van de' Are Friends Electric 'single , We are So Fragile' niet op het album staat. Die vond ik altijd net zo goed als de A-kant. Gemiste kans.

Mooi stuk inderdaad Ronald.
Ik houd helemaal niet van synthpop maar Are Friends Electric is een magnifieke uitzondering. De gesproken tekst, die laatste zin en dan weer die vervreemdende effecten. Prachtig, eigenlijk geen woorden voor, zo mooi.

De single heb ik ook altijd briljant gevonden. De LP ooit beluisterd in de platenzaak, eind jaren zeventig, maar toen niet aangeschaft omdat ik hem vond tegenvallen. Misschien was ik er als tiener gewoon nog niet klaar voor, of misschien sloten de overige nummers te weinig aan bij het verwachtingspatroon dat ik had op basis van de single.
Maar die single is van een ongekende, diepgaande mistroostigheid. Voor mij het vroege bewijs dat je ook met (vrijwel) uitsluitend koele synthesizers muziek kon maken die je tot tranen toe kon beroeren. In die dagen had je nl. nog best veel rockliefhebbers die vonden dat synthesizermuziek niet dezelfde gevoelswaarde kon hebben als gitaarmuziek. Are friends electric? leverde dat bewijs ondubbelzinnig, zoals iemand als Bowie - niet toevallig Gary Numans grote voorbeeld - dat al eerder had gedaan. Het geldt ook voor een band als Kraftwerk, maar - eerlijk is eerlijk - dat onderkende ik pas jaren later.

Zo is het maar net, goede synthesizer muziek heeft mits met zorg geproduceerd de potentie om je in het hart te treffen zoals op deze plaat maar kan, meer dan elk ander genre ook, een totale miskleun zijn. Wat dat betreft heeft dit genre in de 80s veel te lijden gehad door goedkope en cheesy producties.

Een ieder maakt een bepaalde ontwikkeling door in zijn leven, dus ook een muzikale. Dit album verschenen in 1979, ik was toen 19 jaar oud.
Verdiende nog niet, enkel mijn vakantiebaantjes leverden iets op dus veel geld was niet beschikbaar. Het was de tijd dat ik de synthesizer muziek maar wat interessant vond. Kraftwerk met Autobahn, David Bowie in zijn Duitse periode, razend interessant allemaal. En een paar jaar eerder natuurlijk Jean Michel Jarré. Een eerste afscheid van de grote jaren 70 artiesten en een opmaat naar de punk/new wave periode.
Ik heb deze plaat toen dus gekocht, weet niet meer precies waar en wanneer.
'Are friends electric ?' was een geweldige hit, vaak op de radio en ook in TopPop.
De hoes geeft al een wat vervreemdende indruk wat ook in de muziek terugkeert.
Heb deze plaat vaak gedraaid, het was op de single na niet al te commercieel en ergens ook wel vernieuwend.
Op zich is het niet enkel synthesizers, maar ook gitaar, bass en drums zijn aanwezig en dat maakt het toch net weer wat anders dan een synthesizer plaat pur sang.
Na veel jaren dit album weer eens op mijn platenspeler gelegd, wat vind ik ernu van ?
De plaat begint heel veelbelovend met 'me! I disconnect from you" en 'are friends electric'. De volgende twee nummers kunnen me wat minder bekoren. Gary Numan is ook geen groot zanger, dus de songs moeten wel heel goed zijn om te beklijven. Gelukkig heeft 'down in the park' een heerlijk duistere klank en maakt kant 1 weer goed.
Dan naar kant 2 op mijn oude vinyl exemplaar.
"You are in my vision' start als een gewoon rock nummer , bijna B52 tot langzaam de synths naar voren komen. Geen al te sterk nummer, maar het luistert 'lekker weg'.
'Replicas' is weer een echt Tubeway Army nummer, met spannende synths en een mooie opgebouwde sfeer. Na al die jaren herken ik vooral die heel bepalende sound van Tubeway Army. 'When the machines rock' is een aardig intsrumentaal nummer en afsluiter 'I nearly married a human' een waardige instrumentale afsluiter.
Al met al een beste geslaagd album, hoewel wat toen natuurlijk redelijk baanbrekend was, is het nu niet meer.
Het is echt voor mij zo'n scharnierplaat, loskomend van de o zo bekende prog muziek uit de jaren 70, op naar de spannende duistere new wave en experimentele muziek begin jaren 80. En deze synt muziek vormt daarin een bepaald scharnier.
Ik heb later nog wel wat cd's gekocht van Gary Numan, maar deze moet ik nog een keer eens serieus beluisteren.

Teacher, dat heb je mooi verwoord. Zo herkenbaar. Tubeway Army: ik ken er maar heel weinig van. Maar "Are Friends Electric?": wat een geweldig nummer. De volumeknop gaat bij mij altijd omhoog en mijn oren raken extra gespitst als dat nummer waar en hoe dan ook ten gehore wordt gebracht.
En ik was 21 jaar oud toen ik het nummer voor het eerst hoorde.

In 1982 van de platenbieb geleend. Fascinerend album van een band (of moet ik zeggen Gary Numan) die duidelijk beïnvloed is door David Bowie en (vermoed ik) een invloed is geweest op OMD. Synthipop met gitaar in optima forma. Titelnummer, "Friends", Disconnect en Machman zijn prachtige nummers maar eigenlijk staat er geen slecht nummer op.

Op de single Cars na eigenlijk nooit meer gevolgd.

Net als velen hier was ook voor mij Are friends electric mijn eerste kennismaking met Gary Numan. Dit heb ik altijd een fantastisch nummer gevonden. Verder heeft het daarna toch nog wel heel veel tijd gekost voor ik Gary Numan ben gaan waarderen zoals ik het nu doe. Het is over het algemeen erg simpele muziek maar de melodieën zijn vaak wel ijzersterk. En hij heeft toch wel een erg eigen stijl ontwikkeld met een uiteraard heel kenmerkende zangstem. Zijn latere solowerk vind ik overigens ook wel interessanter dan deze beginselen.

Een zeer aangename plaat die helemaal niet 70's aanvoelt op momenten.