Creedence Clearwater Revival - Willy and the Poor Boys (1969)

Ik had eigenlijk geconcludeerd dat een verzamelaar voor mij wel voldoende was. Maar nu ik dit album beluister moet ik daar vanaf.

Cosmo's factory vond ik als album niet boeiend genoeg, maar dit album boeit me wel. De super stem van John Fogerty doet een heleboel goeds! Ondanks het Amerikaanse geluid (waar ik niet zo gek van ben) is dit een lekkere plaat! De combinatie met Rock 'n roll (waar ik ook niet zo gek van ben) is blijkbaar een juiste!

Effigy doet me overigens heel erg aan Hey Joe denken, wie was er eerder?

Ja, toch interessant een los CCR album!!

Onlangs heb ik mijn oude Duitse CD versie van WATPB ingeruild voor de remaster. Een enorme verbetering. Mijn oude CD klonk alsof ie van een cassettebandje zonder ruisonderdrukking was getrokken. Geen ander CCR album op CD klonk zo slecht. Maar dit gehoord hebbende heb ik zin om alle albums tot en met Pendulum te vervangen voor remasters......

Wow, wat een geweldige afsluiter dat Effigy!!! De drum doet me, nu je het zegt lennon, ook denken aan Hey Joe.

Zijn dat de Fantasylabel Remasters die je bedoelt?

Allemaal in huis gehaald afgelopen zomer en nog geen moment spijt van gehad

Juist deze nog eens gedraaid en vind dit echt 1 van hun beste samen met Bayou Country.
Het zo bejubelde Cosmo's Factory moet nog doorbreken bij mij

Ernie schreef:



Yep!

De Fantasy Remasters zijn perfect,aangevuld voor de liefhebber met soms (toch al schaars op de markt wat CCR betreft) interessante bonustracks
Goede keus Ernie om deze Topalbums aan te schaffen,daar krijg je idd geen spijt van
Ik ben zelf Creedencefiel vind ze allemaal Super,(Mardi Grass niet meegerekend dat is een different story) vind het moeilijk om na Cosmo's Factory een favoriet te kiezen,mss ook Bayou Country,alleen al omdat oa Keep On Chooglin en het meesterlijke SwampRockwerk Born On The Bayou erop staat
Of dit album Willy and the Poor Boys het totaalplaatje hiervan is uitzonderlijk goed
Favoriete track....Effigy

“WILLY AND THE POOR BOYS” is het vierde album van de band rond de broers John en Tom Fogerty, bassist Stu Cook en drummer Doug Clifford. De band bracht dit album op 2 november 1969 uit en dat betekende hun vierde album in 16 maanden tijd. In die periode scoorden ze hits met “PROUD MARY”, “BAD MOON RISING” en “GREEN RIVER” en met elk album werd C.C.R. bekender en beroemder. “WILLY AND THE POOR BOYS” opent met “DOWN ON THE CORNER” waarin de titel van het album enkele malen genoemd wordt. Het is de aanzet tot een zeer constant album, waarop alleen maar toppers staan, waarvan 2 covers zijn. Daaronder ook het door Huddie Ledbetter geschreven “COTTON FIELDS” waarmee de Beach Boys in dezelfde periode een hit scoorden in Nederland. De eigen songs zijn stuk voor stuk geweldig. Het heerlijke swingende “IT CAME OUT OF THE SKY”, de slowblues in “FEELIN’ BLUE”, het pittige “FORTUNATE SON” of het uitgesponnen “EFFIGY”, het klopt allemaal. Met de opvolger “COSMO’S FACTORY” benaderden ze de kwaliteit en het succes van “WILLY AND THE POOR BOYS”, daarna werd het langzaam minder. Het vele optreden en de wil van de minder goede songwriters Cook en Clifford zorgden voor een onsamenhangend slotakkoord, “MARDI GRAS”. Het succes van C.C.R. kwam voor het grootste deel van zanger/gitarist/componist John Fogerty, die met zijn onmiskenbare stem en gitaarspel een onuitwisbare stempel op de songs wist te leggen. Bijna 35 minuten topkwaliteit!

Drie albums in een jaar tijd. Gelukkig zie je dat praktisch nooit meer, want verreweg de meeste artiesten hebben niet de inspiratie om zoveel goede muziek te schrijven. Als CCR een album aan de minste songs weggelaten had, zou het een nog indrukwekkender ouevre hebben, wat mij betreft. Willy And The Poor Boys staat vol met hits en misses. Fortunate Son is CCR op z'n best, terwijl het nummer erna (Don't Look Now) echt beroerd slecht is. Ik weet ook nooit goed wat ik van een nummer als The Midnight Special moet vinden. De sound van de band vind ik wel tof, maar het nummer is zo ongelooflijk inwisselbaar dat het geen enkele waarde heeft. Gelukkig is de afsluiter Effigy dan wel weer erg tof.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Green River

Misschien dat je bij je vele recensies ook eens moet stilstaan bij de tijdgeest. Waarschijnlijk snap je dan waarom sommige nummers op deze plaat staan. Dat geldt overigens voor al je recensies.

