Creedence Clearwater Revival - Bayou Country (1969)

De eerste van vier albums die ik voor aanvang van deze marathon nog niet kende. Bayou Country heb ik nooit gekocht omdat er geen in het oog springende klassiekers op staan. Proud Mary ken ik natuurlijk wel, maar de titel zelf, zei me niks.

Het broeierige en zompige van het debuut zit er nog steeds wel in. Ik mis wel een mastodon in de vorm van een Suzy Q en daardoor scoort het vervolg minder punten, maar daar staat tegenover dat dit album zeker geen teleurstelling is. Born On The Bayou is een erg lekkere opener. Dat vindt mijn veertien maanden oude dochtertje ook. Daar valt goed op te swingen! Daarna wordt het wel iets minder, maar het kenmerkende CCR-geluid blijft intact. Er valt niets aan af te dingen dat dit erg lekkere bluesrock is met zo'n athentieke raspzanger als John Fogerty.

Proud Mary herkende ik uiteraard wel, maar dit heb ik altijd een van de zwakkere songs van de band gevonden. De gospelthematiek heeft me nooit wat gedaan. Doe mij dan maar Keep On Chooglin', wat met het jamkarakter veel toffer klinkt. Bayou Country is een album dat niet zozeer scoort vanwege de songs, maar het relatief hoge kwaliteit die je continu hoort.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country

Nog steeds een lekker album, al valt het wel op dat de sfeer hier beduidend minder rauw of swampy klinkt dan op het debuut het geval was. Born On The Bayou is in ieder geval een fantastische opener waarop de sfeer van het debuut er nog wel goed inzit, maar andere hit Proud Mary is al beduidend poppier. Geen probleem, nog steeds een goede song en nog steeds een lekker consistent album. Het debuut heeft tot nu toe gewoon nog meer mijn voorkeur.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country

Dit is één van die platen waarbij ik niet alleen het algemene enthousiasme niet kan delen, maar waarvan ik nog eens gewoon niet begrijp wat iedereen hier in hoort. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot Creedence-fan en ik ken hun zeven studioplaten van achter naar voor, maar Bayou country vind ik echt ondermaats. Om met de kortste nummers te beginnen, Bootleg is lichtgewicht, Penthouse pauper een taaie blues en Good golly miss Molly een onbenullige cover van een toch al onbenullig nummer met tot overmaat van ramp ook nog steeds dezelfde riffs. (Toch heb ik nog een positieve associatie bij dat laatste nummer: toen ik de muziek van CCR alleen nog in de vorm van de vinylcompilaties Creedence gold en More Creedence gold had, was ik zó gek van I put a spell on you dat ik dat nummer heel vaak apart draaide, en als ik dan de naald in de "stille" groef ervóór probeerde te laten zakken kwam ik meestal uit bij de laatste noten van het nummer daarvóór – Good golly miss Molly.)
        De echte dieptepunten zijn echter de afsluiters van beide plaatkanten. Voor Smokestack lightnin' bedacht Howlin' Wolf de truc om daarvoor niet het klassieke bluesschema E-A-B (of C-F-G enz.) te gebruiken maar het hele nummer gewoon in één akkoord te spelen, hetgeen een uiterst saai resultaat had kunnen opleveren, maar dat bij zijn band en in dat arrangement (en met zijn enorme stem) juist geweldig spannend werd. Creedence doet iets vergelijkbaars door Graveyard train ook steeds in één akkoord te laten voortdenderen, maar die steeds herhaalde basriff is zó fantasieloos, het arrangement zó kaal, de solo's zó flauw en de speelduur zó overdreven lang dat ik er na twee minuten al bijna niet meer naar kan luisteren. En ook Keep on chooglin' dendert maar door in één akkoord zonder dat ik de neiging krijg om mee te gaan chooglen, ik voel me een beetje als een feestganger die door een enthousiaste band wordt opgejut om lekker mee te gaan doen zonder dat de muziek die ze spelen mij ook maar enigermate kan animeren om de eenvoudige reden dat er eigenlijk geen ene zak gebeurt. Dat Creedence lange nummers en jams wel degelijk spannend kan houden bewijzen Suzie Q, Effigy, Ramble tamble en I heard it through the grapevine, maar als ik eerlijk ben klinken Graveyard train en Keep on chooglin' alsof ze opzettelijk zo lang mogelijk zijn opgerekt om dit album nog een beetje aan een fatsoenlijke speelduur te laten komen (in de jaren hierna zou Creedence met Green River en Mardi Gras twee platen maken die geen van beiden de 30 minuten halen).
        Wat overblijft zijn echter wel twee fantastische nummers. Ook Born on the bayou blijft grotendeels op één akkoord hangen, maar die slaggitaar vol reverb, die krachtige zang, de spanning van die kleine accenten van akkoordenwisselingen en de algemene donkere sfeer maken er de eerste echt briljante Creedence-original van (nummer 3 in mijn persoonlijke CCR-top-10), en hoewel ik de hektische cover van Ike & Tina Turner lang niet slecht vind prefereer ik toch Fogerty's originele versie van Proud Mary, vol warmte en passie. (Ik las ergens dat het Bob Dylan was die John Fogerty er in de jaren 80 toe overhaalde om weer zijn eigen nummers uit de Creedence-tijd op het podium te gaan spelen, "want anders gaan de mensen nog denken dat Proud Mary niet van jou is maar van Tina Turner!" "Verdomme Bob, je hebt gelijk.")
        Twee geweldige nummers, en voor de rest een uiterst teleurstellende plaat, zeker na het afwisselende en explosieve debuut. Ik kan er echt niet meer van maken.

