Metallica - 72 Seasons (2023)

Dat heet autotune

Zanglessen had ie in 1991 al. Ik hoor geen autotune. Zo goed is het zangwerk dan ook niet. Maar niet zo erg als op It's Electric ofzo.

Echt niet? Dat gladgestreken en rechtgetrokken karakter van zijn stem mag je ook gewoon onder het kopje autotune (of eigenlijk pitchcorrection, autotune is een merk) plaatsen hoor. De drums klinken ook niet menselijk, machinaal strak en dat zijn we natuurlijk niet gewend van Lars. Ik heb geen probleem met productiewerk in de studio maar het moet niet opvallen. Lux Aeterna klinkt voor mij als een platgeproduceerd studiowerkje om de incompetentie van de metal opa's te verbloemen.
Deze single voelt voor mij vooral als een waarschuwing om niet te enthousiast te worden voor een nieuwe Metallica plaat..

Dit is toch niet platgeproduceerd? Er zit meer leven in dan menig ander 'mainstream' metalalbum. God, er zit een triggertje op de bassdrums. Dat is toch niet speciaal? Verder is het net zo simpel als Damage Inc. oid.
Qua zang hoor ik wat reverb en een gedubbelde partij. Maar geen pitch correction. Eigenlijk heel erg 80s allemaal. Behalve dat het dan wel digitale opname os.

Gave cover, Lux Æterna klinkt ook wel goed

Haha, ik kwam laatst deze live-opname van Master of Puppets tegen, daar klinkt weinig natuurlijks meer aan. Hier klinkt de zang ook wel gladgestreken inderdaad. Moet zeggen dat ik me verder niet zo stoor aan de productie.

Zo slecht vind ik dat nummer nou ook weer niet.

Screaming Suicide is opnieuw een door Nwobhm geinjecteerd nummertje. Ook hoor ik veel Motörhead terug.
Vrolijke leads en afgemeten verzen. Tegelijkertijd is het nog meer een vervolg op Hardwired. Het internet mag zich weer opmaken over hoe kut dit allemaal wel niet is. Ik vind het zelf wel een aanstekelijk nummer.

Zojuist kaarten bemachtigd voor de show op 29 april, en ben nu wel meer hyped voor deze plaat dan hiervoor. Wel weer zin om deze gasten live te zien.

Saai nummer weer, volledig inwisselbaar met de vorige.

Ik vind Screaming Suicide weinig geïnspireerd klinken. Alsof ze met tegenzin in de studio zaten en er wat afgekeurde rifjes tegenaan gegooid hebben. Lux Aeterna vond ik nog wel een leuk nummer, maar Screaming Suicide doet me vrezen voor het hele album.

Dat stukje Deep purple @ 3.34 is wel erg geinig gedaan. Live gilt Ian Gillan dan mee met de gitaarpartij maar dat blijft hier gelukkig achterwege.

Klink allemaal zo nep. Ik zet het oudere werk wel weer eens op.

Zouden er nou nog echt mensen zijn die behoeften hebben aan deze nieuwe plaat? Ik heb altijd een zwak gehad voor Metallica, zelfs bij wat slechter nummers/platen. Maar hier kijk ik totaal niet naar uit na de eerste twee nummers….

Check de views, likes en comments op YT alleen al. Metallica is BIG!

Screaming Suicide doet mij vrij weinig hoewel de associatie naar de metal van eind jaren 70/begin jaren 80 aardig gevonden is. Metallica doet mij al 25 jaar bitter weinig meer, echter hetgeen de heren op ons los hebben gelaten in de jaren 80 maakt mij toch altijd weer (een beetje) nieuwsgierig. Het blijft immers de grootste metalband ooit, die status zullen ze wel nooit meer kwijtraken als ik kijk naar het huidige muzikale landschap maar dat is een andere discussie. Lux Æterna blijft echter een lekkere catchy song in tegenstelling tot Screaming Suicide, deze song begint mij al vrij snel te vervelen.

In het vooruitzicht van deze nieuwe onlangs cd 2 van Hardwired... nog eens geprobeerd met 'realistische' verwachtingen. Bij Confusion en ManUNkind leek dat te werken. Genietbare nummers. Maar daarna was de pret al over. Het gebrek aan inspiratie valt niet te ontkennen. En zeker als ze nog eens vanouds willen knallen met een snel nummer (Spit Out the Bone) voelt dat ontzettend geforceerd.

Lux Æterna was ik tijdens de eerste luisterbeurt al beu en Screaming Suicide zit weer vol met afgezaagde ideeën die aan hun wij-zijn-nu-een-rockband periode doen denken. Metallica werd Rocktallica en bij hun terugkeer naar de metal klinken ze als Moetallica (van moe en moeten). Om te eindigen met een positieve noot; de lelijke hoes is minder lelijk dan de vorige lelijke hoes.

Screaming suicide is best een aardig nummer. Als ik de reacties zie op YouTube wordt hij best goed ontvangen. Ik begrijp wel de bovenstaande reacties hier. Metallica heeft in de jaren 90, begin 2000 wat bijzondere afslagen genomen die niet altijd even succesvol zijn. Met de laatste 2 albums leveren ze een continue kwaliteit af zonder spanning of vernieuwing. En zo ook denk ik met deze plaat. Riff, refrein, solo , riff , refrein.

