The J. Geils Band - Freeze-Frame (1981)

Woensdag 2 juni 1982. 25 gulden dacht ik. Daar was ik ook. Een memorabele dag.
De 2 voorprogramma's waren zeker zo goed als The Stones zelf.
Uit het dak gegaan bij Centerfold.

Aanstekelijke New Wave-plaat die ik voor vandaag nog nooit had gehoord. Hier is een Classic Rockband aan het werk als New Wave-band. Ik weet niet hoe ze als 70's rockband klonken, maar als New Wave-band overtuigen ze me wel. De enige song die ik van ze kende ('Centerfold') staat hier ook op, maar die vind ik wat vervelend. Het zijn songs als 'Insane, Insane Again' die meer richting Talking Heads, Devo en 80's King Crimson gaan en en 'Flamethrower' die een soort van zelfde discorock brengt als Power Station en Duran Duran, die mij erg enthousiast maken.

De plaat is wel meer keyboard-georiënteerd dan gitaar-georiënteerd. De drums en de toetsenpartijen zouden als gedateerd omschreven kunnen worden, en dat zal best, maar dan in de goede zin van het woord. Want de combinatie van de heldere en krachtige productie met de toetsen en electronische drums heeft een bepaalde uitwerking op mij, die wat nostalgisch aandoet, terwijl ik in die tijd helemaal niet bekend was met deze muziek (ik was trouwens 4 jaar oud).

Leuk om het album en de band achter 'Centerfold' eens beter te leren kennen.

Ah Michiel, misschien voor de gein live Full House eens proberen. Eén van de meest energieke livealbums ooit wat mij betreft.
Mix van r&b en bluesrock.

Deze denk ik wel eens gehoord, maar lang geleden.

Is goed Michel. Van R&B en Bluesrock ben ik zeker niet vies.

Ik heb ze, net als Dibbel hierboven, in 1982 nog gezien in het voorprogramma van de Rolling Stones in de Kuip. Eerlijk is eerlijk: ze konden zich meten met de hoofdact - wat een energie en wat een drive. Ik kende ze toen al van die paar hits die ze gehad hadden: Centerfold, Freeze Frame en - een heel kleintje - Come back. Ook bij die laatste - op het voorafgaande album Love stinks - had de synthesizer al zijn intrede gedaan en was de transformatie van rhythm 'n' bluesband naar new wave-achtige stadionrock al ingezet. Dat proces werd hier vervolmaakt, en met veel succes, wereldwijd. Het katapulteerde de J. Geils Band voor eventjes naar de sterstatus, maar dat was met het volgende studio-album alweer afgelopen.

Ik wist dat allemaal nog niet in 1982, al speelden ze destijds - weet ik achteraf - veel nummers uit hun back-catalogue uit de jaren zeventig. Op oudere platen klinkt de band veel natuurlijker en ge-olieder (is dat een woord?). Daar hoor je nog een live-band spelen zonder de productionele toeters en bellen.

Deze plaat is niet slecht; ik heb geen moeite met de stevig aangezette drums en de keyboards/synths die hier het stadiongeluid bepalen. Maar echt heel goed vind ik 'm ook niet. Met name Rage in the cage is een wel erg simpel opgezet nummer, dat door z'n vele herhalingen veel te lang duurt. Meer songs hebben daar last van, maar daar staan sterke nummers als Freeze Frame, het mooi opgebouwde River blindness en Angel in blue en vooral Flamethrower tegenover. De titelsong kan ik wegens overplayed niet meer horen. Toch is er op de keper beschouwd weinig mis mee, al had het lalala-gehalte van mij wel wat minder gemogen. Maar ik vermoed dat het juist daardoor een grote wereldwijde hit werd (o.a. #1 in de VS), dus het zij ze vergeven.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Vooruit, nostalgische overwegingen en het feit dat de band live zo'n indruk maakte, laat het kwartje de goede kant op vallen.

gaucho, 'Centerfold' is niet de titelsong.

O nee, natuurlijk niet. Dat is Freeze Frame, die andere hit van ze. Centerfold was zo'n enorme hit dat ik 'm bepalend vind voor dit album. Hij overschaduwt eigenlijk alles, althans in termen van succes. Maar je hebt gelijk natuurlijk.

Omdat ik eigenlijk nooit radio luister, isijn geval bijna nooit iets overplayed. Maar 'Centerfold' heb ik dan toevallig wel heel vaak gehoord.

Tijd om de andere songs een kans te geven.

Rage in a Cage is juist het meest afwisselende nummer op dit album. Het lijkt wel een soort lichtere vorm van Iron Maiden met al die tempo wisselingen. Goed album trouwens