shame - Food for Worms (2023)

Na het vorige, toch wat teleurstellende album, ben ik shame een beetje uit het oog verloren. De live optredens ten tijde van hun debuut memorabel, heeft covid toch behoorlijk wat roet in het eten gegooid voor deze band. Misschien dat deze nieuwe worp het tij kan keren!

En dat is de derde keer op rij dat shame pal na Kerstmis werpt. Blijkbaar is het strategie.

Ik kreeg vandaag de link opgestuurd, erg benieuwd naar, komt 24 februari pas uit.

Is dat zo? Staat hier nergens. Maartenn had zijn eigen toevoeging moeten afkeuren

Inderdaad, want de releasedatum was niet goed doorgekomen. De plaat komt 24 februari uit: Food for Worms | shame - shamebanduk.bandcamp.com

Ik verwacht er niet zo veel van. Heb zeer goede herinneringen aan één van de meest opwindende concerten die ik heb mogen meemaken (Koningsdag 2018), maar eerlijk gezegd zijn ze verder wel weer wat naar de achtergrond gezakt. Fingers of Steel is prima, maar misschien was het voor mij even mooi ten tijde van het debuut. Ondanks niet al te hoge verwachtingen ben ik wel benieuwd naar het album.

Ze komen toch al weer vrij vlot met een nieuw album, wat mooi nieuws is. Ik ben alleen nog niet direct weg van 'Fingers of Steel'. Het begint wel lekker maar in de refreinen blijft het een beetje gezapig.

Kan me op Lowlands wel 1 nieuw nummer herinneren dat echt heel erg tof en hard was, allen weet niet meer hoe hij ging. Maar daardoor extra veel zin in deze!

Nieuwe single klinkt als het vorige album, doet mij helemaal niks. Technisch gezien zit het mss goed in elkaar, maar ik mis haakjes. Doe mij maar het toegankelijkere debuut, die nummers blijven echt hangen.

Wow!

Dit jaar vlak na elkaar twee van de belangrijkste vaandeldragers van de huidige postpunkrevival live aan het werk mogen zien: Shame in Paradiso en Fontaines D.C. in TivoliVredenburg. Waar iedereen vooral lyrisch was over het optreden van Fontaines D.C. vond ik Shame echt een stuk sterker en vooral oprechter. Zowel het debuutalbum als de opvolger, waarop ze duidelijk een nieuwe weg in sloegen, konden mij zeer bekoren. De voor het derde album vooruitgeschoven single Fingers of Steel is wat dat betreft een hard gelag. Er zitten wel een paar vintage Shame-elementen in, maar het pakt echt nergens eb lijkt vrij ideeloos. Vlees noch vis, en zelfs als vleesvervanger kan het er niet mee door.

Misschien was het six-pack, weet het niet meer zeker maar sowieso lekker nummer dit!

Six-Pack zit vol lekkere riffs!

Ja, six-pack is wel echt helemaal raak. Fantastisch nummer.

Six-Pack heeft weer die heerlijke Shame energie.

Het is gewoon alweer vijf jaar geleden dat het debuut uitkwam en ik ze op Koningsdag live in Rotterdam zag. Een optreden om nooit te vergeten.

Drunk Tank Pink is in mijn herinnering 3,5* waard, een aardige stap terug, maar wat blijkt? Ik had er blijkbaar vier glitters voor over. Toch een album dat aan het verstoffen is, maar blijkbaar genoot ik er meer van dan mijn herinnering toestaat.

Six-Pack geeft me een Red Hot Chili Peppers gevoel ten tijde van hun eerste jaren '80 albums. Niet verkeerd en toch weer net even anders dan we van de heren gewend zijn.

Die jaren '80 komen sowieso wel vaker terug op dit album, weliswaar niet in Peppers-vorm, maar in diverse andere gedaantes. Nu zijn de eighties erg hip momenteel, maar ik geloof niet dat shame dat als uitgangspunt voor dit album heeft gehad. Ze zullen vast veel geluisterd hebben naar de rauwe muziek uit dat decennium.

