Metallica - 72 Seasons (2023)

Ook meermaals de plaat beluisterd.
Zeer aardige, degelijke plaat. Betere indruk dan Hardwired...To Self-Destruct destijds op mij maakte (ondanks dat daar ook een aantal gave tracks op staan).
Eerste drie tracks klinken erg lekker, daarna een beetje een middenblok dat wat anoniemer aanvoelt en waar Lux Æterna de boel even fijn weer wakker schudt.
De laatste tracks gooien er weer wat meer tempo in en klinken wat avontuurlijker. (Too Far Gone? en Room Of Mirrors). Ook de lange afsluiter Inamorata klinkt niet verkeerd, al leunt het wel veel op herhaling. (Duurt trouwens 11.10 min ipv hier aangegeven 9.13 min)

Kritiek van mijn kant is dat veel tracks veel te lang te doorgaan. Had met gemak ingekort kunnen worden, dat zou het geheel spannender en compacter maken. Zeker omdat de lengte vaak extra uitgesponnen wordt met het herhalen van refreinen.

Pluspunten: James prima qua zang en goed qua teksten en onderwerpen.
Favoriete tracks zover: If Darkness Had A Son, 72 Seasons, Lux Æterna,Too Far Gone?, Room Of Mirrors, Inamorata en Shadows Follow.

Sleepwalk My Life Away, You Must Burn! en Crown Of Barbed Wire doen het nog niet bij mij, wellicht met verloop van tijd. Zitten wel een aantal groeitracks tussen in ieder geval.

Ik heb mijn eerste twee volledige luisterbeurten er opzitten.

72 Seasons opent echt heerlijk met het titelnummer. Ouderwets harde opener, met wat goede wisselingen in melodie en songstructuur. Typisch Metallica geluid en na enkele minuten weet je al waar je je armen omhoog moet gooien en waar je hard mee kan brullen met de muziek. Zal me niets verbazen als dit live een succes zal zijn. Ik was hier nog heel optimistich voor dit album.

Daarna komen er een aantal nummers die allemaal zo uit het 'Black Album' tijdperk lijken te komen. "Shadows Follow" zou er niet op mistaan hebben. "Screaming Suicide" zou zijn afgekeurd en ou Must Burn!: zou naar een B-kantje zijn gegooid, ondanks de heerlijke riff op ongeveer 3/4 van het nummer.

"Sleepwalk My Life" heeft zelfs een riff die HEEL ERG doet denken aan Enter Sandman, en ik denk dat misschien wel met opzet is, gezien het onderwerp.

Het probleem van veel van deze nummers is dat ze op zich niet slecht zijn. Maar ze zijn allemaal net een paar minuten (onnodig) te lang. En veel in hetzelfde tempo, er zit weinig onderling verschil in. Ook heb ik het gevoel dat ze de drums in de postproductie getriggered hebben, om het meer als een metronoom te laten klinken.

We worden weer even wakker geschud met het compacte en snelle "Lux Æterna", een broodnodige afwisseling die het album weer een beetje openbreekt. De tekst is belachelijk slecht, maar het maakt niet uit! Het knalt er gewoon heerlijk in.

"Crown Of The Barbed Wire" daarentegen voelt op het eerste gevoel aan als het volgende niemendalletje, En net als veel andere nummers duurt het te lang.

"Chasing Light" brengt het geheel weer een beetje naar een hoger niveau, maar echt weer een "Black Album" nummer, met ongeveer 2 extra overbodige minuten.

Het venijn van het album zit weer eens in de staart. De stijgende lijn wordt namelijk gelukkig doorgezet met "If Darkness Had A Son," dat ik tot nu toe het beste nummer van het album vind. Het heeft een van de betere teksten op het album, betere riffs en tempo wisselingen. En absoluut de beste Kirk Hammett solo van het album!

