The Rolling Stones - The Rolling Stones No. 2 (1965)

Kom er door het boek Rolling Stones compleet achter dat de versie van Everybody needs somebody op deze plaat veel langer duurt (en ook veel beter is) dan de versie op The Rolling Stones - The Rolling Stones Now! [US] (1965)

Dat boek brengt zoveel nieuwe info, ook in de verschillen op de UK en US releases. Niet alleen is de tracklist vaak anders, soms toch ook de versies.

Wat me al wel was opgevallen is dat Time is on my side op The Rolling Stones - 12 X 5 [US] (1964) ook een andere versie was. Maar ook de versie op deze plaat is sterker.

I Can't Be Satisfied is wel een hele fijne Muddy Waters cover! De mannen laten hier wel horen hoe lief ze de blues hadden. Ze behandelen dat nummer met zoveel respect.

Die andere versie van Time Is On My Side komt dichter in de buurt van de orginle meer Soul/Gospel sound van Irma Thomas
Vind beiden mooi

De tracks die jij aanhaalt zijn precies die ik aangevinkt heb ,de andere had ik 3 berichten terug al beschreven

Een heerlijk vervolg op een al bijna even zo goed debuutalbum. Er is in bovenstaande reacties al veel gezegd, maar ik kan beamen dat de ultieme 'Everybody Needs Somebody to Love' toch echt op dit album staat. De 5 minuten vliegen werkelijk om, waarna de vijf volgende nummers een zeer sterke a-kant vullen. Kant B mag er ook zijn, met het vlammende 'Down the Road Apiece', een van Stones beste covers 'I Can't Be Satisfied' (smullen), 'Off The Hook' en favoriet 'Suzie Q'.

Vreemd genoeg is 'The Rolling Stones No. 2' niet meegenomen in de reissuereeks rond 2002/2003. Hopelijk -petitie? - volgt er alsnog een reissue. Hoewel, tot mijn verbazing zag ik bij Plato Groningen een exemplaar sealed liggen. Ik geloof dat hij rond de 20 euro kost. Weet iemand om welke reissue/persing het zou kunnen gaan?

Misschien de Japanse cd uit 1989 met die fade-outs (zie een eerder bericht hierboven)? The Rolling Stones - No. 2 (CD, Album) at Discogs
Of anders een losse cd die in de mono-box van een paar jaar geleden zat.
Of de bootleg op Mecca Records? The Rolling Stones - No. 2 (CD, Album) at Discogs

Voor zover ik kan nagaan liggen er geen bootlegs bij Plato in Groningen, heartofsoul. De laatste suggestie kan het eigenlijk alvast niet zijn. De tracklist ervan is wel zo goed dat ik 'm zo zou aanschaffen als ik 'm tegen zou komen op een beurs. Dat dan weer wel.

Plato Utrecht heeft zat onofficiële lps liggen... dus het verschilt blijkbaar per winkel.

heartofsoul

Voor de duidelijkheid: het gaat om een LP, geen 180 grams exempaar (zoals de DSD uitgaves) én niet bestelbaar via de site. Ik kan mij overigens niet voorstellen dat er bij Plato niet officiële producten in de schappen liggen, al heb ik ze bij andere platenzaken regelmatig aangetroffen (DVDs/LPs en CDs).

The Rolling Stones No. 2 is mijn favoriete Stones plaat vóór Aftermath en ik zou hem van harte willen aanschaffen. Echter, bij een bootleg vraag ik mij af of een persing wel goed kan zijn (geen ervaring mee).

Maar er liggen echt bootlegs bij plato. Dat kan ik je bevestigen. Een voorbeeld is the black album van Prince (14.95 terwijl de originele veel duurder is, of de 2 hitnrun albums van Prince, nooit op vinyl verschenen, maar wel te koop bij Plato. )
Maar ook van de Stones:
RADIO SESSIONS.. -DELUXE-, ROLLING STONES, LP | PlatoMania gewoon online te bestellen.

Als je een lp bootleg koopt zijn het digitale opnames op vinyl geperst, want de makers hebben de originele masters niet. Dus voor de ultieme vinyl luister ervaring totaal zinloos. Ik zoi t afraden.

Wellicht hebben ze een box opgetrokken en de exemplaren los te koop aangeboden? Dat kan ook nog natuurlijk.

Tja... iets beter dan het origineel door de coverkeuze, maar daar is ook alles mee gezegd. Heel veel extra kan ik er zodoende ook niet over zeggen. Het musiceren is aardig en Jagger heeft een goeie stem. Deze variant van Susie Q vind ik echter een verschrikkelijke uitvoering en gaf me echt zin om het album voortijdig uit te zetten. Hoeveel albums nog voor ik kan luisteren naar echt eigen materiaal?

Tussenstand:
1. The Rolling Stones No 2
2. The Rolling Stones

Helemaal eens wat betreft Susie Q.
Aftermath is het eerste album dat volledig bestaat uit eigen materiaal. Ofwel, alleen Out Of Our Heads nog (neem daarvoor overigens wel de US uitgave, dat is de versie die internationaal is uitgebracht en dus ook op het Europese vaste land is uitgekomen in 1965). Ervan uitgaande dat jullie de US albums Now! en Decembers Children overslaan.

