The J. Geils Band - Freeze-Frame (1981)

Een half puntje meer omdat blijkbaar niemand iets goeds te zeggen heeft over dit album. Voor mij de beste J Geils. Grijsgedraaid...

FREEZE FRAME
Die Seth Justman is een gevaarlijk mannetje.
Hij producete met succes de vorige plaat Love Stinks (1980).
Nu gaat hij nog een stap verder: hij stelt op Freeze Frame
vijf nummers voor die hij alleen (zonder Peter Wolf) schreef.


FREEZE FRAME is zo'n nummer waarvan je zeker weet: dit wordt een hit.
Dit lied op de radio horen, was voor mij de start als muziekverzamelaar.

RAGE IN THE CAGE is een heerlijk spannend nummer.
Er gebeurt zoveel leuks in het arrangement dat het nooit verveelt.

CENTERFOLD werd de eerste en laatste Amerikaanse nummer 1 hit.
En eindelijk werd Europa dan toch wakker: de doorbraak.

DO YOU REMEMBER WHEN is een bijzonder sfeervolle ballad.
Eén van de vier nummers waaraan Peter Wolf meeschreef.

INSANE INSANE AGAIN is Seth Justman in overdrive.
Hier gebeurt te veel in de productie: te gek is nooit goed.

FLAMETHROWER opent kant 2 met mondharmonica sirenes.
Ook boordevol productionele gags, maar de song blijft wel overeind.

RIVER BLINDNESS loopt over van goede wil.
De compositie grijpt terug naar Monkey Island, maar is te clean.

ANGEL IN BLUE wordt in sommige landen de derde singel.
Een akkoestische ballad die balanceert tussen soft en mellow.

PISS ON THE WALL is het bisnummer.
Een dronkenmanslied dat soms onuitwisbare sporen nalaat.


Freeze Frame is zeker een knaller van een plaat.
Heel wat hitpotentie, maar toch bijna overgeproducet.
En het succes van deze plaat had ook een keerzijde.
Seth Justman trok te veel van het laken naar zich toe.
Een handvol solo-composities, volledige controle over de productie
en de intentie om met zijn Centerfoldformule opnieuw te scoren.

Peter Wolf wilde het graag een beetje meer "back to the roots".
En op een doodgewone repetitiedag in 1983 werd het hem duidelijk.
De groep ging liever door zonder Peter Wolf.
Het begin van het einde.

ps. Mijn broers moesten steevast lachen met die gekke hoes.

One Step Beyond .

Madness

Golden Earring speelde in de jaren 70 ooit in het voorprogramma van deze band.
Smurfenliedje 'Centerfold' was begin 1982 een knaller. Iedereen zong dat na na na na na na - refrein op school toen mee. Gevolgd door 'Freeze frame', dat zo op 'Between the buttons' van The Rolling Stones had kunnen staan. Iedereen zong toen weer 'Fiets frame'.

dat moet een nostalgische tijd geweest zijn!

Sluit me volledig bij DAZZLER aan.
Voor mij zijn de klapstukken:
Rage in the cage, insane insane again, flamethrower en natuurlijk Riverblindness. De single Angel in blue is ook goed.
U ziet het weer (zie ook love stinks), weer een perfecte plaat van de party-groep J. Geils.
Wammer Jammer jongens!!!!

Blije pop CD zeg. Maar toch wel te genieten. Kon er vooral in mijn kinderjaren veel naar luisteren, tegenwoordig bezorgd het me enige hoofdpijn. Onontkenbaar klassiekers zijn natuurlijk Centerfold, Angel in Blue en Piss on the Wall.

En last but not least het titelnummer met die lekkere blazers.
Partytime!

destijds heb ik de single "Centerfold"helemaal grijs gedraaid. Tot vervelends toe van mijn familie. Overigens is Centerfold is niet het beste nummer, dat is Rage in the cage! Toevallig de B-kant van Centerfold. Het nummer Freeze Frame is een lekkere starter. De sfeer zit er direct goed in om op pad te gaan. Dan volgt dus het hoogtepunt van dit album: Rage in the cage. Het gaspedaal wordt nu steeds verder in gedrukt. Centerfold is het derde nummer. So far so good. Do you remember when is ook een mooi in elkaar gezet stuk muziek, maar dan volgt Insane insane again Hier vliegt de band uit de bocht. Ik snap het nummer wel. de titel verraadt dat het een gek nummer is en dat klopt. Het gaat zo razend snel dat er bijna geen tijd is om adem te halen. Flamethrower zet ons weer in de juiste richting. River Blindness moet je eens opzetten op een verlaten weg en met een zonsondergang. Angel in blue is de laatse tussenstop, wat een fijn gevoel geeft, daarna komt het eindstation Piss on the wall Brengt je weer terug in de werkelijkheid

Goed zo, Heer Hendrik.

Je moet zeker de twee albums die hier aan vooraf gingen eens proberen.
En het live album dat erop volgde. Meer van die onderschatte, maar sterke Geils rock.

