menu

Creedence Clearwater Revival - Bayou Country (1969)

mijn stem
3,91 (261)
261 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Fantasy

  1. Born on the Bayou (5:10)
  2. Bootleg (2:58)
  3. Graveyard Train (8:32)
  4. Good Golly Miss Molly (2:38)
  5. Penthouse Pauper (3:37)
  6. Proud Mary (3:07)
  7. Keep on Choogling (7:40)
  8. Bootleg [Alternate Take] * (5:48)
  9. Born on the Bayou [Live in London] * (4:48)
  10. Proud Mary [Live in Stockholm] * (2:51)
  11. Crazy Otto [Live at the Fillmore] * (8:48)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 33:42 (55:57)
zoeken in:
avatar van Brutus
3,5
Iets minder dan het debuutalbum, maar zeker de moeite waard.

avatar van Mille Vinyl
5,0
Een echte klassieker ! 5 sterren Die blues stem van Fogerty gaat door merg en been !!!

avatar van deedee
4,5
Op deze plaat de eerste hits van eigen hand en wat voor. Born on the Bayou is een onovertroffen nummer dat onheilspellend 'doorboegied'. Wat een sound. Wat mij betreft de meest geslaagde CCR song. Proud Mary is natuurlijk ook een topper. Weer een bewijs dat nummers vooral eenvoudig moeten zijn. Door velen gecovered en een hit bij het kampvuur. Iedereen speelde dat akkoordenschema op zijn gitaar.

sugartummy
moviefreak, dit is geen bluegrass album, al mag je het van bill monroe zo noemen hoor. aerogp, good golly.. rockte al lekker bij little richard, maar de versie van CCR mag er ook zijn. rottingdale, graveyard train runs on to long and tends to be a bit boring. verder een lekker album

avatar van Metalhead99
4,0
Dit tweede album van CCR gaat er ook weer in als pap. Wat een lekkere easy listening rock is dit! De melodieën zijn makkelijk en blijven hangen, de teksten zijn catchy. De kwaliteit van de band is sterk en de stem van John Fogerty vind ik fantastisch.

avatar van frolunda
4,5
Geweldig album,prachtige hoes........de contactsleutel omdraaien en op play duwen.....verder geen woorden aan vuil maken.

avatar van Dibbel
4,0
Zeker zo goed als het debuut, deze tweede van CCR.
Met als extra een van hun allerbeste nummers en dat is natuurlijk het zompige en slepende Born On The Bayou.
En natuurlijk de klassieker Proud Mary.
Graveyard Train en Keep On Chooglin' zijn lekkere lange en groovende nummers en Penthouse Pauper en Bootleg meer dan aardig.
Alleen Good Golly Miss Molly heb ik nog nooit een geweldig nummer gevonden en helaas dus ook niet van Creedence.

Op vinyl, Canadese persing.
Komt net aan 4 sterren.

avatar van nlkink
3,5
De vaak wat moeilijker tweede plaat, een verschijnsel waar Creedence Clearwater Revival ook niet aan kon ontkomen. Het nummer dat ik altijd skip is 'Graveyard Train'. Veel te lang en te geforceerd. Het gaat maar door. Verder is de cover van 'Good Golly Miss Molly' ook niet erg geïnspireerd. Hoogtepunt is voor mij 'Born On The Bayou', één van mijn absolute lievelingsnummers van CCR. Heb 'm jaren geleden in de setlist van mijn groep weten te krijgen en hij gaat er nooit meer uit. Het is bij optredens een beetje onze signature song geworden. Van 'Proud Mary' krijg ik ook geen genoeg en ik heb altijd een zwak voor 'Bootleg' en 'Penthouse Pauper' gehad. 'Keep On Chooglin' is oké en wordt gered door het aanstekelijke enthousiasme waarmee het gespeeld wordt.

avatar van Ernie
4,5
In 1 woord : heerlijk

Mijn eeste echte creedence clearwater revival kennismaking maar er staan nog 3 platen in de wachtrij.

Ben nu aan het luisteren en echt onder de indruk
man wat een lekkere broeierige sound brengen deze heerschappen voort.

avatar van Ernie
4,5
Op naar de 4,5* voor dit meesterwerk.

Vandaag origineel aangeschaft en daarjuist nog eens in de auto beluisterd.

Born on the Bayou, Graveyard Train & Proud Mary zijn de favo's maar dat doet nix af aan de rest van de plaat want die is ook heerlijk!

avatar van teus
5,0
Ernie schreef:
Op naar de 4,5* voor dit meesterwerk.

Vandaag origineel aangeschaft en daarjuist nog eens in de auto beluisterd.

Born on the Bayou, Graveyard Train & Proud Mary zijn de favo's maar dat doet nix af aan de rest van de plaat want die is ook heerlijk!


