Tygers of Pan Tang - Spellbound (1981)

Tygers of Pan Tang is een Britse groep behorende tot de beweging "New Wave of British Heavy Metal" die zijn intrede deed begin de prachtige jaren tachtig. Dit is hun tweede album. Tip voor de liefhebbers: de eerste vier albums zijn o.a. met gitaarheld John Sykes (Thin Lizzy, Whitesnake, Blue Murder) die altijd garant staat voor vet gitaarwerk. Dit is een schoolvoorbeeld van de prille metal begin jaren tachtig: veel inventief gitaarwerk van beide gitaristen, goede songs en nog altijd veel melodie, zoals ik ze graag hoor. Een goed lekker klinkend album. De originele versie bevat de eerste tien nummers, de remaster uit 1997 bevat nog vijf nummers die ik alvast toevoeg. O nostalgie, waar ben je gebleven…

Zo'n 17 jaar geleden toen de cd in volle opmars was ben ik heel slim geweest. Lp's lagen overal te koop voor minder dan honderd frank. En ik heb er toen heel veel gekocht, waaronder deze. En nog later ben ik heel dom geweest en heb ik mijn hele verzameling weggedaan.

Maar nu heb ik deze dus weer. Een lekker album, met inderdaad heerlijk gitaarwerk van Sykes.

vreemd dat er bij deze ware metalklassieker zo weinig wordt gepost.

Eén van de briljantjes van de vroege jaren 80 en met afstand TOPT's beste werk. werkelijk alles klopt aan deze plaat.

Inderdaad de beste van de Tygers, een band die helaas door te veel wisselingen in personeel hierna een aantal heel matige platen heeft uitgebracht, en stierf in schoonheid. 3,5

Alhoewel ik de allerlaatste platen van Tygers niet ken steekt deze inderdaad [voorlopig]ver boven de rest uit en zeker boven The wreck age.
Met inderdaad prima gitaarwerk van J Sykes dat zo lekker naar voren komt op oa Take it ,Hellbound en niet te vergeten op de ballad Mirror,maar eigenlijk is vrijwel de hele plaat erg goed.
Mijn enige puntje van kritiek is Silver and gold,maar........,voor de rest even heerlijk 35 minuten terug naar de tijd dat Hanneke Kappen met stampij en Alfred Lagharde met beton dit soort muziek lieten horen,prachttijd was dat!!

Is deze beter dan het debuut? Die heb ik laatst gekocht namelijk. Toegegeven; ik had me vergist en dacht dat Sykes daar ook op mee deed. Blijkt dus niet zo te zijn

Top album en mijn kennismaking met Top gitarist John Sykes, die ik daarna ben blijven volgen.

@vielip: ja deze is een stuk beter dan het debuut. De songs zijn beter uitgewerkt en met vooral de zang, die ik op het eerste album niet al te sterk vind, en de gitaar zijn heel veel beter.

Zeker. Prachtig album van deze Engelse band ten tijde van de new wave of British heavy metal. Mooie tijd waarin erg veel goeie albums zijn gemaakt. Deze nog op vinyl met volgens mij (ik ga het checken) en bonus EP/12 inch met extra nummers.

Volwaardiger album dan hun debuut mede door de inbreng van een nieuwe zanger. Maar daardoor wel minder aandoenlijk. Later werden er alleen nog " mirror" songs gemaakt ook dankzij de zoetgevooisde stem. Echter hier klinkt het nog lekker rauw op de overige nummers dan ala Joe Elliot. Het typische "we hebben een riff en herhalen dat graag voor u" nwobhm stempel ontbreekt natuurlijk niet. Een paar twin gitaarsolootjes erbij en voor je het weet word je weer lekker terug in de tijd gezogen.
En toch het rauwe Slaaaave to freedom gegrom mis ik dan weer. Tja het zijn wel tygers he

Ja, betere zanger en een betere gitarist maar ik heb ook meer met het debuut.
Lange uitgesponnen stukken waarin veel ruimte is voor gitaarduels, hier allemaal wat compacter en gladder.
Daarbij vind ik Jon Deverill af en toe een beetje "over the top" zingen.