Sanctuary die heb ik pas nog in de cdspeler gehad. Is ook goed, maar productioneel is die wat vlak. Maar het is een goed album. Ik zal hem binnen kort nog eens opzettenm endan zet ik er een beoordeling bij!Love stinks staat nog op mijn verlanglijstje. Dat Livealbum moet ik nog induiken, maar bedankt voor de tip Dazzler!!

Wat de vlakke productie betreft van Sanctuary: klopt, maar de songs zijn okee.
Love Stinks klinkt meer als Freeze Frame al is de laatste de meest blitse van de drie.

Als je van daaruit hun oudere werk wil leren kennen, moet je steevast beginnen met Bloodshot.
Dat vind ik hun allerbeste plaat. Enorm gevarieerd en met heel veel sterke songs. Zeker doen.

Leuke stukjes Dazzler en Heer Hendrik (prachtige naam overigens). Hierdoor gingen mijn gedachten direct terug naar begin jaren 80. Ik weet nog goed dat ik met de LP in mijn handen stond en twijfelde of ik mijn zakgeld aan een LP van J. Geilsband zou gaan besteden. Ik was nog jong en een LP kostte voor mij heel veel en internet om alvast wat geluidsfragmenten te horen was er nog lang niet. Ik besloot het te laten bij de hitsingle Centerfold dat ik nog steeds woord voor woord kan meezingen. Heerlijk nummer. Daardoor ken ik inderdaad ook Rage in the Cage die er ook lekker inhakt. Freeze Frame is ook al zo'n lekker nummer. Man, man, man dat is al meer dan 30 jaar geleden zeg, waar blijft de tijd.

Tja de tijd gaat snel he naamgenoot(Hendrik68). Op de voorkant van het hoesje van Centerfold stond een dame afgebeeld met een wulpse blik! Volgens mij wisten mijn ouders niet goed wat ze daarvan moesten vinden. Ach ja toen was dat nog vrij onschuldig, als je dat vergelijkt met de clips van nu

Ik sluit keurig aan Dazzler en Heer Hendrik.
Leuk eighties monumentje dit.
Met deze plaat brak de J. Geils Band dan eindelijk door in Europa incl. Nederland, toen het eigenlijk niet meer hoefde. Want na deze werd nog 1 plaat gemaakt en daarna hielden ze er mee op.
Dat kwam natuurlijk door de singles Centerfold (ik weet niet meer wie die heeft opgepikt bij Hilversum 3) en Freeze Frame, die in 1982 resp. nummer 6 en 5 in de Top 40 haalden.
Toch waren ze hier al wel enigszins bekend door voorganger Love Stinks en het Pinkpop-optreden van 1980.
Dit is een behoorlijk drukke, trubbelachtige plaat, zelfs in de rustige nummers. Komt natuurlijk door de produktie die inmiddels wel wat gedateerd klinkt. Alsof er teveel muziek in de groef moest.
De 2 genoemde singles kent natuurlijk iedereen.
Centerfold is een klassieker geworden en staat op zowat iedere verzamelplaat van de '80's en hoor je nog iedere dag op de classic rock stations. Zelfs mijn dochter kent dit nummer.
Daarnaast wil ik vooral Angel In Blue aanstippen als mooie ballad.
Flamethrower is een lekker gimmicknummer met Magic Dick in topvorm op zijn mondharmonica.
Rage In The Cage is ook zo'n lekker druk nummer, al wordt dat nog eens overtroffen door Insane, Insane Again wat nogal een adrenalinetrip is.
I'm Just Tryin'To Hold It Steady While I Piss On The Wall sluit de plaat in stijl af.
De andere 2 nummers kunnen er mee door.
Paar keer gedraaid weer de laatste weken en tovert toch regelmatig een glimlach.
Hoewel de vorige plaat iets beter is/was.
Toch maar 4* dan.
Op vinyl.

Toch een stukje minder dan "Love stinks" dit album. De nummers zijn, afgezien van de singels, wat meer gezocht qua compositie, hoewel het allemaal wel prima te beluisteren blijft. Productie staat wel als een huis, en de hoes vind ik persoonlijk ook leuk. Op vinyl.

Sad news: John Warren Geils is overleden op 71 jarige leeftijd.

Zoals wel vaker, ontdek je een prachtig album pas als een belangrijk lid van die band/act is overleden!

Ooit het debuutalbum op CD bemachtigd maar toen daar Blues Rock op stond was ik wel teleurgesteld en heb me nooit meer aan een ander album van J. Geils gewaagd tot vandaag. Dat was op zich wel prima Blues Rock maar totaal iets anders dan de muziek van de Freeze-Frame / Centerfold singles.

Dit album is zeer typisch voor de tijd en juist daarom voor mij erg interessant én mooi: synths + Rock en ditmaal een doorgedraaide mondharmonica. Als het destijds in bezit was gekomen zou ik het zeker een weekend hebben grijsgedraaid. Nu pakt deze meteen 4*. Anderen mogen dan afknappen op de 80s stijl en (over)productie maar ik hou wel van deze combinatie van lichtelijk over-the-top Synth-Rock met Blues Rock invloeden. Van de week nog eens luisteren en wie weet ook de voorganger Love Stinks alhoewel de single klinkt als een rip van Wild Thing.