Keep on Chooglin! Ernie

avatar van Ernie
4,5
teus schreef:
(quote)


Keep on Chooglin! Ernie


Dat doe ik zeker
Heb al 4 CD's van hen nu. Vanavond luisteren naar het debuut en Cosmo's Factory...

avatar van galleryplay
4,0
Laatst gescoord op originele vinyl persing. Wat een heerlijke sound. CCR moet je sowieso op vinyl luisteren. Dan komt het zompige bluesrock geluid het meest tot zijn recht.
Tis lastig om de eerste 6 platen van CCR naast elkaar in te schalen, ze zijn allemaal ijzersterk.

Op Bayou country wordt vooral flink gejamd. Waar andere platen wat meer catchy hits bevatten. Het is mij om het eender.

avatar van Karma_To_Burn
4,5
Het debuut van deze heren kon ik al waarderen maar dit 2de album is voor mij nog een stuk beter! Het debuut had nog nummers voor mij die ik wat minder vond maar dit album kent voor mij geen slappe nummers, het is een heerlijke zit en een mooi swingend geheel!
Heerlijke blues/rock die hier en daar lekker lang wordt uitgerekt, heerlijk!!

4,5.

avatar van RuudC
4,0
De eerste van vier albums die ik voor aanvang van deze marathon nog niet kende. Bayou Country heb ik nooit gekocht omdat er geen in het oog springende klassiekers op staan. Proud Mary ken ik natuurlijk wel, maar de titel zelf, zei me niks.

Het broeierige en zompige van het debuut zit er nog steeds wel in. Ik mis wel een mastodon in de vorm van een Suzy Q en daardoor scoort het vervolg minder punten, maar daar staat tegenover dat dit album zeker geen teleurstelling is. Born On The Bayou is een erg lekkere opener. Dat vindt mijn veertien maanden oude dochtertje ook. Daar valt goed op te swingen! Daarna wordt het wel iets minder, maar het kenmerkende CCR-geluid blijft intact. Er valt niets aan af te dingen dat dit erg lekkere bluesrock is met zo'n athentieke raspzanger als John Fogerty.

Proud Mary herkende ik uiteraard wel, maar dit heb ik altijd een van de zwakkere songs van de band gevonden. De gospelthematiek heeft me nooit wat gedaan. Doe mij dan maar Keep On Chooglin', wat met het jamkarakter veel toffer klinkt. Bayou Country is een album dat niet zozeer scoort vanwege de songs, maar het relatief hoge kwaliteit die je continu hoort.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country

avatar van lennert
4,0
Nog steeds een lekker album, al valt het wel op dat de sfeer hier beduidend minder rauw of swampy klinkt dan op het debuut het geval was. Born On The Bayou is in ieder geval een fantastische opener waarop de sfeer van het debuut er nog wel goed inzit, maar andere hit Proud Mary is al beduidend poppier. Geen probleem, nog steeds een goede song en nog steeds een lekker consistent album. Het debuut heeft tot nu toe gewoon nog meer mijn voorkeur.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country

avatar van Cor
4,0
Cor
Hier zit een heerlijke vaart in en het dendert maar door zonder te vervelen. Tikkie beter dan het debuut, wat mij betreft. Geen minpuntjes en een fijne flow. Lekker!

avatar van Ernie
4,5
Bayou Country zal nooit verkeerd kunnen doen bij mij. Heel de zomer van 2015 lag deze heel regelmatig op thuis en in de auto.

Eerste CCR album dat Ik leerde kennen en was echt diep onder de indruk. Heerlijk broeierige sound die voortborduurt op het geluid van het debuut. De kwaliteit van de eerste 5 albums ontloopt elkaar nauwelijks dus ik kan me perfect vinden in ieder ander die niet Bayou Country kiest. Op sommige dagen neig ik zelf meer naar Cosmo's Factory.

Op 2 jaar tijd ( doe het ze maar eens na) hebben ze een meesterlijk oeuvre geschreven ,Fogerty en zijn bende....
Laat anderen maar The Beatles, The Rolling Stones en The Doors tot beste 60's/70's band rekenen. Die hebben sowieso meer bekendheid genoten maar het is ook absoluut gezellig in het Creedence Clearwater Revival kamp