"Too Far Gone?" heeft het begrepen. Hier lijkt het overbodig vet van het nummer te zijn weggesneden. En dat maakt die een heerlijk nummer, ook door het outtro, dat eens niet wordt gerekt.

In het kort:
Al met al helemaal geen slecht album, maar ik moet de mensen die problemen hebben met de tijdsduur van het album gelijk geven. Het zijn niet zozeer de hoeveelheid nummers die het doen, maar de onnodige minuten in veel van de songs. Met een paar uitzinderingen klinkt dit heel erg als Metallica in de 90er jaren.
Er staan geen slechte nummers op het album, maar ook geen echte hoogtepunten.

Ik ga dit zeker nog een aantal maal beluisteren.

De zwakke punten van de recente albums zijn bij voorbaat al in te vullen op 72 Seasons en inderdaad blijkt dat Metallica zich niets heeft aangetrokken van kritieken op eerdere albums. De opbouw van menig nummer duurt te lang en riffs worden net wat te vaak herhaald. Riffs worden soms aan elkaar geplakt zonder dat er logica in zit. Er missen gave hooks en overgangen. Zelfs het korte en puntige Lux Aeterna voeren ze net wat te lang door.

De manier van nummers schrijven - tot in den treuren riffs en ideeën verzamelen en aan elkaar plakken - leverde in het verleden gave nummers op, al werd op …And Justice For All al duidelijk dat deze aanpak kan leiden tot nummers waarin het verband ontbreekt. Toen was het basismateriaal echter dermate goed dat het niet stoorde. Vanaf The Black Album werd een wat meer songgerichte aanpak gekozen, wellicht ingegeven door Bob Rock. Dit leverde op de navolgende drie albums hele andere composities op.

Vanaf de jaren 2000 valt men weer terug op de “riff-salade” zoals in de jaren ’80. Echter, een enkele uitzondering daargelaten, is het basismateriaal bij lange na niet van de kwaliteit van vroeger.

Toch is er over 72 Seasons ook best wel wat positiefs te melden. James Hetfield klinkt energiek en is goed bij stem, het drumwerk van Lars is best OK (al dan niet rechtgetrokken in de studio), de productie van dit album is de beste in jaren en tussen het overtollig vet op dit album staan best wel goede nummers. Het titelnummer, Too Far Gone, If Darkness Had A Son, Chasing Light en de door Motorhead geïnspireerde nummers Lux Aeterna en Room Of Mirrors kunnen me aardig bekoren. En zowaar, het langste nummer van deze plaat is een van de sterkste nummers op het album.

Deze plaat gaat niet grijsgedraaid worden, maar ik heb toch meer plezier aan dit album beleefd dan ik op voorhand had verwacht.

Je kan zeggen wat je wilt, maar Lars is wel degene die de band bij elkaar heeft gehouden. Zonder lars hadden we vanaf 2003 niks meer van metallica gehoord.

De nummers zijn te lang, daar ben ik het mee eens, maar ik vind ze wel heel erg gaaf. Er is denk ik niet heel veel nagedacht over dit album. Dit is iets wat opeens uit het niets kwam, waar ze bij death magnetic maanden van tevoren het album hadden warm gemaakt bij iedereen ( Mission metallica, trailer hier: https://www.youtube.com/watch?v=BELrSsBLiFM ) James hetfield heeft gewoon de 72 seasons van zijn leven in lyrics kunnen uitschrijven en de rest van de band jengelt maar met hem mee. Het is meer een persoonlijk album voor James en het maakt hem denk ik ook niet zo veel uit wat de rest er van vind. Het is zijn verhaal. Er wordt alleen geld aan verdiend nu op deze manier. Je hoort ook dat Lars,Kirk en Robert geen invloed hebben gehad in de sound. Dit is de sound die James wilde en het doet me erg denken aan de oudere dagen met Dave Mustaine en heeft invloeden van motorhead en Megadeth. Gek genoeg had ik in het begin toen ik het album luisterde het gevoel dat ik naar een album van Avenged Sevenfold zat te luisteren.