Eerst 12x5 nog doen Lennert.

Bijna zou ik zeggen dat dit zo'n typische Blues Brothers plaat is. Er staan een handvol prima covers op. Ook deze versie van Suzy Q kan ik wel hebben, al meen ik dat de versie van 12x5 wel wat beter is. De BB-film heb ik al een tijdje niet meer gezien, maar volgens mij komen Everybody Needs Somebody To Love en Time Is On My Side daar wel voorbij. De andere songs zouden er niet misstaan in ieder geval.

Het is wat vreemd om deze albums te bespreken, want deze No. 2 voelt aan als een mengelmoesje. Als je op RYM kijkt, staat dat de opnames gelijktijdig zijn. Het zal wel bij de single cultuur van die tijd horen waardoor de band voortdurend korte sessies in de studio had. Ik heb wel trek in het eigen werk van de Stones, maar net die songs vind ik hier wat matig. Vandaar de voorlopige laatste plaats. Over het algemeen is dit wel een degelijke plaat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. The Rolling Stones
3. The Rolling Stones No. 2

Gadverdamme, ik was al blij dat ik bijna klaar was met die oude cover-meuk...

Al meteen bij het eerste nummer horen we iets anders: soul! Nu hadden de Stones op hun eerste plaat ook al een nummer opgenomen dat als eerste door Marvin Gay op de plaat was gezet (Can I Get A Witness), maar zo soulvol als ze Everybody Needs Somebody To Love spelen klonk dat toch niet. Over de sound gesproken: die klinkt op de in Amerika opgenomen nummers voller en rijker dan het debuut. Het contrast met de in Engeland opgenomen nummers is duidelijk hoorbaar, wat voor een minder coherent album zorgt dan het debuut (vergelijkbaar met 12 X 5 dus). Ook de rauwe energie die dat album kenmerkte mis ik een beetje op dit album. Natuurlijk staan er nog wel een aantal sterke nummers op, zoals Time Is On My Side, Down Home Girl, I Can't Be Satisfied en You Can't Catch Me. Ook Under The Boardwalk vind ik een erg leuk nummer, maar het past totaal niet op dit album (veel te lichtvoetig en productioneel klinkt het totaal anders dan de overige nummers).
De Jagger/Richards composities op dit album zijn zeker niet de beste nummers. What A Shame en Off The Hook zijn nog wel aardig, maar Grown Up Wrong is toch wel erg matig. De cover van Suzie Q vind ik ook maar niks. Ik kende de versie van CCR al toen ik de Stones versie hoorde en de CCR versie vind ik op alle vlakken veel beter (ik moet bekennen dat ik het origineel van Dale Hawkins niet ken).
Deze plaat is voor mij minder dan het debuut. De nummers zijn in verschillende studio's opgenomen, wat lijdt tot een inconsistent geheel (zowel in opnamekwaliteit als kwaliteit van de uitvoering). Het klinkt als een verzameling nummers in plaats van een samenhangend geheel. Iets waar op het eerste album nog wel sprake van was. Allemaal kritiekpunten die ik ook bij 12 X 5 had, alleen vind ik de sterkste nummers van dat album beter dan de beste nummers van No. 2. De US tegenhanger van dit album, The Rolling Stones Now!, vind ik een consistenter en daarom beter album dan No. 2. Zie verder bij Now! voor een toelichting.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. 12 X 5: 3,5
3. The Rolling Stones No. 2: 3*

Charmant plaatje, dat echter veelal uit covers bestaat, waarvan enkele erg solide worden uitgevoerd. Het talent van Keith Richards ontluikt hier reeds, en Jagger klinkt energiek en gedreven, maar het klinkt allemaal nog wat kwansuis onbesuisd en onbevangen (afsluiter Susie Q is bijvoorbeeld een rommeltje). Het is nog maar hun tweede LP natuurlijk (als je de Britse discografie volgt), en vanaf 1967 zouden er wel een aantal klassiekers volgen.

Van deze plaat vind ikzelf Time Is on My Side, Down the Road Apiece en Pain in My Heart het meest geslaagd; fraaie interpretaties die bol staan van goedbedoelde energie en spelplezier.

3 sterren

Opnieuw een coverplaat van de heren, nu wordt er naast voornamelijk blues songs ook wat soul meegenomen in de mix. Veel songs kennen we al van 12X5 (de chronologie is me niet helemaal duidelijk).
Wederom een prima plaat, al bevalt de US versie (Rolling Stones Now!) mij iets beter omdat daar de tracklist minder overlap heeft met 12X5 én de toevoeging van Heart Of Stone.

Als je de US uitgave's gaat volgen dan moet je voor de volgende ook US uitgave kiezen
Dit is de Britse uitgave dus ja...dan krijg je
Idd ongewenste overlappende nrs