Creedence Clearwater Revival - Green River (1969)

Dit gaat niet de juiste kant op. De eerste plaat kreeg een 4,5*, vervolgens nummer twee een 4* en dit album zet die trend voort. Het wordt per plaat softer. De bluesrock transformeert meer en meer in country en dat is een genre waar ik makkelijk jeuk van krijg. Songs als Lodi, Wrote A Song For Everyone en Cross-Tie Walker doen me dan ook niks. De eerste drie nummers zijn wel ok. Bad Moon Rising en in mindere mate Sinister Purpose redden Green River. Mijn favoriet zal het nooit worden. De cover op dit album is de eerste van CCR die me overigens niks doet.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Green River

Gelukkig komt Cosmo's Factory nog, hun magnum opus .

Vind Green River overigens ook een sterke cd.

Nou, ik vrees het ergste.

Onverwachts, maar dit album bevalt me tot nu toe het beste. Er is inderdaad wat meer ruimte voor country invloeden, maar de verhalende songs die ik hier hoor als Lodi en Tombstone Shadow bevallen me prima. Opener Green River heeft nog lekker wat van die zompige bluesrock en de grote hit Badmoon Rising blijft nog steeds goed. Grappig hoe kort al deze albums eigenlijk duren, want het mag van mij best nog wel wat langer allemaal. Erg fijn in ieder geval!

Tussenstand:
1. Green River
2. Creedence Clearwater Revival
3. Bayou Country

Vond de voorganger net iets meer een geheel. Dit is weer een samenraapsel van an zich niet verkeerde liedjes, maar ik kan net niet in het album kruipen. 'Commotion' is wel lekker.

Het 3e album vind ik de beste. Weet eigenlijk niet precies waarom, de kwaliteit van een aantal albums ligt ook erg dicht bij elkaar. Ik denk toch de sfeer op deze lp. Alleen al de opener Green River, kan dat nummer wel een hele dag op repeat zetten zonder het spuugzat te worden.

Het hoge niveau zouden ze van album 2 t/m 5 volhouden.

Het titelnummer is meteen symbolisch voor de hele plaat : uitermate simpel, met pas aan het einde van de derde regel een ander akkoord, steeds herhaalde riffs, een minimalistische gitaarsolo, een rustieke tekst vol plattelandsgenoegens, een begeleiding die geen franje kent – maar het wèrkt, want de melodie blijft onmiddellijk hangen, de stem getuigt van de eerlijkheid van Fogerty's visie, de band swingt en de totaalsound is perfect, ergens tussen rock en rockabilly in. Het lijkt een nummer van niks, maar ik heb het nu zeker al honderd keer gehoord en ik ben het nog steeds niet zat.
        Het album als geheel is uniek binnen Creedence's oeuvre omdat er geen enkele opvuller op staat. Elk nummer heeft z'n eigen pakkende melodie, sterke tekst en straffe ritme, steeds een basis van strakke rock met tekstueel vaak een onverwacht donker randje: het ongeluk van Tombstone shadow, de wanhoop van Wrote a song for everyone, de onheilszwangere voorspellingen van Bad moon rising, het onvermogen om uit de greep van Lodi te geraken, de fantomen van Sinister purpose. Dat geeft dit album nog meer gewicht – niet dat gewone "good time rock & roll" onvoldoende zou zijn, maar door de onderstroom van spanning krijgt de muziek nog een extra lading.
        (Bij Commotion dacht ik altijd dat ik tijdens de solo na het tweede couplet steeds een fluitje hoorde, maar dat blijkt dus een naar achteren gemixte mondharmonica te zijn. En ook dacht ik vroeger dat met een "cross-tie" een soort dasje bedoeld werd, en dat een "cross-tie walker" een ambtenaar met een burgerlijk dasje op weg naar z'n werk is, maar het gaat om iemand die de dwarsbalken tussen de rails volgt en zo gaat waar het spoor / de wind / het lot hem brengt, de archetypische Amerikaanse zwerver onderweg – met de Amerikaanse traditie weet Fogerty wel raad.)
        Het lijkt allemaal zo simpel en voor de hand liggend. Het geheim van Creedence is misschien wel dat er geen geheim is : het is wat je hoort, maar wat je hoort is uniek. (En zó simpel is het trouwens nou óók weer niet, want bij die gitaarsolo van Green River hoor je stiekem drie gitaren door elkaar heen.)

