Bob Dylan - Fragments: Time Out of Mind Sessions (1996-1997) (2023)

Eindelijk is het daar: de bootleg series uit een periode van Dylan die geweldig is bij iedere standaard. Ik ben heel erg benieuwd of hier weer van die geweldige parels op staan die we kennen uit eerdere Bootleg Series.

Opvallend dat de release pas in het nieuwe jaar komt. Ik zou zeggen dat dit een typische kerstrelease is.

Geweldig album, dat "Time Out of Mind", en alweer 25 jaar oud.

Love Sick (Take 2)

Wel een afschuwelijke hoes, deze - daar waar die van "Time Out of Mind" juist zo mooi is.

Een aantal tracks zoals Red River Shore stond ook al op Tell Tale signs. Hopelijk andere versies dan.

Zo, dat is eentje waar ik al een tijd op zat te hopen. Officiële unboxing video is er ook ondertussen: https://m.youtube.com/watch?v=46lKvM1B4KA maar wat me daarbij opvalt, is dat er sprake is van een volledig nieuwe mix van het album. Dat is denk ik de eerste keer dat ze dit doen bij de bootleg?

Verder weer een deluxe editie van 5 CDs en een goedkopere variant van 2 CDs. Ik ga waarschijnlijk wel weer voor die laatste versie gaan. Heb sowieso niet erg veel interesse in een nieuwe mix van het album.

Edit: blijkbaar ook wat livemateriaal in de tracklist, maar die take van Dirt Road Blues die het filmpje ondersteunt klinkt al wel lekker.

Het zal niet meevallen de pareltjes die wel al vinden op Bob Dylan - Tell Tale Signs (2008) te overtreffen. Immers, waren er betere versies geweest, waarom die dan niet toen al meegenomen op dat deel 8 van de Bootleg Series (?). Waar ik echter op hoop, is materiaal dat niet of minder door de dominante bewerking van Daniel Lanois is gestempeld, en dus: meer puur en meer des Dylans. Dan zou er sprake kunnen zijn van een hernieuwde kennismaking in een remix die méér de moeite waard is dan de eerste versie van 25 jaar geleden. En wie weet is dit een correctie die de meester zelf ook nodig vond. Ik ben benieuwd.

Ik ga niet uit van dat eerste. Als er onontdekte pareltjes waren uit die periode, dan hadden we ze op deel 8 wel al gehoord. Ik ben wel heel benieuwd naar de nieuwe mix. Als je de versie van Can't Wait van TOOM afzet tegen die van TTS, dan is dat een wereld van verschil. Dus het zou zomaar tot een totaal nieuwe ervaring van toch al één van Dylans beste album kunnen leiden. Ik hoop het van harte.

Het nut van disc 5 ontgaat mij enigszins, want al die 12 nummers zijn al uitgebracht op deel 8 van de Bootleg Series: Tell Tale Signs. Hadden ze beter een opname van 1 van zijn concerten in het El Rey Theatre in 1997 kunnen toevoegen...

Voor de rest uiteraard ontzettend zin in deze specifieke periode, was eerlijk gezegd wel een beetje klaar met het uitmelken van Dylan zijn vermeende hoogtijdagen en zat sinds Tell Tale Signs eigenlijk wel weer vol smart te wachten op weer een box vol met ''de oude en afgeschreven Dylan''. Bizar eigenlijk, want ook die periode is alweer 25 jaar geleden en ondertussen is de ouwe baas 81 jaar, treed nog steeds op en heeft sindsdien nog maar weer eens een paar behoorlijke goede platen uitgepoept.

De eindejaarsuitkering zal dan ook gedeeltelijk uitgegeven worden aan (naar ik vrees) de box met 5 bootleg bierviltjes.

edit: nog een schitterend pareltje gevonden op de JIJBuis: Standing In The Doorway, Newcastle 2000.

Prima investering. Ook voor mij. De verwarming draait hier al op 17 graden, dus we moeten iets overhouden eind van het jaar.

Mijn verwarming is amper nog omhoog geweest, gelukkig ben ik niet zo'n koukleum. Ik zag net dat Essent volgende week de eerste tegemoetkoming voor de stijgende kosten op mijn rekening gaat storten, dus die kan direct overgemaakt worden naar de diepe zakken van dhr. Zimmerman. Bedankt Essent

edit:
Muziek criticus Steven Hyden had kennelijk de eer om de liner notes voor deze release te schrijven.
Via deze paywall omzeilende link licht hij al een summier tipje van de sluier op...

