Metallica - 72 Seasons (2023)

Je rating van 4,5 is dus gebaseerd op de samenvatting van dit album?

Ik geef ook geen 4,5 aan platen waar ik nauwelijks doorheen kom. Maar iedereen weegt op zijn eigen manier.

Een samenvatting van dit album krijgt van mij alsnog een 2,5!

Terechte opmerking/vraag van je. Er zat ook emotie bij, dat valt niet te ontkennen. Score verlaagd naar 4 sterren, en daarmee het aandeel emotie verlaagd naar nog een halve ster

Met de recente berichten hierboven proef ik wat ik ook heb: we hopen zo op nog één écht goede Metallica... Eén album van zo’n 40 minuten met alleen de allerbeste ideeën. Kort en krachtig.

Dat ze het kunnen is een ding wat zeker is. Dat probeerde ik duidelijk te maken, er zit zoveel moois in de laatste albums dat je inderdaad precies hoopt wat jij nu aangeeft. En dan qua productie en sound ook terug naar vroeger, niet dat gepolijste en perfecte, maar die oude rauwe Metallica sound. Ik blijf hopen, tegen beter weten in

Ik vind dat nog niet zo'n zekerheidje eigenlijk.

Je ziet in alle making of Youtubes die ze zelf de wereld inslingeren eigenlijk gewoon waarom ze niet meer tot echt goede albums komen. Het is ene proces van losse ideeën knippen en plakken in de studio geworden in plaats van een proces van een bandje in een oefenruimte. De nummers krijgen hoorbaar niet meer de tijd om te ontstaan, te groeien en te ademen in een bandproces, om vervolgens met het resultaat van zo'n proces de studio in te gaan en op te nemen. Ik heb ze letterlijk horen zeggen dat ze nummers live moesten gaan spelen die ze nog nooit samen als band gespeeld hadden.

Na Reload - wat ook al geen weergaloze topper is - verviel de band in stompzinnige situaties, van de rechtszaak tegen Napster, de geitenwollen sokken sessies met een psycholoog, het vertrek van Newsted vanwege het gedrag van Hetfield, het hield niet op.
Hierna bleek de band terug naar de begindagen te willen maar het verleden kun je niet meer plaatsen in het heden/toekomst.
Ook 72 Seasons is een uiterst vermoeiende zit, waarbij ik het gevoel krijg dat elke relatief saaie riff eindeloos wordt uitgemeten en opgerekt.
Na de jaren 90 is de band mij kwijtgeraakt en dat is jammer voor een band die in de jaren 80 zo toonaangevend was.

Goed beschreven, je hebt gelijk. Ik ben ooit zo'n enorme fan geweest, dat ik soms niet meer in staat ben om objectief te oordelen.

Ik weet nog wel dat ik Death Magnetic voor het eerst opzette en het perse mooi wilde vinden. Stiekem vond ik de productie echt verschrikkelijk.

Met het verlies van Jason Newsted verloor Metallica ook z'n power op het podium. Ik wil Robert niet tekort doen, maar het was niet meer wat het eerder was. Afijn, we hebben de herinneringen nog en natuurlijk de oude albums die nog fier overeind staan.

Van wie moet je dan objectief oordelen over muziek? Je vindt het mooi of niet mooi. Daar kun je van alles bij verzinnen. Objectief wordt het nooit.

Dat gezegd hebbende, de rompslomp over Napster, Some Kind Of Monster, de algehele haat op vooral Ulrich heeft me koud gelaten of heb ik niet begrepen. Ik vond de Monster docu op zich wel interessant hoewel het ver van me afstaat. Maar ja, ik zit dan ook niet in een viermansband die jaar in, jaar uit urenlang in elke uithoek van de aarde optreedt. Ik kan me voorstellen dat zoiets soms nodig is om de boel bijelkaar te houden. De Napstertoestand begrijp ik wel. Waarom zou je al je muziek gratis weggeven alsof de hele wereld er récht op heeft.

St Anger was niet best. De bijbehorende tour was oké. Death Magnetic vind ik juist een hele toffe, aandoenlijke plaat. Hardwired vind ik nog een tikje beter. Lulu vond ik apart maar interessant. 72 Seasons vind ik zelf ook erg saai.

Is het niet zo dat we sinds de jaren 80 teveel Metallica gezien en gehoord hebben en ze daarom een beetje zat zijn? En is het niet zo dat op de groten der aarde altijd een beetje neergekeken wordt ten overstaan van de zogenaamde onwetenden die de betere undergroundacts niet (willen) kennen?