BoyOnHeavenHill zegt: Het titelnummer is meteen symbolisch voor de hele plaat : uitermate simpel, met pas aan het einde van de derde regel een ander akkoord, steeds herhaalde riffs, een minimalistische gitaarsolo, een rustieke tekst vol plattelandsgenoegens, een begeleiding die geen franje kent – maar het wèrkt, want de melodie blijft onmiddellijk hangen, de stem getuigt van de eerlijkheid van Fogerty's visie, de band swingt en de totaalsound is perfect, ergens tussen rock en rockabilly in. Het lijkt een nummer van niks, maar ik heb het nu zeker al honderd keer gehoord en ik ben het nog steeds niet zat.

Dit herken ik ook, heb het misschien wel duizend keer gehoord. Verveelt nooit.

Sneller dan ik van onderbroek wissel brachten veel bands in de jaren 60 en 70 met de regelmaat van de klok een nieuwe plaat uit, vaak zelfs nog in hetzelfde jaar. Bayou Country bleek voor mij het debuut niet te evenaren, benieuwd of Green River dat wel kan.
Het titelnummer is aardig maar weet nog niet te overtuigen, Commotion is ook weer degelijk, het dwingende ritme steekt goed in elkaar en pakt de aandacht. Tombstone Shadow swingt en vormt een heerlijke Rhythm & blues song, in dit soort nummers komen voor mijn gevoel de sterke punten van de band altijd goed naar voren komen. Wrote a Song for Everyone, dit neigt al meer naar country en laat dat nou net een genre zijn dat mij totaal niet ligt, daar moet ik bij zeggen dat de mannen wel aan de goede kant van de streep blijven, de song is bij vlagen trouwens wat saai. Bad Moon Rising, vlot en jolig, maar ook pakkend. Het is echter ook een wat cheesy song, niet slecht maar ook niet geweldig. Lodi, het verhalende karakter van dit nummer is prima, maar het terugkerende country element stoot ook weer af. Cross-Tie Walker vind ik niks, alsof je een Amerikaanse line-dance saloon binnenstapt. Sinister Purpose is wederom degelijk maar niet wereldschokkend, beter dan de voorgaande songs in ieder geval. Night Time Is the Right Time is natuurlijk de perfecte afsluiter van dit schijfje. Fogerty trekt dit nummer volledig naar zich toe, hoewel het niet het meest inventieve nummer is van de band, klinkt het geheel overrompelend, een dampende moerasblues song die je wel mee moet zingen wat mij betreft. Deze track contrasteert wat mij betreft ook een beetje met het overige songmateriaal op deze plaat; de country invloeden nemen een grotere positie in en dat vind ik jammer. Wisselvalliger dan zijn voorganger en daarmee dus ook niet beter.

Tussenstand:

1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Green River

Over smaak valt niet te twisten zeggen ze altijd......Green River ,lodi ,Bad Moon rising ,Cross- Tie Walker en Commotion zijn juist bij.mij de hoogtepunten van het Green River Album

Een enigszins tegenvallend CCR album. Er staat eigenlijk geen nummer op wat me echt bij de strot grijpt. Misschien dat Bad Moon Rising daar in de buurt komt, maar ik vind veel andere CCR hits een stuk fijner. Het 5 minuten durende Wrote a Song for Everyone is een dieptepuntje. Gelukkig dat Sinister Purpose ook nog een dikke voldoende scoort waardoor ik toch nog op 3,5* uitkom.
#9 in de 100 Greatest Albums of 1969 en 17e in de Best Ever Albums over dat jaar. Wel bijzonder dat het volgens BEA het op één (Cosmo's Factory) na beste album van CCR is.

Wrote a Song for Everyone krijgt hier geen lof?? Ik vind het een van de mooiste nummers van creedence. Maar dat ben ik

Het derde album van CCR heeft mij vanaf het begin al geboeid. Ondanks dat het album met nog geen dertig minuten aan de korte kant is, is het een album waar de samenhang tussen de nummers erg groot is. De stijl, de toon en sfeer is er eentje van samenhang.