Ik zoek niet naar de tijdsgeest. Ik wil wel horen hoe bands en artiesten zich ontwikkelen, maar verder gaat het me er vooral om of ik een plaat goed vind, of niet.

Prima. Ik vind het knap dat je zoveel platen zo snel kunt beoordelen of ze goed zijn of niet. Veel albums hebben tijd nodig om te rijpen. Wat jij doet, lijkt op een snelle beoordeling. Effectief, maar weinig diepte.

Nog steeds fijn, maar hier staan er toch een aantal nummers op die me helemaal niets doen. Down On The Corner heb ik altijd net iets te jolig gevonden, terwijl Cotton Fields me echt teveel in richting zit van het soort country dat me compleet niets doet. Midnight Special zal ook nooit een favoriet worden, al vind ik Fortunate Son wel altijd heel sterk. Het afsluitende Effigy heeft ook lekker gitaarwerk en een fantastische sfeer, waardoor ik me zeker wel vermaakt heb. Lijkt dit nummer alleen stiekem niet heel erg op Hey Joe?

Tussenstand:
1. Green River
2. Creedence Clearwater Revival
3. Bayou Country
4. Willy And The Poor Boys

Gelijkmatig, maar niet supersterk. 'Fortunate Son' blijft een dijk van een song en ook de afsluiter is fraai. Maar idd ook een paar 'nietszeggers'

Wat minder dan album 2. Een nummer als de Midnight Special haalt toch de score omlaag. Als ik dan toch een vuller mag noemen, dan is het dat nummer wel. Verder zijn de andere nummers weer dik in orde met natuurlijk een speciale vermelding voor Effigy. Prachtig nummer en lekker rauw, zo hoor ik ze graag.

De middelste van de zeven Creedence-platen èn van de het uitstekende centrale trio. De leuke sfeervolle hoes keert terug in de plaatopener, maar daarna volgen twee nummers waar ik weinig mee kan, het tekstueel leuke maar muzikaal blind voortrazende It came out of the sky en de weinig opzienbare cover van Cotton fields, dat ik liever in de versie van de Beach Boys hoor. De rest van de plaat is gelukkig ijzersterk, met als hoogtepunten voor mij Feelin' blue (merkwaardig hoe een nummer waarin zo weinig gebeurt ["Feelin' blue, blue, blue, blue, blue"] toch zo lang zo boeiend kan blijven – het zal ook wel iets met de warme sound van die shuffelende drums en die slaggitaar vol reverb te maken hebben) en het benauwende Effigy; op 17-8-2009 noemt Kingsnake dat "een van de mooiste pre-Free Bird songs", maar zelf moet ik altijd denken aan het half-los-rammelende half-extreem-spannende van de eerste samenwerkingen tussen Neil Young en Crazy Horse op Everybody knows this is nowhere (toevallig ook 1969), en dan met name de lange work-outs van Down by the river en Cowgirl in the sand. (De tekst van Effigy schijnt te refereren aan Nixons schouderophalende reactie op de tienduizenden anti-Vietnam-demonstranten, maar in de tijd dat ik dat nog niet wist had ik er vanwege het donkere geluidsbeeld en de gemene sologitaar altijd associaties met Zuidelijke lynchpartijen bij.)
        Toen ik Creedence Clearwater Revival in mijn vroege jeugd via Creedence gold en Cosmo's factory leerde kennen waren er altijd wel mensen die hun neus voor deze band ophaalden omdat "het allemaal zo simpel was". Wat raar dan dat deze muziek nog steeds gedraaid wordt, dat diverse nummers van ze her en der in films opduiken en dat er om de zoveel tijd wel weer een nieuwe compilatie van ze verschijnt. Ik denk dat diverse rockmuzikanten er wel een lief ding voor over zouden hebben om een nummer als Fortunate son te hebben geschreven. Op hun beste momenten was dit een onsterfelijk goede band.

BoyOnHeavenHill: Toen ik Creedence Clearwater Revival in mijn vroege jeugd via Creedence gold en Cosmo's factory leerde kennen waren er altijd wel mensen die hun neus voor deze band ophaalden omdat "het allemaal zo simpel was". Wat raar dan dat deze muziek nog steeds gedraaid wordt, dat diverse nummers van ze her en der in films opduiken en dat er om de zoveel tijd wel weer een nieuwe compilatie van ze verschijnt. Ik denk dat diverse rockmuzikanten er wel een lief ding voor over zouden hebben om een nummer als Fortunate son te hebben geschreven. Op hun beste momenten was dit een onsterfelijk goede band.

Grappig dat deze band soms als simpel werd weggezet. Toen ik deze band ontdekte in 1984/1985 via één of andere compilatie en I put a spell on you (Top 100 aller tijden) vond ik ze een verademing. Zo puur als de muziek klonk kon ik van geen enkele artiest/band halverwege de jaren 80 zeggen. Misschien heeft hun stoffige "imago" ook wel een beetje meegespeeld want visueel is alleen John Fogerty een echte blikvanger. Neemt niet weg dat veel van hun muziek tijdloos is.