Ik kreeg ooit als puber in eerste instantie And Justice For All door een klasgenoot in mijn handen gedrukt. Voor een instap bij Metallica wellicht de meest vreemde worp om mee te beginnen. Het zal niet lang hebben geduurd voordat ik het zwarte album kon tapen. Hierna ging ik met terugwerkende kracht de eerste drie platen ontdekken. Master of Puppets is mij altijd het langst bijgebleven.
Een band van het formaat Metallica of een collectief dat in de 'underground' bivakkeert, het is mij om het even. De een intrigeert mij niet meer dan een ander.
Er staan net zoveel bands en artiesten in mijn playlist waar geen hond ooit van heeft gehoord als namen die stadions uit verkopen.

Metallica moet eind jaren 90 gedacht hebben: onze koerswijziging en imago wordt totaal niet op prijs gesteld door de fans, we gaan terug naar onze roots.
Dat mag natuurlijk en door veel liefhebbers met groot plezier toegejuicht. Echter maar dat is smaak, er is voor mij niet doorheen te komen.
Hardwired heeft nog wat momenten voor mij maar St. Anger, Death Magnetic en 72 Seasons, het voelt aan als ploegen door keiharde grond met een houten ploeg. Niet doorheen te komen.
Of 'men' neerkijkt op de groten der aarde is mij trouwens niet bekend. Platen van artiesten en bands waar nooit een hond van heeft gehoord staan bij mij gebroederlijk naast de grootste namen. Underground artiesten hebben geen streepje voor bij mij, hoewel ik moet erkennen dat ik vaak meer uitkijk naar een nieuw album van een band die weinigen kennen dan de nieuwe U2 of...inderdaad Metallica.

De productie/mix van Death Magnetic stoort me zo dat ik er niet meer naar kan luisteren Edwynn. Zonde!

Wat Tav74 afgelopen woensdag schreef, dat verklaart veel, zo niet alles waarom Metallica de spontaniteit kwijt is, ook als ze hun old school thrash spelen:Tsja, dan wordt het inderdaad steriel. Zullen we hen eens een maand opsluiten in een studio, dat ze daar maximaal 45 minuten muziek voor een nieuw album moeten leveren, verpakt in minimaal acht nummers (maar liever nog tien of elf, dus niet te lange nummers)?

Volgens mij probeerden ze zoiets al met St. Anger. Maar als je daar de drie langste nummers van weglaat en dus een album van 8 nummers, 45 minuten krijgt, is het nog steeds geen goed album.

Klopt...

Dat was ook meer een therapie sessie met instrumenten.

Ik zou ze sowieso lekker als bandje een paar maand in een garage laten spelen.

Metallica's laatste plaat is eigenlijk vooral een herhaling van zetten. Ook niet anders dan verwacht om eerlijk te zijn. Dit lijkt toch duidelijk hun enige succesformule te zijn. Ook hier zijn de langlopende kritiekpunten weer van toepassing. De plaat en de nummers zijn te lang. Zelfs Lux Æterna had ironisch genoeg korter gekund met het eindeloze einde. Ook klinkt deze plaat weer te veel van hetzelfde, is het bij vlagen wat saai en ongeïnspireerd en is Lars drumwerk te hard in de mix.

En toch bevalt deze plaat me wel. Het is niet hoogstaand en er is afgezien van de opener eigenlijk geen enkel nummer wat echt blijft hangen. Maar dit klinkt allemaal net even wat relaxter en met meer plezier gemaakt dan de voorganger. Het is allemaal wat losser voor mijn gevoel, het voelt minder verplicht aan. Alsof het weer wat meer om het plezier draaide. Of dat zo is weet ik niet en gezien het songmateriaal is het niet zo luchtig. Maar ze weten dat muzikaal wel zo over te brengen.

Regelmatig zitten hier weer lekkere passages in, helaas wordt dat nergens echt goed uitgewerkt tot een knallend nummer. Maar het vermaakt toch wel. Ik heb hier minder nummers die ik echt zou skippen dan op de voorganger. De kwaliteit is over de gehele linie wat meer uitgesmeerd, waar de vorige het meer van pieken en dalen moest hebben. Helaas is de kwaliteit niet omhoog gegaan, dus echt betere nummers zijn hier niet te vinden. Maar de plaat luistert zo wel beter weg. Tel daar het energieke gitaar spel en vooral een energieker en gemotiveerdere Hetfield bij op. En ik vermaak me hier eigenlijk wel mee.

Metallica was heer en meester in de Thrash, maar dat zijn ze al een lange tijd niet meer. De opleving van Death Magnetic was helaas van korte duur. Maar ze leveren met deze plaat gelukkig wel weer iets energieks op. Het laat zich makkelijk beluisteren mits er niet al te aandachtig naar geluisterd wordt. Deze plaat viel me toch best mee. Ze missen hier de enkele knallers die Hardwired wel had om hoger te eindigen.

Eindstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. 72 Seasons
9. St. Anger
10. Garage Inc.
11. Load
12. Reload