Daar waar Bayou Country heerlijk loom opende, opent Green River met de titeltrack heerlijk droog sterk. Een terug-naar-de-basis snelle droge ritme. . Zodra John Fogerty zijn zang begint, ben ik onmiddelijk in de southern rock van de USA. Wandelend langs een rivier, bossen in de achtergrond, krokodillen die voorbij komen. Knap hoe een kort compact nummer me direct in de sferen kan brengen. Commotion heeft een scherpe toonstart, blijkt een vlotte protestsong te zijn. Lekkere korte gitaarrifjes, die er dwars doorheen lijken te komen. Tombtone Shadow: het ritme wijkt ligt af van Commotion, maar als luisteraar voelt het alsof het nummer heerlijk in het verlengde ligt, alsof het een kleine schouderklopje lijkt te geven. Op die manier komt de kracht van dit album naar voren: vlotte nummers, rustige nummers, doch in elkaars verlengde binnen de rocksfeer van het album.

Wrote a Song for Everyone vind ik dan een erg mooi nummer. Rustig in kadans gezongen, met soms een emotieverhoging. Bad Moon Rising is het klassieke vrolijk makende nummer. Onverwoestbaar. Het maakt het moelijke om twee favoriete nummers te kiezen. Sinister Purpose, ik vind 'm strak. Zangstijl afgewisseld met de fijne korte gitaarsolo's.

Ik vind de balans van Green River heel erg fijn. Een vlot rock album. Omdat er eigenlijk zoveel gebeurt in die korte nummers heb ik als luisteraar niet door dat het album slechts 30 minuten duurt.

Ik vind dit geen onaardig album, met lekkere opener green river. Ook natuurlijk lodi en de hit bad moon rising zijn voor mij de uitschieters. Toch op de een of andere manier doet dit album wat minder met me, dan het debuut en voorganger bayou country. Ook het hierna opvolgende Willy and the poor boys weet me meer te vermaken. Misschien dat ik deze weer wat vaker moet draaien?

Zo veel mensen, zo veel smaken.
Persoonlijk vind ik dat met afstand slechtste album van CCR

Geen vreemde opmerking,en natuurlijk vanzelfsprekend ,het zwakke album valt helemaal uit de toon vergeleken met zijn voorgangers
Ze hadden dat album nooit moeten uitbrengen,maar beter alleen die 2 uitgebrachte Singles met de 2 prima tracks (composities Fogerty),..
maar de rest(afval) kun je maar beter vergeten

Dit album is andere en betere koek ,ik zou zeggen paar niveaus hoger
Aangevinkt 1 en 7

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Met Green River zetten de heren een flinke stap vooruit. En dan richting roots en country. De songs worden ook wat constanter qua niveau. Uitblinkers zijn de hit Bad Moon Rising, Green River. Lodi (mijn favoriet!) en het prachtige Wrote a Song for Everyone. Maar de andere nummers zijn niet veel minder. Nee, de heren komen goed op dreef!

Gebeurt me de laatste tijd zeer regelmatig. Beluister ik een album zoals dit, ben enthousiast en wil mijn luisterplezier op dit geweldige platform delen (want daar is het toch immers voor?). Maar dan blijk ikzelf de laatste gewest te zijn die iets over geschreven heeft. In dit geval al een jaar geen andere post.

Wat is dat toch? Ik snap dat het muziek is voor oude lullen. Zijn ze moe, lui of dood? Of is het zo dat ze al eerder iets gepost hebben en zich niet willen herhalen? Ik weet het niet.

Mijn hoop is gevestigd op de jongere generatie. Daar zitten er genoeg tussen die - naast de muziek uit hun eigen tijdperk - ook de platenkast van pa of ma hebben doorgesnuffeld. En er achter zijn gekomen dat vroeger ook al enorm veel prachtige muziek is gemaakt.

Bijvoorbeeld dit album. Het klopt wat RuudC hierboven ergens schreef. De band ontwikkelde zich op hun eerste albums van wat rauwere bluesrock richting country(rock). Hem bevalt dat niet. Dat kan. Maar mij bevalt dat juist prima. Ik geniet volop van songs zoals Bad Moon Rising, Green River, Lodi en het prachtige Wrote a Song for Everyone.