Titeltrack is sterk, afsluiter nog sterker. Ik heb me vermaakt. Ik ben heel benieuwd in de Johan Cruijf Arena hoe ze dit gaan brengen. Ticketprijzen vind ik wel echt belachelijk. Ik heb 255 euro betaald voor een zitplaats via ticketmaster. Gisteren stonden de zitplaatsen voor 449 euro , de laatste plaatsen.

Hoe moet de lezer mijn mening bij de nieuwe Metallica inschatten? Wel, ik haakte af in 1991 bij hun black album. Mijn undergroundbandje was die status definitief ontgroeid, waarop hetzelfde gebeurde als eerder met Scorpions, waar “ieder schoolmeisje" plotseling mee wegliep. Het was me te veel muziek voor de massa. Met de albums daarna werd het alleen maar gaapverwekkender en op St. Anger werkte een nieuwe dosis energie averechts.
In 2008 werd met Death Magnetic teruggekeerd naar de wortels en kreeg ik weer hoop, maar het album én de nummers duurden me veel te lang… Als een reeks willekeurig aan elkaar geplakte riffs. Hetzelfde had ik in 2016 in iets mindere mate met Hardwired, al hoor ik deze twee albums veel liever dan hetgeen in de jaren 1991 – 2003 door hen werd uitgebracht.

Eerst de hoes van 72 Seasons eens goed bekeken. De laatste jaren laat Metallica soms de bandnaam op een album achterwege, maar dit is de eerste keer dat het gebeurt bij een plaat met regulier nieuw materiaal. Op de hoes zien we hoe de Metallicabliksem een kinderkamer heeft geraakt en alles zwartgeblakerd. De titel verwijst naar de invloed van de eerste achttien jaren van een mensenleven op het volwassen leven. In de teksten vinden we deze psychologische invalshoek, een uiting van frontman James Hetfield las ik ergens.

Dan de muziek. Met 72 Seasons en bijna net zoveel minuten vergaat het mij zoals sinds 2008 het geval is. Het titelnummer en Shadows Follow hakken lekker, al mis ik iets. Het ware vuur? Of ben ik simpelweg verwend en verzadigd? Ik weet het niet.
Daarna wordt het saai. Composities die me niet pakken, zoals in (hier stonden allerlei voorbeelden van ‘lange nummers zonder verrassing’ of ‘een lekker intro maar dan’, of ‘diverse tempowisselingen maar pakt me niet’, of ‘eenvormige zang die me niet raakt’).

Graag volgende keer één énkel album op elpeelengte, dus zo’n 40 minuten. Heel streng zijn voor jezelf en alleen het allerbeste in de groef zetten. Daarbij meer variatie inbouwen, de bestaande ideeën zijn te eenvormig.
Tips: meer melodieën in de gitaarlijnen, als die klinken ben ik namelijk wél bij de les. Zoals de gitaartwins in Inamorata vanaf 6’40”. En niet steeds op dezelfde wijze in dezelfde emotie zingen. Wees creatief en verras me.
Afgelopen donderdag zag ik het Gentse Ramkot in Utrecht, ze staan 29 april bij Metallica in de ArenA. Vond ik veel spannender. Gaat hén zien!