Ikzelf vind het een goed album, doch iets minder dan het debuut. Het is alsof de samenhang op dit album iets minder, maar ook dat de band op weg is naar een meer gestroomlijnde geluid waar ze uiteindelijk zo om bekend worden.

Dat ik het iets minder vind komt eigenlijk door de nummers Graveyard Train en Penthouse Pauper. De eerste vind ik te eentonig en te lang doorgaan, waardoor die begint te vervelen. De tweede pakt me gewoonweg minder.

Gelukkig staat er veel goeds tegenover: een klassier als het nummer Born on the Bayou zelf, met die heerlijke lome droge opening. De aansluiting met Bootleg vind ik heerlijk. Een karakterstiek CCR nummer: strakke slaggitaar waar het soepele gitaargeluid van de sologitaar op kan leunen. Good Golly is een vrolijke, leuke cover van een rock 'n roll nummer. Proud Mary is een brave, schone versie wanneer je 'm vergelijkt met de swingende cover van Ike en Tina Turner. Afsluiter Keep on Choogling is John Fogerty zijn eigen versie van de moderne rock 'n roll. Heerlijk stuwend opbouwend, waarbij de mondharmonicasolo gevolgd wordt door de gitaarsolo. Geen wonder dat ze dit nummer gingen gebruiken als afluister van hun live-optredens. Het swingt de luisteraar de zaal uit!

Het album Bayou Country van de Amerikaanse rockband Creedence Clearwater Revival uit 1969 is een muzikale reis die de luisteraar onderdompelt in de zwoele, moerassige sfeer van het zuiden van de Verenigde Staten. Met een vleugje blues, een scheutje country en een flinke dosis rock-'n-roll weet CCR een geluid neer te zetten dat zowel nostalgisch als tijdloos is.

Born on the Bayou opent het album met een onweerstaanbare, meeslepende riff. De gruizige stem van John Fogerty echoot door het nummer en roept beelden op van de weelderige, mysterieuze bayou. Het nummer is doordrenkt met een mix van melancholie en opwinding, versterkt door de hypnotiserende gitaarsolo's en de ritmische sectie.

Bootleg volgt met een opzwepende energie die moeilijk te weerstaan is. De teksten spreken over de clandestiene handel en het buiten de wet opereren, wat een boeiend inzicht biedt in de schaduwkanten van de samenleving De pakkende melodie en de krachtige zang maken dit nummer tot een instant klassieker. Het repetitieve, maar toch verslavende ritme zorgt ervoor dat je als luisteraar volledig meegesleept wordt in de opzwepende cadans van de muziek.

Graveyard Train is een bluesnummer dat met zijn langzame, voortrollende ritme de ruimte biedt voor uitgebreide instrumentale solo's. Met name de mondharmonica voegt een extra laag toe aan het nummer. Met zijn spookachtige sfeer, laat het de donkere, bluesy kant van CCR zien. De diepe baslijnen en de echoënde gitaarlicks creëren een beklemmende ambiance..

Met Good Golly Miss Molly brengt de band een eerbetoon aan Little Richard. Dit nummer is een energieke, rock-'n-roll explosie die je moeilijk stil kan laten zitten. CCR slaagt er goed in het nummer een eigen onmiskenbare stempel te geven

Penthouse Pauper is een meeslepende bluesrocktrack die het verhaal vertelt van de kloof tussen arm en rijk. De rauwe vocalen en de scherpe gitaarriffs versterken de boodschap van het nummer en geven het een authentieke, doorleefde kwaliteit.

Proud Mary*behoeft weinig introductie; dit nummer is een van de bekendste en meest geliefde nummers van CCR. De vloeiende overgang van het rustige, verhalende begin naar het energieke, soulvolle refrein maakt het een schoolvoorbeeld van dynamische opbouw.

Keep on Choogling sluit het album af met een stevige bite en een onstuitbare drive. Dit nummer, met zijn rauwe energie en aanstekelijke ritme, is een perfecte afsluiter die je uitnodigt om mee te zingen en te dansen tot het laatste akkoord wegsterft.

Wat Bayou Country zo bijzonder maakt, is de balans tussen de verschillende nummers. Van de energieke ritmes van "Bootleg" tot de meeslepende melodieën van "Graveyard Train", elk nummer voegt iets unieks toe aan het album, terwijl het toch als een samenhangend geheel aanvoelt. De band weet een perfecte mix te creëren van rock, blues en country, wat resulteert in een geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

Bayou Country is meer dan een album; het is een tijdcapsule die de luisteraar meeneemt naar een vervlogen tijdperk van pure, ongefilterde rockmuziek waardoor dit album een blijvende indruk achterlaat op iedereen die het beluistert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Op Bayou Country klinkt de band al iets zelfverzekerder. Ze hadden al enig idee van de richting die ze uit wilden gaan. En ook meer beter songs. Het titelnummer, (uiteraard) Proud Mary, Graveyard Train en Keep in Chooglin' zijn prima songs. Maar Good Golly Miss Molly hadden ze wat mij betreft mogen weglaten.