Creedence Clearwater Revival - Green River (1969)

En het gitaarwerk van John op Tombstone Shadow. Geweldig!

Dit gaat niet de juiste kant op. De eerste plaat kreeg een 4,5*, vervolgens nummer twee een 4* en dit album zet die trend voort. Het wordt per plaat softer. De bluesrock transformeert meer en meer in country en dat is een genre waar ik makkelijk jeuk van krijg. Songs als Lodi, Wrote A Song For Everyone en Cross-Tie Walker doen me dan ook niks. De eerste drie nummers zijn wel ok. Bad Moon Rising en in mindere mate Sinister Purpose redden Green River. Mijn favoriet zal het nooit worden. De cover op dit album is de eerste van CCR die me overigens niks doet.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Green River

Onverwachts, maar dit album bevalt me tot nu toe het beste. Er is inderdaad wat meer ruimte voor country invloeden, maar de verhalende songs die ik hier hoor als Lodi en Tombstone Shadow bevallen me prima. Opener Green River heeft nog lekker wat van die zompige bluesrock en de grote hit Badmoon Rising blijft nog steeds goed. Grappig hoe kort al deze albums eigenlijk duren, want het mag van mij best nog wel wat langer allemaal. Erg fijn in ieder geval!

Tussenstand:
1. Green River
2. Creedence Clearwater Revival
3. Bayou Country

Het titelnummer is meteen symbolisch voor de hele plaat : uitermate simpel, met pas aan het einde van de derde regel een ander akkoord, steeds herhaalde riffs, een minimalistische gitaarsolo, een rustieke tekst vol plattelandsgenoegens, een begeleiding die geen franje kent – maar het wèrkt, want de melodie blijft onmiddellijk hangen, de stem getuigt van de eerlijkheid van Fogerty's visie, de band swingt en de totaalsound is perfect, ergens tussen rock en rockabilly in. Het lijkt een nummer van niks, maar ik heb het nu zeker al honderd keer gehoord en ik ben het nog steeds niet zat.
        Het album als geheel is uniek binnen Creedence's oeuvre omdat er geen enkele opvuller op staat. Elk nummer heeft z'n eigen pakkende melodie, sterke tekst en straffe ritme, steeds een basis van strakke rock met tekstueel vaak een onverwacht donker randje: het ongeluk van Tombstone shadow, de wanhoop van Wrote a song for everyone, de onheilszwangere voorspellingen van Bad moon rising, het onvermogen om uit de greep van Lodi te geraken, de fantomen van Sinister purpose. Dat geeft dit album nog meer gewicht – niet dat gewone "good time rock & roll" onvoldoende zou zijn, maar door de onderstroom van spanning krijgt de muziek nog een extra lading.
        (Bij Commotion dacht ik altijd dat ik tijdens de solo na het tweede couplet steeds een fluitje hoorde, maar dat blijkt dus een naar achteren gemixte mondharmonica te zijn. En ook dacht ik vroeger dat met een "cross-tie" een soort dasje bedoeld werd, en dat een "cross-tie walker" een ambtenaar met een burgerlijk dasje op weg naar z'n werk is, maar het gaat om iemand die de dwarsbalken tussen de rails volgt en zo gaat waar het spoor / de wind / het lot hem brengt, de archetypische Amerikaanse zwerver onderweg – met de Amerikaanse traditie weet Fogerty wel raad.)
        Het lijkt allemaal zo simpel en voor de hand liggend. Het geheim van Creedence is misschien wel dat er geen geheim is : het is wat je hoort, maar wat je hoort is uniek. (En zó simpel is het trouwens nou óók weer niet, want bij die gitaarsolo van Green River hoor je stiekem drie gitaren door elkaar heen.)

Het derde album van CCR heeft mij vanaf het begin al geboeid. Ondanks dat het album met nog geen dertig minuten aan de korte kant is, is het een album waar de samenhang tussen de nummers erg groot is. De stijl, de toon en sfeer is er eentje van samenhang.

Daar waar Bayou Country heerlijk loom opende, opent Green River met de titeltrack heerlijk droog sterk. Een terug-naar-de-basis snelle droge ritme. . Zodra John Fogerty zijn zang begint, ben ik onmiddelijk in de southern rock van de USA. Wandelend langs een rivier, bossen in de achtergrond, krokodillen die voorbij komen. Knap hoe een kort compact nummer me direct in de sferen kan brengen. Commotion heeft een scherpe toonstart, blijkt een vlotte protestsong te zijn. Lekkere korte gitaarrifjes, die er dwars doorheen lijken te komen. Tombtone Shadow: het ritme wijkt ligt af van Commotion, maar als luisteraar voelt het alsof het nummer heerlijk in het verlengde ligt, alsof het een kleine schouderklopje lijkt te geven. Op die manier komt de kracht van dit album naar voren: vlotte nummers, rustige nummers, doch in elkaars verlengde binnen de rocksfeer van het album.

