Natalie Merchant - Keep Your Courage (2023)

Sinds tijden dat een album het bij luisterbeurt 1 zo goed doet. Ik begin met een 4.5

€33 euro bij de Franse FNAC vrienden die merkwaardig genoeg ook nog bereid zij om voor €3,5 naar NL te verzenden

enorme fan van deze dame met 1 van de mooiste vrouwenstemmen op aarde en een uitzonderlijke goede singer/songwriter. keek dus verwachtingsvol uit naar de release van dit nieuwe album, 9 jaar na haar gelijknamige "Natalie Merchant" album. heb er inmiddels een flink aantal luisterbeurten op zitten en tot nu toe valt dit album mij niet mee. de standaard qua composities ligt dan ook zeer hoog en wellicht leg ik de lat te hoog, maar mijn hoge verwachtingen zijn niet uitgekomen en dat ligt met name aan het songmateriaal. veel van wat hierboven over dit album is gezegd kan ik volledig onderschrijven, maar tracks als "Guardian Angel", "Tower of Babel" en "Song of Himself" willen niet beklijven, althans niet bij mij, waarmee ik ze niet als "zwakke broeders" wil bestempelen, maar toch... ben geneigd terug te grijpen naar haar vroegere albums "Tigerlily" en "Ophelia" die voor mij meer naturel en minder pretentieus klinken dan dit album. hoor hier geen klassiekers zoals Carnival, River, Wonder of het wonderschone Motherland, een song met een kwaliteit die zij waarschijnlijk nooit meer zal overtreffen. mijn favoriete track op dit album naast het slotnummer, is het ingetogen "Eye of the Storm". hoe dan ook, wederom een prachtig album, maar mis hier toch de magie van de eerder genoemde albums, voor mij is "Keep Your Courage" dus zeker geen onbetwiste topper uit haar oeuvre. benieuwd of er nog een 2e concert van haar zal worden ingelast. haar enige concert op 13 november a.s. in Carre was snel uitverkocht.

Op de dag van de release aangeschaft en mondjesmaat gedraaid. Kwam er nooit lekker in. Tot dit weekend. Opeens viel het in het pulletje. Mooie kalme plaat en haar stem laat mij altijd het goede kippenvel krijgen. Op haar mooist is ze als ze het klein weet te houden en als haar stem het lied overneemt. Hunting The Wren is zo'n moment .Er zit misschien weinig ontwikkeling in het werk van Merchant maar wat ze doet , doet ze meer dan prima. Mensen die roepen dat ze dit al jaren doet, hebben volkomen gelijk , maar ze doet het al jaren op uitzonderlijk hoog niveau. Deze plaat mag opgepikt worden door een breder publiek, maar ik ben bang dat het in de marge blijft hangen. En dat is zonde. Dus MedeMuMers ,waag een poging en dompel je onder in Natalie Merchant. Ik plak er 4 en halve ster op voor nu.

Ik kan mij hier ook wel in vinden. Mooi album maar het koper- en strijkwerk is mij ook wat te aanwezig. Dan zet ik toch liever Tigerlily, Motherland of Ophelia op, dat is voor mij een heilige drie-eenheid. Maar heb deze nieuwe langspeler nog maar een paar keer beluisterd dus misschien valt het muzikale kwartje nog. Voor nu 3,5 max.

Halve punt omhoog want het is toch wel erg lekker allemaal. Ik blijf wat hangen op die overdaad aan strijkers en blazers maar het zij zo. Ik ben blij met een nieuwe Natalie, een bijzondere vrouw en dat is het.

Dit is een weergaloos mooi album!

Prachtige gevoelige songs in weelderige arrangementen weergegeven.
Een stem die herkenbaar is uit velen.

Dit alles in een fraaie productie die de zangeres centraal zet. Een tijdloze evergreen.

Mijn eerdere bezwaren zijn voor een groot deel verdwenen, voor mij toch wel een groeidiamant dit album, krijg echt kippevel van sommige nummers. Prachtig! Eindscore 4.5

Nog weer eens gedraaid en dit maal viel ie beter dan de vorige keren, maar ik blijf van mening dat de liedjes die 'klein' worden gebracht de meeste impact hebben: puur, sereen en raak. Ook de remake van Tigerlilly viel hier (in 2015) minder. In mijn beleving heeft zij het gewoon niet nodig dat orkestratie kamerbreed onder/achter haar songs worden uitgerold - less is more za'k maar zeggen.

Ik vind dit zeker niet slecht, absoluut niet, maar ook niet fabeltastisch geweldig. Ik ben geen kenner van het werk van Natalie Merchant (ik zocht haar even op, en zag dat ze zong voor 10.000 Maniacs, waar ik ook nog nooit van gehoord heb), dus weet ook niet of dit haar beste plaat is. Dit is mijn eerste kennismaking.