Oeps! Robot maakte handtekening 'door Bob Dylan gesigneerd' boek RTL Nieuws

Dat mensen überhaupt nog in dit soort zaken trappen, dan vraag je er ook wel een beetje om. Volgens mij al jaren bekend dat er in die beroemde-mensen-handtekeningen-business een hoop charlatans zitten die uiteraard weer uit zijn op snel en veel geld verdienen. Pas als je de beroemdheid zelf face to face om een handtekening vraagt en getuige bent van het zetten van deze handtekening, dan weet je eigenlijk pas zeker dat het legitiem is. Naar ik mij meen te herinneren heeft de manager van Frank Sinatra dit ooit eens gezegd.

Maar nu gaat het dus om een toch behoorlijk gerenommeerde uitgever als Simon & Schuster die dan ook nog het lef hebben er 600 dollar voor te vragen en er bovendien nog even doodleuk een authenticiteitscertificaat aan toevoegen...schaamteloos.

Voor het eerst wordt de Bootleg Series gebruikt als heruitgave.
Dat wil zeggen: de eerste schijf is het originele album, in een opgepoetst jasje.

Persoonlijk vind ik dit jammer. Heruitgave met minimalistische verschillen, zijn in mijn ogen vaak geldklopperij en marketing.

De eerste schijf staat ook integraal op de standaard-editie (2 cd) van Fragments. Ik ga ervan uit dat ze dat niet doen als het slechts om een opgepoetste versie gaat. Dit moet een remix zijn die volkomen anders klinkt dan de oorsponkelijke uitgave. Ik ben nooit een liefhebber geweest van die oorspronkelijke versie en daarom kijk ik hier reikhalzend naar uit.

Ik denk dat het toch enkel om een remaster gaat Floater. Dus de tracks zoals ze indertijd ook verschenen, maar dan opgepoetst naar moderne standaard. De alternative takes zullen weer versies opleveren die ongetwijfeld voor verrassingen gaan zorgen, zoals dat in de tijd van Tell Tale Signs ook het geval was met 3 extra versies van Mississippi. Mogelijk zit daar wat voor je bij.

Ik ben het wel met je eens Cannabooze, als het inderdaad zo is dat 1 schijf van de 2CD-editie de remaster is. Dan schiet de serie ook zijn doel voorbij.

Het gaat wel degelijk om een remix. Lees maar hier.

The album itself has been remixed to sound more like how the songs came across when the musicians originally played them in the room, without the effects and processing that Lanois applied later.

Hierbij nog een link naar een Rolling Stone artikel uit 2017 over de sessies van TOOM.

Ik zit echt met een dubbel gevoel nu. Ik hoor sowieso niet altijd even goed de verschillen tussen twee mixen, maar dat dan ook nog eens het volledige album op de 2CD variant staat... Dat lijkt me nogal pover, maar geen idee wat voor "effects and processing" Lanois later dan nog heeft gedaan. Time Out of Mind is in ieder geval een van mijn favoriete meer recente Dylan albums en ben an sich wel tevreden met hoe die klinkt.

Ik ben eerlijk gezegd toch wel erg nieuwsgierig naar de nieuwe/andere mix van TOOM, zeker na het teruglezen van onderstaande quote van Jim Dickinson, die bij de opnamen aanwezig was:

What Lanois has done in the mix is he's turned some instruments off and there is not a multiple drumkit anywhere. Some of the mixes are playbacks from the tracking (i.e. monitor mixes). The mixes are strange to me, what can i say ? It's just the frustration of having been there and having heard another thing in my head. There is a ghost of another record in my head. Because i have secret knowledge of the moment of creation, there is no way i could validly judge the product, the art shell, because that's all it is.

Een soortgelijke observatie kwam van een andere aanwezige muzikant, Duke Robillard:

If somebody with ears was trying to be respectful to all the music that went down, it would be an entirely different record.There was some amazing playing going down. Lanois stripped it down to where it's just an atmosphere of noise.