'Eenvormige zang' die je niet raakt, dat kan, maar dan moet je niet naar Metallica in het algemeen luisteren, dus dat argument gaat voor mij niet op.
Waar het bij mij wringt is in mindere mate de productie, maar vooral de percussie. En die twee zijn in dit geval onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maw, die Deense dwerg heeft wederom te lang bij het mengpaneel gezeten. Veel te dik op de voorgrond, en op zich zou dat niet zo'n probleem hoeven zijn...
Maar op deze plaat klinkt hij zo ontzettend inspiratieloos, kaboem pats, kaboem pats enz enz, en is vooral helemaal blij met z'n nieuwe set bekkens. Echt zo zonde, want op veel momenten laat de riff veel ruimte vrij om er een mooie fill te plaatsen. Wat hij voorheen ook vaak deed, soms ook te onpas, maar een nummer ging dan wel echt ademen, pulseren. Of hoe ik het ook moet verwoorden....
Verder hadden You Must Burn, Too Far Gone (typische saaie Hardwired-riff) en Shadows Follow gebruikt mogen worden als B-kantjes.
Gemiste kansen in Crown Of Barbed Wire en Chasing Light, vooral die laatste zou met wat peper in de bips een klassieker (in wording) kunnen zijn. Jammer...
De lange speelduur vind ik totaal niet storend. En daarbij weet iedereen dat Metallica nu eenmaal lang is van stof. Dat was op de MOP al niet anders..
Dikke plus voor de vocalen, en vooral de gretigheid en phrasing. Riffwerk staat als een huis en klinkt levendig en soms zelfs bevlogen. En verrassend, niet constant in E standaard. Lekker!


Heb het album nu bijna 6 keer in z'n geheel beluisterd, en ben positief gestemd. Wat ik echt niet verwacht had.
Voor mij staat het in hun disco op een gedeelde 5e plaats, en dat komt alleen omdat het Black Album zo'n ongeevenaarde productie kent.
St. Anger vergeet ik gemakshalve....
Death Magnetic vond ik een compromis. (En zoals Greg Mackintosh over 'Believe In Nothing' zei: "I hate compromises. To be honest, that album doesn't really exist for me..."
Hardwired... had zijn 2 hitjes en het vette Spit Out The Bone, maar buiten een half dozijn vullers ook de opener Hardwired... Samen met Cyanide de oorzaak waardoor ik nog steeds bij de mondhygieniste loop vanwege chronisch terugtrekkend tandvlees. Gewoon niet te doen, dus doe maar niet meer gewoon..

Verder: Geen ballads, en ik mis ze ook niet. Netjes. En als kers op de plaatcake (want het is nog net geen taart..), afsluiter Inamorata! De hit die My Friend Of Misery nooit heeft mogen zijn, maar ook Thin Lizzy komt in me naar boven. En wederom, met 11 minuten geen seconde te lang.

Conclusie: Na de eerste luistersessie was ik stil, erg lang stil... en dik teleurgesteld misschien. Maar hem 's avonds toch weer opgelegd. En echt, het kwartje viel de goede kant op. Ik ga hier nog vaak met plezier naar luisteren. Vooral door een koptelefoon klinkt (hier de vinyl versie) uitmuntend. Al sla ik op drie plaatsen handmatig wat groeven over, vooral en dankzij het gebrek aan inspiratie van de drummert. (Of zou ie zich deze keer strak hebben moeten houden aan een clicktrack?...)



James, van mij krijg je voorlopig een welverdiende 4 sterren.


Oh ja..: Kon Senjutsu potten breken? Is The Sick, Dying... niet het minste '00 album na Super Collider? Was het echt nodig om Michael Amott een solo in te laten spelen op Hate Uber Alles om me wakker te houden? Moet de nieuwe van Overkill, mijn hondstrouwe en favoriete band bij uitstek, geleid worden door een stukadoor als drummer en een 'Lars Ulrich' op bass...?
Klonk Zetro op het nieuwe album meer als Donald of Katrien?
Is Anthrax dan nog een van de weinige oudgediende die onverminderd doorgaan?
Oh wacht nee, we krijgen zo de redder in nood, met zijn 'K.K. Slayer'... En voor alle duidelijkheid, dat staat voor Kerry King.... Daar zit de mensheid zeker op te wachten..

.