Food for Worms gaat een beetje alle kanten op voor mijn gevoel, alsof ze zoekende zijn naar een andere richting zonder te veel van koers te veranderen. Ook zoeken ze wat meer rustmomentjes op (en eerlijk is eerlijk: met zo'n zanger is dat niet echt een goed idee en het is vaak een wat lauwe hap).

Het valt te prijzen dat ze vooruit willen, tegelijkertijd werkt het ook een beetje tegen ze.

De rockcultuur eist altijd zijn slachtoffers op, daar zal nooit iets in veranderen. Hoe lastig is het om aan die opgelegde verwachtingen te voldoen, als men je vraagt om over die uiterste begrenzing te stappen. Zeker als de muziek nog een grote emotionele lading met zich voortbrengt. Gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin van Black Midi blijkt amper tegen die druk bestand, en bezwijkt doordat hij zich tijdens concerten geen houding kan aanmeten, en zelfs voor de geniale touwtrekkende Black Country, New Road frontman Isaac Wood ligt die lat te hoog. De innerlijke demonen van Charlie Steen uiten zich in paniekaanvallen en plankenkoorts. Door die podiumvrees annuleert Shame halverwege hun eerste tour, en gaan ze bijna aan het therapeutische rauwe Songs of Praise ten onder.

Shame, een toepasselijkere naam is niet denkbaar. Je psychosociaal van de buitenwereld terugtrekken. Schaamte voor de persoonlijke teksten waarin je de ziel open en bloot analyseert, en deze noodgedwongen deelt. De overige bandleden hebben de mogelijkheid om zich achter hun instrumenten te verschuilen, voor een zanger en tekstschrijver geldt deze optie niet. De huidige postpunk generatie geeft de emo erfenis een uitvluchtplek binnen de bezielende woorden, en daarmee verschillen ze met die eerste lichting die vooral eind jaren zeventig een uitzichtloos duister doemscenario schetsen. De lastige tweede plaat Drunk Tank Pink voldoet aan alle verwachtingen, continueert de ingeslagen weg, maar dan met een duidelijke vermindering van bij elkaar geprakte gekanaliseerde frustraties. Met het nodige sarcasme krijgt de definitieve eigen identiteit vorm.

Zelfverzekerd begint het Londense gezelschap aan hun music for the masses plaat Food for Worms. Wat ooit als een idealistische jongensdroom ontstaat is tot een volwassen job uitgegroeid. De introverte persoonlijkheid Charlie Steen heeft zijn complexe schizofrene shit ervaringen van zich afgeschreven, en is nu klaar om die onbegrepen boze maatschappij te betreden. Ook al heb je vijf vingers die dezelfde kant op wijzen, dan nog heb je een hand nodig om ze te leiden. Om die rauwe randjes te conserveren schakelen ze de hulp van Flood in. Deze gerenommeerde producer heeft de nodige meesterwerken op zijn naam staan, Shame identificeert hem vooral als vooraanstaand grondwerker van het Ierse The Murder Capital debuut. Dat Food for Worms muzikaal met een voet in de noise duisternis van de jaren tachtig staat, en met die andere de industrial droomwereld van de jaren negentig bewandelt, is vooral aan zijn ruimdenkende visie te danken.

Kille zelfbeklag uitspattingen verdwijnen in de ijskast, de vraag is geminimaliseerd. Dat moment tot bezinning uit zich nog het passendste in de wrang duisterdromerig Orchid postpunk. Onacceptabele tekortkomingen bedekken als een inktzwarte rouwsluier Food for Worms, de kwetsbaarheid zoeken ze nu ook buitenhuis op. De Fingers of Steel vuist deelt nog een laatste vermorzelende klap uit. Dromen verwezenlijken door nachtmerries als bondgenoten te verwelkomen. Als makke volgelingen verdwijnen we in een termijn beperkende zandlopertrechter om er als samengeperste pulp uit te komen. Het socialiserende Six Pack verwezenlijkt je nieuwgeboren wensen. Sociale media verlegt je schaamte, door het begrensde geïsoleerde leven vervagen de realistische grenzen. Die grens beperkt zich niet tot het Verenigde Koninkrijk, de overtocht naar het vercommercialiserende Beloofde Land lonkt. Six Pack is een sexy groovende Red Hot Chili Peppers adrenaline tijdbom, met funkende cross-over, waaroverheen Charlie Steen de gehate Yankees absurditeit aan elkaar praat.