Ik begrijp helemaal de teleurstelling die de deelnemende muzikanten gevoeld moeten hebben. Lanois hielp de muziek om zeep ten faveure van een klankconcept dat hij in zijn hoofd had en wilde doordrukken. Maar, zoals terecht al eerder gezegd: je moet Dylan niet willen 'produceren', dan gaat er iets stuk en dat bleek bij dit album. Hip was het zeker wat Lanois deed, maar met iets meer eerbied voor de muzikanten was het een nog betere plaat geweest. Unstripped is misschien dan wel de juiste benaming voor deze heruitgave op Bootleg nummer 17. Kan er niet slechter van worden.

In 2012 heb ik bij Time Out Of Mind al eens onderstaand bericht gepost, waarin (de inmiddels overleden) Bucky Baxter wordt geinterviewd over de TOOM sessies:

Ik las een interview met Bucky Baxter (pedal steel guitarist in Dylans band in de jaren 90).

Over Time Out Of Mind had hij o.m. het volgende te melden:

"You also being part of the recording session for "Time Out of Mind". Was there a particular moment for you?

No, I didn’t have that much fun making that record.

No?

No. The first thing, when we got to Miami, Daniel Lanois came to me and said, "Look, I’m just going to be honest with you. The last thing I want on this record is pedal steel guitar." Then, it’s not listed, but I ended up being on almost every track.

One of the engineers called me and said, "Well, Daniel keeps trying to take you off the track, but then they don’t work and they have to put you back on.’ So I thought that was pretty funny. But, yeah, he didn’t want any pedal steel on it and Bob and Jeff Kramer pushed for keeping me on the session so, you know, it all worked out but it was very uncomfortable coz I always felt like I was fighting to get on the songs.

But whatever. That’s life. Politics, you know.

Yeah, of course. But did they say, I don’t know where, maybe Jim Dickinson said that the sound in the studio was quite different from the final release... that it was different from what Lanois, Daniel Lanois came out at the end. Is it?

No, not really. I don’t think. They didn’t change it that much. They mixed it. But it’s pretty much live. Jim wasn’t there the whole time. But I love Jim Dickinson and he’s a fantastic musician.

And I was really lucky to get to play with him. But I was there for the whole recording process, from day one and it was pretty real.

I do remember a special moment, when Lanois asked Dylan one more song to fill the album. And Bob sat at the piano and in fifteen minutes he wrote "Make You Feel My Love".Thats the genius of the man."

(bron: interview van Paolo Vites in JAM Magazine, Italy, September 2001)

Het blijft speculeren, maar het zou kunnen zijn dat in deze remix bijvoorbeeld de pedal steel van Baxter meer op de voorgrond komt. Hetzelfde is mogelijk gebeurd met andere instrumenten die door Lanois zijn ondergedompeld in de originele versie. Ook de stem van Dylan zou wel eens heel anders kunnen klinken.

Dat klinkt al wel interessanter inderdaad. We zullen het moeten zien wat het wordt, maar de verwachtingen blijven toch ietwat laag. Grotendeels ook omdat de mythische status van de alternatieve Blood on the Tracks recordings me uiteindelijk weinig deed.

Exclusive Review: Bob Dylan’s Fragments – Time Out of Mind Sessions 1996-1997 | Hotpress

Fragments’ first side contains Brauer’s masterful remixes of Time Out of Mind. You want to hear Dylan’s voice stand out? Here you go.

Producer Daniel Lanois reveals the origins of Bob Dylan’s mid-90s masterpiece, Time Out Of Mind Mojo Magazine

Zo te zien weer megalomaan stuk Dylan propaganda in de Mojo en ongetwijfeld een 5 sterren recensie voor het album zelf. Ik kijk nu al uit naar de recensie van Gijsbert Kramer in de Volkskrant

Dylan is zo te lezen in 2017 nog eens bij Lanois op de koffie geweest en liet kennelijk doorschemeren misschien nog eens samen een album te doen. Zou toch wat zijn als Bob na het behoorlijk indrukwekkende Rough And Rowdy Ways er in de winter van zijn leven nog 1 keer in zou slagen nog een album als Time Out Of Mind eruit te persen.