Zowel Love Stinks als de voorganger Sanctuary zijn van hetzelfde laken een pak als deze Freeze Frame.
Hoewel de elektronica pas echt zijn intrede doet op Love Stinks en op Freeze Frame aangedikt wordt.

En dan het live album Showtime als kers op de taart van hun EMI periode.

Als zanger en mede-componist Peter Wolf in 1983 aan de deur wordt gezet volgt nog één album
dat de sound van Freeze Frame in die mate doortrekt dat er een paar uitschuivers op staan.

Een prima zomers klinkend plaatje, welke mij aan The Police doet denken.
Die maakten ook vrolijke muziek terwijl de sfeer in de band al grotendeels verziekt was.
Zelf dacht ik vroeger altijd dat J. Geils de zanger van de band was, maar ik denk dat velen dit dachten.
Peter Wolf was de zanger, en die had ook wel de uitstraling van een frontman.
Toen ze groot werden met het titelnummer en Centerfold werd hij al snel de band uit gewipt.
Solo deed hij niet veel meer, en ook The J. Geils Band was al snel einde verhaal.
Door dit gebeuren moet ik aan Pinkpop denken, ooit een opname gezien van Love Stinks, waar hij met een blauw oog op het podium staat, onbewust denk je dan gelijk aan een ruzie in de band.
Centerfold had een geweldige clip, ik was nog maar ongeveer 8 jaar oud, maar verlangde al naar de middelbare school, want daar dansten mooie meisjes langs de tafels, waar je dan boven op mocht staan.
Nou dat boven op de tafels staan koste mij een aantal uren kostbare tijd, die ik mocht vervullen op het schoolplein met het opruimen van sigarettenpeuken.
Daar nog een verslaving van 20 jaar roken aan overgehouden, want er lag geregeld bruikbaar spul tussen.
En geen mooie meisjes die in de klas dansten.
Freeze-Frame blijft voor mij dus een niks aan de hand plaat, die ik op cd nooit kon vinden, maar met de aanschaf van Flashback had ik genoeg in huis.
Leuke band, die waarschijnlijk groter had kunnen worden als de verhoudingen in de band een stuk beter waren geweest.

Dat blauwe ook had niets met een ruzie in de band te maken.
En die was er ook niet op het moment dat Freeze Frame werd opgenomen.

Wrijvingen kwamen pas later met toetsenist en componist Seth Justman
die tegen de gang van de voorbije 10 jaren in de helft van het album alleen schreef.
Omdat zijn nummer Centerfold een grote hit werd, wilde hij een meer commerciële koers varen.
Zijn broer Paul (manager van de band) zou op het volgende en laatste album voor de teksten zorgen.

Peter Wolf had meer succes met zijn albums Lights Out en Come As You Are.
Maar na bijna 20 jaar op de planken deemsterde ook hij weg, al bleef hij platen maken.

Nu iets meer dan tien jaar geleden brachten verschillende reünieconcerten
en tournees de band weer samen, al was dat zonder de oorspronkelijke drummer.

dazzler deze band had toch eigenlijk hun oorsprong in de Blues?
Daarvan hoor je hier weinig terug.
Het blauwe oog zag ik pas later bij het beste van Pinkpop, lijkt mij in de periode van het album Love Stinks; weet jij dan het verhaal achter het blauwe oog?
Of was het een gimmick om het titelnummer meer kracht te geven, net als de rozen die in puin werden geslagen.
Bij de muziek van dit album moet ik ook regelmatig aan Forever van Little Steven denken, ook rond deze tijd (een jaartje later) uitgebracht.

Neen, het blauwe oog was geen gimmick maar het resultaat van een avondje uit, dacht ik.
Het was inderdaad in de periode van Pink Pop.

Blues rock zeer zeker.
Pas toen de groep voor EMI tekende (1978) werd de koers meer mainstream rock.
Maar de blues zit nog steeds in het samenspel tussen harmonica en gitaar, hun handelsmerk.

Maar op dit album minder aanwezig, toch?

Ja, maar op de tweede plaatkant (River Blindness, Angel in Blue en Piss on the Wall) valt het mee.

Dat valt reuze mee. Vooral Sleeples uit 2002 is een zeer geinige solo plaat van Wolf.
Luister vooral eens naar hun live platen, Deric. Daar zijn de Geils mannen op hun best.
Dat blauwe oog kwam inderdaad van een avondje stappen in Amsterdam. Vlak voor hun optreden op Pinkpop

Ga ik doen.

Deze plaat als klein kind veel uit de kast van mijn vader getrokken, al was het maar vanwege de futuristische hoes, maar wat een lekkere plaats blijft dit. Hij is uitgekomen voordat ik geboren ben maar luister hem nog altijd

Als ik dit album draai denk ik weer terug aan het geweldige Stones concert in Rotterdam, locatie de Kuip, in 1982. De rockende George Thorogood & The Destroyers in het voorprogramma, en daarna de J.Geils Band. Vond dat een erg opwindend concert. En toen moesten de Stones nog beginnen. Bijna 39 jaar geleden, waar bljft de tijd.