Ik zou hoop dat ze nog iets spannends gaan doen. Gast zanger(es), een orkest, of iets met synthesizers, ballad. Zolang het maar de bovenstaande sleur doorbreekt.

Ik vond bv unforgiven 3 een mooie afwisseling.

Ik heb geen behoefte aan toeters en bellen. Alleen de sleur van middelmatige nummers steekt mij tegen. Daarstraks nog naar S&M2 gekeken. Dat orkest voegt niks toe maar als die goeie oude nummers voorbij kwamen, kippevel!

Lulu 2, met Iggy!

dan hangt pas echt iedereen weer in de gordijnen

I am the curtains!!

Er is weer een nummer vrijgegeven, If Darkness Had a Son. Gebruiker hydex had het al mooi verwoord m.b.t. het vorige nummer: heel formulaic , 7 minuten lang strak vasthoudend aan het vaste stramien van riff-strofe-refrein-solo-strofe-refrein, waarbij nergens echt de aandacht wordt gegrepen of creatief wordt omgesprongen met dat keurslijf.

De Load/Reload-periode was misschien heel wisselvallig wat de kwaliteit betreft, de groep bleef haar sound wel vernieuwen en uit dat experiment kwamen tenminste nog écht memorabele nummers voort. Om een citaat te stelen: "The one unforgivable sin is to be boring", en vooral sinds de laatste plaat is 'saai' net het woord dat vooral in me opkomt bij het luisteren naar wat ooit mijn favoriete band ter wereld was.

Maar er is toch geen album waarop ze niet strofe-refrein-strofe-refrein doen?

De inspiratie is echt op bij Metallica. Wat een ongelofelijk saai nummer is If Darkness Had a Son. Ik sluit mij verder volledig aan bij het bericht van SirPsychoSexy.

Dat klopt, maar in het verleden konden ze die structuur tenminste nog invullen met gedenkwaardige riffs, melodieën en teksten. Nu is dat niet meer het geval, waardoor het aanvoelt als een slaafse herhaling van hetzelfde truukje dat ze al decennia doen, alleen een pak minder beklijvend dan in de jaren '80 of '90. Dan zou ik ze liever uit hun comfortzone zien stappen en iets nieuws doen. En ja, zelfs een bevreemdend experiment als Lulu is dan nog spannender dan wat we hier voorgeschoteld krijgen.

Ik vind het nooit zo erg als men eens niet driftig eigenwijs wil zijn. Dat is in het verleden nogal eens misgegaan. (Black Album, St Anger). Load en Reload vind ik gezonde uitzonderingen. Lulu is dan weer meer een Reed ding.
Maar de glans is er wel wat af inderdaad. Op zich vind ik de nieuwe nummers niet heel vervelend maar ik zet het ook niet direct op de aanschaflijst

Ik vind het nieuwe nummer toch wel wat saai en ongeïnspireerd, ook echt een saai refrein man. 'Screaming Suicide' is tot nu toe het beste wat ik heb gehoord van deze nieuwe plaat.

If Darkness Had a Son klinkt mij niet eens zo slecht in de oren. Neen, het is geen Master of Puppets of For Whom the Bell Tolls, dergelijke juweeltjes hebben de heren immers niet meer in de pen zitten. Het scheelt wellicht dat mijn verwachtingen bij Metallica al decennialang ontzetten laag liggen. De riff van If Darkness klinkt an sich best lekker, de song bevat diverse breaks en de zanglijnen van Hetfield hebben wel eens eenvormiger geklonken. Dan de kritiek; de gitaarsolo's van Hammett klinken ongeïnspireerd en het nummer duurt natuurlijk veel te lang. In 3 minuten kun je dit afdoen, dan hou je het enigszins fris. Waarom Hetfield en Ulrich denken dat deze track een dergelijke speelduur nodig heeft is mij een raadsel.
Kortom, na Lux Æterna en nu dit vrijgegeven nummer haak ik nog niet af, dat wil nog niet zeggen dat ik 14 april vrij hou in mijn agenda, daar zijn de nieuwe songs te triviaal voor.

Metallica: 72 Seasons - Global Premiere

Wie gaat er naar de bios voor de premiere?

If darkness had a son begon voor mij heel veelbelovend. Ik ging echt even op het puntje van m'n stoel zitten, zou er dan toch nog een klassieker in zitten voor deze heren op leeftijd? Helaas werd dat niet helemaal het geval, hoewel de riff met bijbehorende gitaarloopje de hele dag door mijn hoofd galmt. Een oorwurm rijker.... afijn, ik herken me als echte Metallica fan wel in voorgaande commentaren. Bij elke nieuwe song wordt het in tegenstelling tot "vroeger" minder spannend en bijzonder zodra James Hetfield gaat zingen. Weinig verrassende melodieën, de productie ook te clean en saai. Toch hoop ik nog op echte verrassingen als het nieuwe album verschijnt.