Ik denk dat dit een prima plaat is voor op de achtergrond bij de komende kerstdagen. Erg aangenaam, nergens vervelend, goed gezongen, mooie arrangementen, goed ingespeeld (jazzdrummer en alleskunner Allison Miller speelt mee, dus dat is wel gaaf, al houdt ze zich wel erg in).

Iemand noemde al Carole King, en dat vind ik wel een rake observatie. Vanaf het begin van de jaren 70 komt er eindeloze stroom van dit soort muziek op ons af. Ik denk dat je daarvan gewoon je favorieten kiest, maar echt niet alles maar goed kan vinden. Na deze plaat te hebben gehoord, voel ik me niet geneigd snel wel iets op te zetten, maar alles kan gebeuren. Misschien raakt het me later meer. Het is in elk geval niet vervelend om te horen.

Eén ding is zeker: bij een zangplaat is de zang het belangrijkste instrument, want de arrangementen en muzikale inkleding is hier enorm inwisselbaar. De zang van Natalie raakt mij in elk geval niet. Ik kan in elk geval niet zeggen dat ik het een enorm goede stem vind, of in elk geval een stem die de mooiste stem is. Maar aan de andere kant: ik vind dan de stem van Aimee Mann weer erg mooi, en dat vinden anderen dan weer niet. Natalie is wel een goede zangeres vind ik. En het hier en daar rauwe randje is een plus. Al hoor ik liever Bonnie Raitt of Susan Tedeschi. Daarvan is de muziek wat minder suikerzoet en dik aangezet.

De zang tilt de muziek dus wel echt naar een hoger niveau. Het zijn met name de strijk-arrangementen die teveel de boventoon voeren en waardoor het mij wat te klef is. Ik zou graag eens een plaat van haar horen met minder volle arrangementen.

Nog een opvallend element: ik hoor dat Steve Davis wat fijne trombone-solos speelt. Hij zat ooit eens in de Jazz Messengers en heeft ook als leider wat platen op zijn naam staan (https://www.musicmeter.nl/artist/12788).

Nou ja, het is weer een hoop tekst, waar niemand wat aan heeft.

Oprecht en eerlijk verhaal Michiel, 4 sterren is een mooie beoordeling. Ik heb een zwak voor Natalie Merchant sinds 10.000 Manics de MTV unplugged deed, ook op cd uitgebracht toendertijd.
Haar stem doet mij wat en met name haar soloalbum Ophelia is een juweel wat mij betreft.
Dit is voor mij sowieso één van mijn favorieten van 2023.
Ik ben onder de indruk van vocalisten als zij menen wat ze zingen en Natalie teleurstelt nooit in dat opzicht.

bikkel2, mijn interesse wat deze zangeres betreft is zeker gewekt. Het zijn ook met name de arrangementen (strijkers) die ik wat te dik vind aangezet. Als zij een plaat heeft dat wat minder aangekleed is, dan hoor ik het graag.

Zitten we toch weer eens samen op één lijn, mæstro.

Mssr Renard. Het orkestwerk is zeker niet ondermaats. Alleen vind ik het overdadig en nogal voorspelbaar. Mayonaise. Dat heeft ze met die stem niet nodig om mij te overtuigen. Er zijn heden ten dage meer vocaal bekwame dames die met strijkers/blazers werken. Maar dan net wat inventiever en subtieler. Naakt bevalt me het best. Fan blijf ik, verlangend naar dat klein geproduceerde album waarop alles klopt. Met kamerkwartet en een jazzcombo? Bijvoorbeeld.

Kalamitsi, ik kwam dit tegen. Wel een klein combo, maar meer folk: https://youtu.be/iOdsAE8Mq7I?si=yI_Sz_h7-QfUTfnO

Fraai en innemend, maar zo tiny en folky bedoelde ik het ook weer niet. 4-tet strijkers sámen met 4-tet blazers in de studio. En/of live. Dat zou ik van haar wel eens willen horen. Geef jij het even door?

bij nader inziens/horens een halve punt erbij voor dit bijna perfecte popalbum van Natalie Merchant. album bleek toch wel een groeier te zijn. als vanouds sterke composities van Natalie en als zangeres is zij onovertroffen. mee eens dat wat minder orkestratie en een kleinere productie dit album goed hadden gedaan. mijn voorkeur gaat ook naar de "klein" gehouden liedjes als "Hunting The Wren" en "Eye of the Storm". en dan zie ik in Oor's eindlijst (20 beste albums van 2023) collega artiesten/dames als Caroline Polachek, Lana Del Rey, Romy, Mitski, Raye, PJ Harvey en Robin Kester staan en dit album van Natalie Merchant dus niet. kennelijk is deze muziek anno 2023 niet "hip" genoeg. Tja.

