The Doobie Brothers - Toulouse Street (1972)

Sinds kort heb ik de geremasterde 180 gram vinyl versie van deze heerlijke plaat van the Doobie Brothers in de .... uitklaphoes. Dus mocht je die willen: de US versie van FridayMusic heeft 'm. En oh ja: er staat ook geweldige muziek op. Niet voor niets was één van de eerste dingen die Michael Douglas hoorde nadat hij gevonden was in de Zuid-Amerikaanse jungle (in de film Romancing the Stone): the Doobie Brothers zijn uit elkaar.

Geweldige ritmes, mooie (samen-)zang, uitstekende muzikanten en veel heerlijke nummers: dat is Toulouse Street. En dan staan er ook nog eens een aantal geweldige klassiekers op: Listen To The Music, Rockin' Down The Highway & bovenal Jesus Is Just Alright. Overigens is geen nummer minder en wil ik zeker ook titelsong Toulouse Street & het lange fraaie Disciple met geweldige gitaren noemen. Een topalbum in the States dit Toulouse Street, voor mij zeker ook.

Over de vroege Faces las ik ergens dat iemand vond dat ze elektrische muziek met akoestische instrumenten maakten, en dat vond ik wel mooi geformuleerd. Bij de eerste plaat van de Doobie Brothers heb ik iets gelijksoortigs, want hoeveel elektrische gitaren er op dat debuut ook voorbijkomen, veel nummers daarop hebben een laid-back-country-feel met een ingetogen en bijna pastorale sfeer. Toulouse Street heeft ook nog wel zulke "stille" momenten (het titelnummer, White sun, Snake man), maar veel nummers klinken ook alsof ze niet meer op de akoestische maar op de elektrische gitaar zijn gecomponeerd. Gelukkig gaat dat hardere randje niet gepaard met een verlies aan subtiliteit, want de dynamiek (zowel binnen de aparte nummers als op de plaat als geheel) is steeds goed verzorgd, de koortjes blijven messcherp en de compositorische vaardigheden zijn dik in orde. Mijn ene favoriet is die ultieme seventies-single Listen to the music, en hoewel Jesus is just alright daarnaast hier het meest aangevinkte nummer is prefereer ik toch nèt de knapperige versie van de Byrds, dus ik ga voor de gedreven cover van Sonny Boy Williamsons Don't start me to talkin'.
        Overigens is niet iedereen even enthousiast over dit album – het inspireerde de toch al dikwijls knorrige Robert Christgau in ieder geval tot een afschuwelijke woordspeling: "the vocals and original songs (including the hit) are truly doobieous."