avatar van BoyOnHeavenHill
2,0
geplaatst:
Dit is één van die platen waarbij ik niet alleen het algemene enthousiasme niet kan delen, maar waarvan ik nog eens gewoon niet begrijp wat iedereen hier in hoort. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot Creedence-fan en ik ken hun zeven studioplaten van achter naar voor, maar Bayou country vind ik echt ondermaats. Om met de kortste nummers te beginnen, Bootleg is lichtgewicht, Penthouse pauper een taaie blues en Good golly miss Molly een onbenullige cover van een toch al onbenullig nummer met tot overmaat van ramp ook nog steeds dezelfde riffs. (Toch heb ik nog een positieve associatie bij dat laatste nummer: toen ik de muziek van CCR alleen nog in de vorm van de vinylcompilaties Creedence gold en More Creedence gold had, was ik zó gek van I put a spell on you dat ik dat nummer heel vaak apart draaide, en als ik dan de naald in de "stille" groef ervóór probeerde te laten zakken kwam ik meestal uit bij de laatste noten van het nummer daarvóór – Good golly miss Molly.)
        De echte dieptepunten zijn echter de afsluiters van beide plaatkanten. Voor Smokestack lightnin' bedacht Howlin' Wolf de truc om daarvoor niet het klassieke bluesschema E-A-B (of C-F-G enz.) te gebruiken maar het hele nummer gewoon in één akkoord te spelen, hetgeen een uiterst saai resultaat had kunnen opleveren, maar dat bij zijn band en in dat arrangement (en met zijn enorme stem) juist geweldig spannend werd. Creedence doet iets vergelijkbaars door Graveyard train ook steeds in één akkoord te laten voortdenderen, maar die steeds herhaalde basriff is zó fantasieloos, het arrangement zó kaal, de solo's zó flauw en de speelduur zó overdreven lang dat ik er na twee minuten al bijna niet meer naar kan luisteren. En ook Keep on chooglin' dendert maar door in één akkoord zonder dat ik de neiging krijg om mee te gaan chooglen, ik voel me een beetje als een feestganger die door een enthousiaste band wordt opgejut om lekker mee te gaan doen zonder dat de muziek die ze spelen mij ook maar enigermate kan animeren om de eenvoudige reden dat er eigenlijk geen ene zak gebeurt. Dat Creedence lange nummers en jams wel degelijk spannend kan houden bewijzen Suzie Q, Effigy, Ramble tamble en I heard it through the grapevine, maar als ik eerlijk ben klinken Graveyard train en Keep on chooglin' alsof ze opzettelijk zo lang mogelijk zijn opgerekt om dit album nog een beetje aan een fatsoenlijke speelduur te laten komen (in de jaren hierna zou Creedence met Green River en Mardi Gras twee platen maken die geen van beiden de 30 minuten halen).
        Wat overblijft zijn echter wel twee fantastische nummers. Ook Born on the bayou blijft grotendeels op één akkoord hangen, maar die slaggitaar vol reverb, die krachtige zang, de spanning van die kleine accenten van akkoordenwisselingen en de algemene donkere sfeer maken er de eerste echt briljante Creedence-original van (nummer 3 in mijn persoonlijke CCR-top-10), en hoewel ik de hektische cover van Ike & Tina Turner lang niet slecht vind prefereer ik toch Fogerty's originele versie van Proud Mary, vol warmte en passie. (Ik las ergens dat het Bob Dylan was die John Fogerty er in de jaren 80 toe overhaalde om weer zijn eigen nummers uit de Creedence-tijd op het podium te gaan spelen, "want anders gaan de mensen nog denken dat Proud Mary niet van jou is maar van Tina Turner!" "Verdomme Bob, je hebt gelijk.")
        Twee geweldige nummers, en voor de rest een uiterst teleurstellende plaat, zeker na het afwisselende en explosieve debuut. Ik kan er echt niet meer van maken.

avatar van milesdavisjr
3,0
geplaatst:
Volledig mee eens, de 'moeilijke tweede' ....Het openingsnummer is geweldig. Penthouse Pauper is ook een lekkere song. De rest is matig tot voldoende als je het mij vraagt. Het debuut was overrompelend, de gruizige stem van Fogerty, de blues doordrenkt met invloeden uit het zuiden van de VS, de werkelijk ijzersterk uitgevoerde covers, voor mij is die plaat af. Dat Bayou Country nog zo'n hoog gemiddelde scoort is mij een raadsel maar zal ook echt aan mij liggen ben ik bang. Voor mij 1 van de zwakste schijven van de heren. Ik had gehoopt dat het rauwe en frisse karakter van het debuut werd doorgezet naar nummer 2, helaas blijft deze plaat bij mij stof happen.

4,0
geplaatst:
Op hun 2e album zijn ze al duidelijk gegroeid. De beste composities zijn ditmaal eigen geschreven nummers en wat voor een nummers! Born on the Bayou, heerlijk dreigend. Bootleg, lekkere groove. Proud Mary, sorry Tina maar ik kies toch voor de originele CCR versie.

Penthouse Paper en Grooveyard Train doen me iets minder, maar dan nog van zeer behoorlijk niveau. Een dikke 4 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 18:08 uur

geplaatst: vandaag om 18:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.