Ha, het derde album in hetzelfde jaar uitbrengen, wellicht iets voor een andere topic, maar ik ken geen andere bands die dat voor elkaar hebben gekregen. Dan de plaat; hopelijk wordt de neergaande lijn onderbroken. Down on the Corner is een pakkende meezinger en kent een toegankelijk ritme. Een aardig nummer om de plaat mee te starten. It Came Out of the Sky is ook aardig, swingt en vormt een goede song. Cotton Fields doet mij niets, de cowboy laarzen, hoed en paard kunnen van stal gehaald worden, nee dit is niet aan mij besteed. Poorboy Shuffle lijkt wel een demo, een uitprobeersel en kan mij niet bekoren. Feeling Blue, ja ja ja, de laidback sfeer, de stoere vocals van Fogerty, dit spreekt mij wel aan. Een prima track. Fortunate Son; een lijflied voor veel Amerikanen en dat snap ik wel, de lyrics, het rauwe geluid, het ritme, ook dit is weer een fraaie song. Don't Look Now, aardig maar ook niet meer dan dat. De cover van The Midnight Special is degelijk maar pakt mij niet in. Side of the Road, een dampend instrumentaal nummer waarbij ik moet zeggen dat ik hier graag Fogerty bij had horen zingen. Het stemmige Effigy vormt een fraaie afsluiter waarbij de samenzang het nummer naar hoger niveau tilt, hoewel de gitaarsolo's wat te lang duren. Zo vormt Willy and the Poor Boys wederom geen topper voor mij. Maar de afwisseling is goed te noemen en enkele uitstekende songs onderbreken de neergaande lijn.

Tussenstand:

1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy and the Poor Boys
4. Green River

Grappig genoeg bracht Fairport Convention in precies hetzelfde jaar 1969 eveneens hun tweede, derde en vierde album uit: What we did on our holidays, Unhalfbricking en Liege and lief ! Volgende marathon...

Eind jaren '60 tussen de psychedelische gitaren, de flower poper pophits, de soul en protestfolk komt CCR met oude rock 'n roll die niet alleen maatschappelijk to the point klinkt maar ook nog hits scoort. Anno 1969 waren ze razend populair. De eerste grote naam die gevraagd werd voor Woodstock, waardoor andere grote namen ook volgden. Alleen Jimi Hendrix kreeg meer betaald voor het optreden. Tegendraads en toch zo puur, zo klinkt het album Willy and the Poor Boys. Met verschillende hits, maar op de eerste plaats een sterk rockalbum. Ik heb de band (enkel John Fogerty met nieuwe muzikanten) ondertussen al 2 keer kunnen zien. Blijft heerlijke muziek en te bedenken dat de recentere optredens in de schaduw zullen staan van de oude 60s jaren. Een mooi album!

Een band waarvan ik vooral de verzamelaar 'Chronicle' regelmatig draai. De reguliere albums draai ik eigenlijk zelden. Er staan meestal een aantal nummers op die ik maar zozo vind.
Van dit album scoort vooral Midnight Special hoog bij mij. Dat staat dan weer niet op Chronicle helaas.
Dat het album een 13e plaats scoort in de 100 Greatest Albums of 1969 is niet zo vreemd. Een USA band en een USA chart. Maar ook een 19e plaats in de Best Ever Albums lijst over 1969.
3,5*

Op de hoes Doug Clifford op washboard. Ik ben ook een tijdje washboard-speler geweest in de band Brian Sydney & The Washboard Kid.

Het is nog best een moeilijk instrument op te masteren. We hadden trouwens ook een Washtub Bass.
Fantastische vrolijke hoes, waarbij de band in die bezetting tenminste één song hebben opgenomen.

De rest is al even legendarisch. CCR wordt (op wikipedia zag ik, maar ook elders) onder de Southern Rock gegooid. Maar geografisch is dat dikke kolder. Muzikaal gezien is het niet eens zo een gek idee om CCR samen te voegen met bands als Grinderswitch, Allman Brothers Band, Wet Willie, Lynyrd Skynyrd etc.

Maar dat zijn wel meer bandjes, zoals bijv. The Band en Bachman Turner Overdrive. maar genoeg daarover.

Klasse roots/bluesrock in ieder geval met het fantastische Effigy als afsluiter.

Prima album van de heren. Met Fortunate Son natuurlijk als hoogte punt. Blijf en top van en nummer. Maar de rest van het album mag er ook zeker zijn. Enige min puntje is voor mij the midnight special. Daar heb ik helemaal niks mee, maar dat kan ook komen omdat ik standaard aan die melige kut versie van Drukwerk moet denken, die ik vroeger in de vriendengroep uit ten treuren veel te veel moest aan horen

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Op Willy and the Poor Boys zetten ze hun prima ontwikkeling door. Allemaal fijne songs, met een echte protestsong Fortunate Son, het heerlijke Effigy en Feeling Blue, en de fijne hit Down on the Corner. Maar de rest is ook prima.