Eindelijk op lp gekocht verleden week. Heb 'm nu opstaan. Eerste indruk is prima! Het gitaarwerk is natuurlijk prima, want Sykes! Het grootste pluspunt ten opzichte van het debuut is in mijn ogen echter de zang. Verder valt me op dat Sykes hier nog vrij sober speelt. Die gierende uithalen waar hij later patent op kreeg, zijn hier nog niet aanwezig.

Vielip is dit hun beste album denk je??
(ik heb alleen de album(s) waarop Sykes gitaar speelt)

Ik zag dat de Tygers in april in stadskanaal komen. Heb me echter niet verdiept in de line up van de band zelf, dus hoeveel van die poesjes aan dit album hebben meegedaan weet ik niet.

@Neal Peart: Ik heb geen idee eerlijk gezegd. Ik ken alleen het debuut en deze. Die andere met Sykes heb ik nog niet eens...kun je nagaan

@gigage: ik geloof dat er in de huidige line up nog maar 1 gitarist zit die de 'hoogtijdagen' heeft meegemaakt. Maar laat je daardoor niet tegenhouden! De huidige incarnatie van de band zet een goede show neer. En hun laatste studioalbums mogen er ook best zijn vind ik. Met name Ambush is prima!

Heb Tygers in 2020 gezien in Ommen NL, de huidige bezetting komt het dichtst bij de bezetting met John Sykes, Mickey Christal is werkelijke een BEUL van een gitarist !!! Als je Spellbound net zo goed vind als ik, ga bij de volgende gelegenheid de Tygers of Pan Tang zien, want de band in de 2020 bezetting is meer dan de moeite waard …
Ik kijk met heel veel plezier terug op hun optreden afgelopen maand.
Gr. Eric

En vergeet de laatste paar albums niet! Die zijn stuk voor stuk meer dan prima te noemen namelijk.

Wat een te gekke zanger is het toch, melodieus maar ook heel krachtig en met genoeg afwisseling ijn zijn zanglijnen om het interessant te houden. Denk dat Joey Tempest ook goed naar hem geluisterd heeft.
Heerlijke straight forward Hard Rock plaat. Eerste deel is wel het sterkste, samen met de onovertroffen afsluiter. Doet me ook wel wat aan de vroege Riot denken. Leuk om hem weer eens aan te zetten, te lang geleden... de lekkere solo in "Tyger Bay" hoor je de belofte die Sykes in zich had, geweldig!

Op de gok toch maar ervoor gekozen om wat Tygers-albums te luisteren, maar na deze twijfel ik toch erg sterk.
Het is leuk, maar niet hard en snel genoeg, een probleem waar ik regelmatig tegenaan loop in m'n 'metalorigins' challenge.
Zanger doet het wel dikke prima, mede daardoor vind ik Gangland zon vet nummer. Daarnaast is Hellbound ook wel een geinig plaatje.
Ik ga heel hard brainstormen of ik Crazy Nights ga luisteren.

Als het harder en sneller.moet dan is tygers niet de band voor je, vrees ik

Vergelijk deze band met Hardline. Alleen het album waarop Neal Schön meespeelt is top. De anderen vallen tegen.

Dat denk ik ook inderdaad. Ik lees bij meerdere oude bands je opmerkingen en ze komen (bijna) allemaal op hetzelfde neer; te weinig tempo, te saai, niet hard genoeg enz. Ik denk dat dit soort bands gewoon niet echt jouw cup of tea is. Wat niet betekend dat je het niet mag luisteren uiteraard

Zoals het weer plotseling kan omslaan, zo sloeg in 1980 het weer in Hardegitarenland om. Met de New wave of British heavy metal stapte een nieuwe generatie heavy bands naar voren met een stijl die beduidend heftiger was dan voorheen. Harder en sneller.
De invloed hiervan liet zich ook in Nederland volop gelden bij pubers zoals ik. Geboeid volgden we hetgeen er in het land van Margaret Thatcher gebeurde. In 1981 draaide Hanneke Kappen in haar programma Stampij een nieuwe band, die indruk maakte met hun tweede album.