Wrote a Song for Everyone vind ik dan een erg mooi nummer. Rustig in kadans gezongen, met soms een emotieverhoging. Bad Moon Rising is het klassieke vrolijk makende nummer. Onverwoestbaar. Het maakt het moelijke om twee favoriete nummers te kiezen. Sinister Purpose, ik vind 'm strak. Zangstijl afgewisseld met de fijne korte gitaarsolo's.

Ik vind de balans van Green River heel erg fijn. Een vlot rock album. Omdat er eigenlijk zoveel gebeurt in die korte nummers heb ik als luisteraar niet door dat het album slechts 30 minuten duurt.

Gebeurt me de laatste tijd zeer regelmatig. Beluister ik een album zoals dit, ben enthousiast en wil mijn luisterplezier op dit geweldige platform delen (want daar is het toch immers voor?). Maar dan blijk ikzelf de laatste gewest te zijn die iets over geschreven heeft. In dit geval al een jaar geen andere post.

Wat is dat toch? Ik snap dat het muziek is voor oude lullen. Zijn ze moe, lui of dood? Of is het zo dat ze al eerder iets gepost hebben en zich niet willen herhalen? Ik weet het niet.

Mijn hoop is gevestigd op de jongere generatie. Daar zitten er genoeg tussen die - naast de muziek uit hun eigen tijdperk - ook de platenkast van pa of ma hebben doorgesnuffeld. En er achter zijn gekomen dat vroeger ook al enorm veel prachtige muziek is gemaakt.

Bijvoorbeeld dit album. Het klopt wat RuudC hierboven ergens schreef. De band ontwikkelde zich op hun eerste albums van wat rauwere bluesrock richting country(rock). Hem bevalt dat niet. Dat kan. Maar mij bevalt dat juist prima. Ik geniet volop van songs zoals Bad Moon Rising, Green River, Lodi en het prachtige Wrote a Song for Everyone.

Waar 'The Tribute: Battle of the Bands' al niet goed voor is. Eind vorig jaar ben ik The Fortunate Sons live gaan bekijken en haalde niet geheel tot mijn verbazing de gemiddelde leeftijd omlaag. Dat is doorgaans geheel anders tegenwoordig. Een geweldig concert, maar ter voorbereiding deze plaat en 'Willy And The Poor Boys' opgezet. Die heb ik in de jaren 80 als twee in een LP gekocht. Het resultaat is een CC revival in huize WoNa. 1969, drie LPs in één jaar en een reeks hits.

Het viel me direct op hoe goed het allemaal klinkt. Ik vind dit een heel goed album. De start is geweldig met het titel nummer. Het zet een toon, maar en daar moet ik een aantal mensen hierboven gelijk in geven, die wordt niet geheel waargemaakt. CCR is van een aantal markten thuis en laat dat met veel plezier zien. Toen ik meer dan 50 jaar jonger was, dacht ik dat de band uit de bayou kwam, totdat mijn nicht zei dat ze gewoon uit San Francisco kwamen. Ik geloofde het eerst niet. Die bayou zit wel heel diep in de muziek van de band en dat komt er dan ook uit. Het maakt het voor mij enkel aantrekkelijker. Daarnaast is CCR natuurlijk ook een über coverband Waarschijnlijk uit noodzaak, want hoe schrijf je zoveel albums vol in zo'n korte tijd. Prima overigens, want de meeste covers zijn van grote klasse.

Het was ook het eerste CCR album dat ik hoorde. Mijn jeugdvriend Eric had het album, maar heel veel herinneringen heb ik er niet aan. Zijn muzieksmaak ging heel snel naar de jazzrock en de mijn echt niet.

Als een terzijde. Ik realiseerde mij door The Fortunate Sons eigenlijk pas echt bewust hoeveel nummers mijn vorige band, de Flopsband uit Leiden, speelde van CCR. Ook nummers die ik om een of andere reden in die context niet associeerde met CCR, al wist ik het wel natuurlijk. Die Flopsband vierde gisteravond haar 50 (!) jarig bestaan. Nog een keer een set meegespeeld.

Terug naar Green River. Het zou goed kunnen dat dit mijn favoriete CCR album is, maar ik ga er weer eens verder naar luisteren. Wordt elders vervolgd.