Daar was ie al hoor... Gijsbert blijkt toch kritisch, want de box krijgt ''maar'' 4 sterren. Maar dat zal te maken hebben met de recycling van al het materiaal wat we al kennen van Tell Tale Signs en de wederom dubieuze kwaliteit van de live opnames, die het niveau van matige bootleg kennelijk niet bepaald overstijgen. Verwijten die ik ook teruglees op bijvoorbeeld het Steve Hoffman forum. Maar de kwaliteit van de live opnames op Tell Tale Signs was ook al niet echt professioneel. Misschien is dit wel een manier voor Dylan en Columbia om toch nog wat geld te verdienen aan al die illegale opnames van Dylan. Beetje zoals Zappa toen met Beat The Boots.

De wollen deken wordt van de speakers gehaald.
Dynamiek ontvouwt zich, trekt de gordijnen open en laat wat licht door.
Dylan's donkere album krijgt meer kleur. Maar net genoeg om de donkerte niet weg te nemen.

Aanvankelijk was ik sceptisch. “Dylan's bootleg serie wordt nu een 'ordinaire remaster'?”
Ja, en nee! Bij een remaster moet ik vooral denken aan zo'n typisch commerciële opfrisbeurt, waarbij je met supersonische oren misschien een 'tingelje' hier en een 'tangeltje' daar opmerkt; die je nooit eerder hoorde.

Nee. CD1 brengt écht een verbeterde 'Time Out Of Mind'.
Ik ben gerustgesteld en enthousiast. En dan moet ik nog aan de extra's beginnen!

Ik heb altijd behoord tot de relatief kleine groep Dylan-fans, die geen enkel probleem had met Lanois’ productie op TOOM. Sterker nog: ik vind die spookachtige sound perfect passen bij de thematiek, het maakt deze plaat nou juist zo’n bijzonder opzichzelfstaand werk (zowel binnen dit mythische oeuvre, als überhaupt) voor mij. Op een remix zat ik dus ook niet per se te wachten. Maar ik moet zeggen: nooit eerder ben ik zó geraakt door deze plaat, dan toen ik hem vanmiddag met enige scepsis tijdens het afwassen op koptelefoon beluisterde. Tranen met tuiten boven het teiltje. De bevreemding is weg, het klinkt nu natuurlijker en organischer maar zeker niet minder bijzonder, nee, juist door die ‘normalisering’ komen deze prachtsongs des te harder aan! Of zou meespelen dat ook ik weer een paar jaartjes ouder ben? De rest van deze schijven bewaar ik voor later, voorlopig eerst maar eens vollop vol verwondering dit meestwerkje blijven herontdekken. Wat een bijzondere luxe dat dat nu opeens kan, en deze twee versies (net als bijvoorbeeld Blood On The Tracks en de New York Sessions, al gaat het daar natuurlijk om daadwerkelijk andere uitvoeringen, vind ik het qua gevoel toch vergelijkbaar) voor altijd naast elkaar blijven bestaan.

Ik ken Bob Dylan uiteraard, maar ik heb eigenlijk nooit een compleet album van hem beluisterd, tot nu. Wat is dit goed zeg, geen idee hoe het origineel klinkt maar dit is geweldig. Ook de eerste keer dat ik de Bob Dylan versie van dat verschrikkelijke Adele nummer hoor, nu is het ineens een prachtig nummer.
Er is zoveel goede muziek te beluisteren en te ontdekken dat ik Bob eigenlijk altijd een beetje links had laten liggen, tijdgebrek eigenlijk. De bekende nummers ken ik allemaal maar die hebben er eigenlijk nooit voor gezorgd dat ik nu persé eens een album van hem moest gaan luisteren.
Ik heb zojuist elk geremastered album van Bob dat ik kon vinden van het internet geplukt, als ik dan toch aan Dylan begin dan maar gaan voor een wat opgepoetst geluid, wie weet word ik nog eens een fan...

De Bob Dylan versie; dat is DE versie. Adele mag blij zijn dat ze er een Adele versie van mocht maken

Maar alle gekheid op een stokje, als jou dit bevalt, kan ik Love and Theft ook aanraden.

Ik word hier erg blij van. Dit album was al geweldig ondanks Lanois, maar de versies die ik nu hoor maken me helemaal gelukkig. Dit is toch echt een hoogtepunt in Dylan’s catalogus, en dat is nogal een statement maar wel waar.
Het enige nadeel is dat ik me had voorgenomen om voorlopig even geen nieuwe LP’s meer aan te schaffen maar nu moet ik toch weer door de knieën

Dat wist ik, ik had alleen nooit het origineel gehoord.
Het staat inderdaad wat onhandig opgeschreven...:)