Ten opzichte van hun debuut maakten Tygers of Pan Tang reuzestappen vooruit. De reden hiervan was de toetreding van twee nieuwe, onbekende leden. Jon Deverill verving de vorige, matige zanger. Met zijn heldere, emotionele stem klinkt iemand die uiterst geschikt was voor krachtige melodieën.
Gitarist John Sykes voorzag de band van flitsende solo’s, die op het debuut ontbraken. Hiermee had de band naast Robb Weir een tweede gitarist en daarmee een zwaarder geluid. De “oudgediende” gitarist concentreerde zich daarmee vooral op componeren en slaggitaar.
Spellbound bevat lentefrisse metal zoals dat in die dagen "moest": meestal uptempo of sneller dan dat, sterke riffs en een (voor die dagen) vette en tegelijkertijd heldere productie, dit laatste dankzij producer Chris Tsangarides.

Nog altijd verschijnt een grijns op mijn gezicht als ik dit album hoor. Het enthousiasme van de bandleden overspoelt je continu: jonge en getalenteerde honden die de wereld wilden veroveren. Hoge tempo’s, gitaarmuren, sterke composities en relatief korte songs bepalen de sfeer.
Enigszins gedateerd doet het drumwerk van Brian Dick aan, die nog niet dubbele basdrumpatronen laat horen, zoals in die dagen wel het geval was bij onder meer Motörhead en Saxon. Desdanks mept hij de boel energiek aan elkaar, terwijl heerlijke riffs worden afgewisseld met talrijke flitsende gitaarsolo's. Op Take It klinkt zelfs een fijn gitaarduel tussen Sykes en Weir.

De plaat bevat één semi-ballad: Mirror bevat zowel emotionele zang (wat ís die Deverill toch een natuurtalent!) als gepassioneerd spel en laat alweer de nodige energie uit het vinyl spatten. Tsangarides voorzag Mirror en het midtempo Don’t Stop By van spaarzame toetsen en in laatstgenoemd lied zijn bovendien pauken te horen, die de vette sound extra dik aanzetten.

Hoe groot de voorwaartse stappen waren die de band maakte tussen de bezetting van het debuut en die van Spellbound, liet Hanneke Kappen horen toen ze een liveversie van Slave to Freedom draaide, B-kant van single Don't Stop By. Hier de versie van Wild Cat (1980) en daar de live-singleversie (1981). Niet normaal hoeveel beter de versie met Deverill en Sykes is.
Op streaming is de trackvolgorde van het album gewijzigd. Op de (voormalige) B-kant zijn Tyger Bay en Black Jack met elkaar verwisseld. Hierdoor is het zwakste nummer het één na laatste geworden, maar zelfs deze is goed te doen. Wat word ik toch weer vrolijk van dit plaatje!

'Tuurlijk is Deverill een veel betere zanger, geef toch de voorkeur denk ik aan het origineel. Heeft een bepaalde feel en puurheid die heel lekker is. Maar leuk om de live versie te horen, Sykes gaat zeker lekker te keer...

In november de TOPT nog in ede Astrant gezien. Vooral nummers van dit album en het vorige sprongen eruit. Kleine zaal dus lekker veel lawaai. Hadden er zelf ook veel plezier van . Hellbound

Gaaf man. Ik heb ze ook live gezien in November, alleen paar dagen later in de Baroeg in Rotterdam gaaf optreden ook.

Lang haar, spijkerjasje met afgeknipte mouwen en opnaai emblemen aan, riem met ijzerbeslag. Alles klaar ? Headbangen maar ! Dat was 1981.
Wat heb ik genoten van deze plaat, vooral van de ijzersterke opener Gangland en de mooie ballad (aanstekers in de lucht) Mirror Mirror.
En dan die prachtige bandnaam !
Tygers kon bij mij geen kwaad doen, maar helaas viel de opvolger Crazy Night tegen en geleidelijk aan verslapte mijn aandacht en ben ik ze uit het oog verloren. Tot mijn stomme verbazing kwam ik er onlangs achter dat de band nog steeds bestaat en hebben ze recent nieuw werk uitgebracht, die ik eerdaags ga luisteren omdat het naar verluidt een prima plaat geworden is.
Reden temeer om mijn oude liefde Spellbound nog maar eens af te stoffen en op te zetten. Deze plaat heeft in al die jaren voor mij niets aan kracht ingeboet en het mooiste van alles is dat mijn dochter helemaal uit haar dak gaat van Mirror Mirror. Tijdloze klassieker dus. Een dikke 5.

Ik denk dat het Tygers of Pan Tang van de laatste jaren je vrolijk zal stemmen. Al mis ik de stem van Jon Deverill, het is weer heerlijk hard en bovendien met een prima sologitarist.