Reeds na 6 1/2 jaar een nieuw album! Het moet niet gekker worden. En qua speelduur heeft de band zich er ook niet makkelijk afgemaakt. Met 12 songs en een speelduur van bijna 80 minuten is het weer een hele audiokluif geworden. De meeste tracks kunnen er gelukkig prima mee door, maar er zijn er dan toch weer een paar die eindeloos doorzeuren, zoals de matige afsluiter Inamorata. Of enkele die het ene oor in en het andere uitgaan, zoals Sleepwalk My Life Away en You Must Burn! Mijn jeugdhelden hebben er echter voor het grootste gedeelte hoorbaar zin in en in bijvoorbeeld het titelnummer klinkt Metallica heerlijk opzwepend en energiek. En Hetfield is prima bij stem. Productioneel is het album wel vrij eenvormig en kaal; dat had zeker dynamischer en warmer gekund.

Ik hoor vooral dat Overkill nog zo ongeveer hetzelfde doet als in de jaren 80. Niets mis mee verder, maar of dat betekent dat er meer pit of vuur in zit betwijfel ik. Kan niet zeggen dat ik het vuur mis bij Metallica, hooguit dat ze een richting gekozen hebben die me minder aanspreekt.

Net Howard Stern op Sirius XM bekeken waar de heren tot de vaste stamgasten behoren. Mooie set met single Lux, een akustische uitvoering van Blackened 2020 en een onverwacht mooie cover van 1 van de beste Bob Seger nummers, naar mijn mening, Turn The Page waarbij Kirk leadvocals voor zijn rekening neemt bij de passage waar in het origineel een saxofoon is te beluisteren.

Inmiddels toch wel een keer of 20 beluisterd en dus inmiddels wel in staat om mijn mening te geven.
Dit werkje heeft een aantal aardige nummers, die ik zoveel beter had gevonden als ze wat waren ingekort. Zoveel herhalende stukken zitten erin. Het openingsnummer is hier wel het beste voorbeeld van. Ik zag twee weken geleden een live versie van 'If Darkness Had a Son'...... wat sneller gespeeld, wat herhalende stukken ingekort en het klinkt al veel beter.
Schijnbaar hebben meerdere bands van deze levensduur hier last van, want op de laatste Maiden plaat was dit ook het geval.
Er staan wat mij betreft ook enkele gedrochten op, met 'You Must Burn' als absoluut dieptepunt.
De afsluiter 'Inamorata' is vergelijkbaar met The outlaw Torn en Fixxer uit de Load/Reload periode. Mooie afsluiter, maar ook wat mij betreft teveel herhaling.
Voorlopig een drietje voor mij. Nummers die er voor mij momenteel bovenuit springen zijn Shadows Follow en Too Far Gone

Een nieuwe Metallica is een gebeurtenis, of je de band nu een warm hart toedraagt of niet. Een band van dit formaat zorgt met iedere release op zijn minst toch weer voor een flinke rimpel in de vijver. Zo ook met 72 seasons.
Veel is al gezegd; te lange nummers, te veel herhalingen, Lars is strakgetrokken (de zang van James trouwens ook, maar daar hoor je nooit iemand over), Kirk soleert lui, etc. Veel van deze kritiekpunten kan ik of wil ik niet weerleggen. Maar ik hoor ook een band die na ruim vier decennia nog steeds veel plezier heeft in wat ze doen en dat duidelijk alleen nog maar doen 'omdat dit nu eenmaal is wat ze doen'. Over het cathartische karakter van muziek maken heeft het verslavingsgevoelige opperhoofd Hetfield zelf al genoeg gezegd.
Iedere vergelijking met de albums uit de hoogtijdagen loopt daarom meteen mank. Dit is geen band die krampachtig probeert die hoogtijdagen te benaderen, dit is een band die maakt wat ze op dit moment kunnen en willen maken. En wij, de buitenwereld, moeten het daar maar mee doen.
Het levert inderdaad een lang album op, dat bij vlagen echt wel wat korter had gekund en dat regelmatig opzichtig citeert uit vier decennia eigen werk, maar dat ook een aantal erg sterke songs kent en tijdens de laatste twee tracks zelfs zorgt voor een aantal heuse kippenvelmomenten.
Kortom, het moge duidelijk zijn dat 'the Yellow Album', zoals ik voorstel dat we hem vanaf nu gaan noemen, er zeker mag zijn van mij. Ik durf zelfs te stellen dat dit hun beste album van de 21e eeuw is.