Voor mijzelf sprekend, Tonio, ik ben niet moe, wel lui behalve als het om MusicMeter gaat, en "berichten over mijn dood zijn schromelijk overdreven", maar voor mij geldt de laatste mogelijkheid: ik heb hier al eerder iets gepost (met name op 3 mei 2019), een mening die nog steeds staat, en dan heb ikzelf er geen behoefte aan om mezelf te herhalen, tenzij ik iets nieuws kan schrijven wanneer mijn smaak bij een bepaald album 180 graden gedraaid is, of wanneer iemand een vraag stelt of een foutief feitje plaatst, of wanneer ik een plaat opnieuw onder de aandacht wil brengen. Maar mijn radiostilte neemt niet weg dat ik andermans enthousiaste reacties (herhalingen of niet) altijd graag lees, zéker de jouwe.

En ook ik ben er nog steeds, Tonio, maar doe het bewust wat rustiger aan. Vanaf half september ging het bergafwaarts met mijn moeder die al een jaar of tien lijdt aan Alzheimer. Ze is een paar dagen geleden overleden en nu zit ik midden in de voorbereiding van de uitvaart. Maar dat weerhoudt me er niet van om af en toe, als afleiding, te kijken bij updates. Ik zag dat mijn bijdrage alweer dateert van 13 september 2014, dan was dat wellicht één van mijn vroegste stukjes. En hoewel kort, denk ik er na elf jaar nog hetzelfde over. Tot Pendulum heeft de groep alleen maar uitstekende albums afgeleverd, en zelfs dat één na laatste album is nog altijd bovengemiddeld goed.

Gecondoleerd.

Ja, condoleances, Gert!

Waar 'The Tribute: Battle of the Bands' al niet goed voor is. Eind vorig jaar ben ik The Fortunate Sons live gaan bekijken en haalde niet geheel tot mijn verbazing de gemiddelde leeftijd omlaag. Dat is doorgaans geheel anders tegenwoordig. Een geweldig concert, maar ter voorbereiding deze plaat en 'Willy And The Poor Boys' opgezet. Die heb ik in de jaren 80 als twee in een LP gekocht. Het resultaat is een CC revival in huize WoNa. 1969, drie LPs in één jaar en een reeks hits.

Het viel me direct op hoe goed het allemaal klinkt. Ik vind dit een heel goed album. De start is geweldig met het titel nummer. Het zet een toon, maar en daar moet ik een aantal mensen hierboven gelijk in geven, die wordt niet geheel waargemaakt. CCR is van een aantal markten thuis en laat dat met veel plezier zien. Toen ik meer dan 50 jaar jonger was, dacht ik dat de band uit de bayou kwam, totdat mijn nicht zei dat ze gewoon uit San Francisco kwamen. Ik geloofde het eerst niet. Die bayou zit wel heel diep in de muziek van de band en dat komt er dan ook uit. Het maakt het voor mij enkel aantrekkelijker. Daarnaast is CCR natuurlijk ook een über coverband Waarschijnlijk uit noodzaak, want hoe schrijf je zoveel albums vol in zo'n korte tijd. Prima overigens, want de meeste covers zijn van grote klasse.

Het was ook het eerste CCR album dat ik hoorde. Mijn jeugdvriend Eric had het album, maar heel veel herinneringen heb ik er niet aan. Zijn muzieksmaak ging heel snel naar de jazzrock en de mijn echt niet.

Als een terzijde. Ik realiseerde mij door The Fortunate Sons eigenlijk pas echt bewust hoeveel nummers mijn vorige band, de Flopsband uit Leiden, speelde van CCR. Ook nummers die ik om een of andere reden in die context niet associeerde met CCR, al wist ik het wel natuurlijk. Die Flopsband vierde gisteravond haar 50 (!) jarig bestaan. Nog een keer een set meegespeeld.

Terug naar Green River. Het zou goed kunnen dat dit mijn favoriete CCR album is, maar ik ga er weer eens verder naar luisteren. Wordt elders vervolgd.