De Amerikanisering mentaliteit is ondertussen ook in Europa genormaliseerd. Adderall ontpopt zich vanuit een merseybeat cocon, maar heeft wel het typerende bijtende Pixies cynisme en emotionele Hüsker Dü hardcore uitspattingen. De grijze verregende Burning by Design grunge is met de spokende deprimerende backings voor mij het ultieme Food for Worms hoogtepunt. Vluchtige Crosstown Traffic metropool gekte geeft Different Person vleugels, en met All the People eindigen ze weer geaard down to earth. Het is een vrije kamikazeval de neergaande spiraaldiepte in. Food for Worms is een gedurfde stijlbreuk, die verder niks aan de kwaliteiten indamt. Nog steeds staan de noise terreur gitaren op defensieve oorlogssterkte afgestemd, maar of de muzikale Amerikaanse bondgenootschap deze volledige acceptatie verdient betwijfel ik.

Shame - Food for Worms | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Mokerslagje hoor!

Ik hoor het Charlie al zeggen; SHAME fans die nog meer moshpits willen moeten we beetje teleurstellen.
Wij zijn op zoek gegaan naar songs die echt interessant zijn om te beluisteren beleven en (!) te spelen.
Beste tracks nu het 2-luik: Burning By Design en Different Person.

'90s Lithium => '20s Adderall

En daarvoor het geweldige The Fall of Paul! Geweldige plaat.

Waar ik drunk tank pink nogal vond tegenvallen doet deze plaat het beduidend beter bij mij. Krachtige post-punk nummers waar de energie van afspat. Daarentegen vind ik de ritmes ook beter dan op het vorige album. Yes, dit wordt een groeier.

'Drunk Tank Pink' was inderdaad een tegenvaller, maar dit is een return to form. Of beter gezegd: een fijne doorontwikkeling, want de postpunk is geëvolueerd tot een rijker en gelaagder geluid. En dat doet ze goed en dat staat ze goed, de mannen van shame.

Drunk Tank Pink wordt helaas niet meer geëvenaard. Band is over hun hoogtepunt duidelijk heen. Nu al.

Tja ik ben het vrijwel altijd oneens met jouw observaties. Nu ook
Heerlijk album weer van de heren. Blijft voorlopig doorgroeien en ze staan fier tussen alle post-punk acts die afgelopen jaren stevig zijn opgekomen. Vette clip ook bij Six pack

Waar Songs Of Praise mij erg aansprak door de vette singles vond ik Drunk Tank Pink weer tof, omdat dat meer als een geheel aanvoelde. In beide gevallen toffe platen, maar genoeg op aan te merken.

Ik zie Food For Worms als een flinke stap vooruit ten opzichte van die 2 platen. Ik haat het woord "volwassen", maar dat woord kun je zeker toepassen op dit album. De jongens weten ook meer een balans te vinden tussen Bombast en de zachtere passages. Een kwaliteit dat ik altijd zeer kan waarderen in dit soort type bands.

Hier is het net omgekeerd. In 2018 veel te eenzijdige punk waar ik toen geen boodschap aan had. Nu een stuk veelzijdiger,let op de abrupte ritme switches in de singles alvast!

Maar ik ga de bekende songs van debuut ook nog eens opnieuw testen, want denk dat ik ze wel wil gaan zien volgende week in ab.

Ik zag ze woensdag en neem mijn woorden al terug. De nummers van debuut zijn live heerlijk.

Maar pakweg Adderall is shame 2.0. En die smaakt ook erg lekker. Heerlijke schreeuwerige finale...

Je bericht is al even terug, maar je bent nog steeds actief.

De vorige worp vond je dus 4 sterren waard en als het volgende album je minder bevalt is een band meteen over zn hoogtepunt heen? Bijzonder.....