Had er weinig vertrouwen in maar valt me toch niet tegen. Ook al heb je het gevoel dat je alles wel eens eerder gehoord hebt, de tracks zijn stuk voor stuk degelijk en catchy. Nou ja, bijna allemaal dan. Crown of Barbed Wire is een wat vreemd nummer - vooral Hetfield klinkt raar in het refrein - en Chasing Light is gewoon zwak.

Verder weer de gebruikelijke verwijzingen naar muzikale voorbeelden. Een Maiden-achtige solo in Room of Mirrors, een stukje Speed King in de solo van Screaming Suicide. En oké, de afsluiter duurt misschien een minuutje of drie te lang voor wat ie te bieden heeft, maar maakte toch best wel indruk.

Wat mist is een rustpuntje. Dus een Fade to Black, Welcome Home, Unforgiven, Day That Never Comes. Metallica heeft best aardige ballads gemaakt, jammer dat ze dat niet meer doen (op de vorige plaat ook al niet).

Degelijke Metallica-plaat, niks meer en niks minder. Logisch vervolg op de vorige twee.

Metallica's laatste plaat is eigenlijk vooral een herhaling van zetten. Ook niet anders dan verwacht om eerlijk te zijn. Dit lijkt toch duidelijk hun enige succesformule te zijn. Ook hier zijn de langlopende kritiekpunten weer van toepassing. De plaat en de nummers zijn te lang. Zelfs Lux Æterna had ironisch genoeg korter gekund met het eindeloze einde. Ook klinkt deze plaat weer te veel van hetzelfde, is het bij vlagen wat saai en ongeïnspireerd en is Lars drumwerk te hard in de mix.

En toch bevalt deze plaat me wel. Het is niet hoogstaand en er is afgezien van de opener eigenlijk geen enkel nummer wat echt blijft hangen. Maar dit klinkt allemaal net even wat relaxter en met meer plezier gemaakt dan de voorganger. Het is allemaal wat losser voor mijn gevoel, het voelt minder verplicht aan. Alsof het weer wat meer om het plezier draaide. Of dat zo is weet ik niet en gezien het songmateriaal is het niet zo luchtig. Maar ze weten dat muzikaal wel zo over te brengen.

Regelmatig zitten hier weer lekkere passages in, helaas wordt dat nergens echt goed uitgewerkt tot een knallend nummer. Maar het vermaakt toch wel. Ik heb hier minder nummers die ik echt zou skippen dan op de voorganger. De kwaliteit is over de gehele linie wat meer uitgesmeerd, waar de vorige het meer van pieken en dalen moest hebben. Helaas is de kwaliteit niet omhoog gegaan, dus echt betere nummers zijn hier niet te vinden. Maar de plaat luistert zo wel beter weg. Tel daar het energieke gitaar spel en vooral een energieker en gemotiveerdere Hetfield bij op. En ik vermaak me hier eigenlijk wel mee.

Metallica was heer en meester in de Thrash, maar dat zijn ze al een lange tijd niet meer. De opleving van Death Magnetic was helaas van korte duur. Maar ze leveren met deze plaat gelukkig wel weer iets energieks op. Het laat zich makkelijk beluisteren mits er niet al te aandachtig naar geluisterd wordt. Deze plaat viel me toch best mee. Ze missen hier de enkele knallers die Hardwired wel had om hoger te eindigen.

Eindstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. 72 Seasons
9. St. Anger
10. Garage Inc.
11. Load
12. Reload