Op de valreep van 2023 deze ontdekt.. wat een ongelooflijk goede plaat is dit zeg! Zo mooi. Op de een of andere manier weet deze muziek mij enorm te raken. Ik kan er de vinger eerlijk gezegd niet opleggen. Een soort kalmte en fijnzinnigheid in de muziek en stem die meteen binnenkwam. Een soort aardsheid en oprechtheid ook. In mijn beleving althans. Misschien wel de beste ontdekking van 2023 eigenlijk, ik had hiervoor immers nog nooit van Natalie Merchant gehoord..

ben een groot fan van Natalie Merchant dus bevooroordeeld. zij was zangeres en de belangrijkste songwriter van de band 10.000 Maniacs, die zij na 5 albums verliet om een solo carrière te beginnen. zij maakte sindsdien 7 solo albums die niet veel voor elkaar onder doen. haar debuut "Tigerlily" uit 1995 en de opvolger "Ophelia" zijn wellicht het beste om te beginnen. 1 van haar mooiste songs "Motherland" staat op het gelijknamige album. het live album "Live in New York City" is ook van grote klasse. van de albums met 10.000 Maniacs zou ik jou de trits "In My Tribe", "Blind Man's Zoo" en "Our Time in Eden" aanbevelen.

Bedankt voor je aanbevelingen! Ik ben inmiddels ook “Tigerlily” en “Ophelia” aan het beluisteren. Nog altijd zeer onder de indruk. Hele fijne ontdekking!

10,000 Maniacs leerde ik kennen als één van de groepen uit de Verenigde Staten, waar folk en new wave in de jaren '80 een aangename combinatie vormden.
Dat deze Nathalie Merchant dezelfde is als in die groep, was ik allang kwijt, al had ik wel Motherland (2001) gehoord toen ik door het werk van producer T-Bone Burnett struinde. Dankzij enthousiaste verhalen op MuMe kwam ik kort voor Kerstmis '23 Keep Your Courage tegen.

Inderdaad een heerlijk album. Warm en dromerig en alhoewel geen folk, heeft het wel die transparantheid. De combinatie met de lagere stem van Abena Koomson-David op de eerste twee nummers is prachtig, het strijkersarrangement in Sister Tilly is dat ook en de blazers die een enkele keer opduiken gaan daarin mee. En zo was ik met drie nummers definitief om.

Het is vooral warm en ingetogen, geschikt bij conversatie als je bezoek hebt, eveneens lekker tijdens lange autoritten: daarvoor is het uptempo genoeg. Bovendien kom ik steevast in de stemming voor de muziek van Nick Drake, vooral diens tweede album Bryter Layter en dat is altijd een goed teken.
Zwakke nummers kom ik niet tegen, al is Tower of Babel wel een buitenbeentje; hier zijn het de blazers die het uptempo nummer extra varatie aan dit album helpen geven, alweer gegeven door die stem en een prachtige melodie.

Een week geleden las ik ergens dat 10,000 Maniacs nog altijd actief is, inmiddels met de voormalige zangeres van Six Pence None The Richer. Wellicht ook leuk om daar eens in te duiken. Maar nu eerst nog een paar weken regelmatig dit album opzetten én iemand cadeau doen.

Dit was vorig najaar ook mijn eerste kennismaking met Natalie Merchant. Maar wel direct een hele aangename.

De schoonheid van dit wondermooie album komt goed tot zijn recht na meerdere luisterbeurten.
Dn blijkt dat alles klopt, tempo, timing, -weelderige- arrangementen dat alles in dienst van die prachtige stem.

Ik draai dit album nog steeds enkele keren per week en ben ook in haar voorgaande oeuvre gedoken en dat was een alleszins fijne verrassiing, ik ken nog niet alles, maar vooral de albums uit haar begin periode zijn geweldig!

Eens in de zoveel tijd doe je een muzikale ontdekking waarvan je volledig opveert en die dan een schat aan mooi nieuw luistermateriaal oplevert. Dat heb ik in diverse muzieksoorten ervaren.

Maar een soortgelijke ervaring als nu bij Natalie Merchant (categorie zangeressen met een volstrekt eigen stijl, sfeer en oeuvre) heb ik niet meer zo intens meegemaakt sinds ik in 1998 kennis maakte met het werk van de onvolprezen Loreena McKennitt.

Mijn hemel dat is wel heel erg, de stem van Nathalie maakte 10.000 Maniacs bijzonder. Ook al vind ik persoonlijk haar solo werk vele malen beter dan haar werk met 10.000 Maniacs. Dus de rest van 10.000 Maniacs met de zangeres van Sixpence is net zo erg als de nieuwe line up van de Simple Minds die nu de Spice Minds zijn geworden. Maar er zullen vast believers zijn die het prachtig vinden...

Het album Paradise is Here is zeker een aanrader. Het is een remake van het album Tigerlilly maar dan meer sober en ingetogen. Prachtig.