Killing Joke - Night Time (1985)

Eigenlijk is "Night Time" een mini-album met 7 nummers + bonus track, want afsluiter "Eighties" was een single die uitkwam voor de opnamesessies van "Night Time" in de zomer van '84.
"Eighties" werd al in 1983 live gespeeld met volkomen andere teksten. Opmerkelijk overigens is dat er een nummer is uit 1982 van de punkgroep the Damned. Die hadden toen een album getiteld "Strawberries" waarop een vrij braaf nummer stond genaamd "Life Goes On". Luister eens naar dat nummer om vast te stellen dat al het gedoe omtrent Nirvana eigenlijk neerkwam op een mug waarvan een olifant gemaakt werd.

Ik heb me wel eens afgevraagd waar "Love Like Blood" over gaat en wat er bedoeld wordt met 'the Act is done' In een ruizig Japans radio-interview uit 1985 zei Jaz Coleman dat het nummer geïnspireerd zou zijn op een Japanse schrijver Yukyo Mishima en de samurai ethiek. Wellicht verklaart dat de single hoes met dat gespierde mannenlijf met een katanazwaard. Met die schrijver is het niet zo goed afgelopen trouwens. Die pleegde in 1970 sepukku na een mislukte staatsgreep, op een wijze waar Kurt nog een voorbeeld aan had kunnen nemen, heh heh...

Dit is zo'n typisch album om lekker luid te draaien en niet te veel bij na te denken. De liedjes liggen allemaal in dezelfde lijn maar dat mag de pret niet drukken. Minpuntje vind ik toch wel het lichtjes irritante 'Eighties', wat maar blijft doordrammen.

Dan heb je de sublieme 8 minuten durende remix nog niet gehoord.
Het nummer wordt daar als een opzwepende, Spartaans mantra
in je hersens en zenuwbanen geïnjecteerd ... dansen maar.

Zeer de moeite waard is de onlangs uitgebrachte remastered CD met bonustracks, inclusief de vrij onbekende single "A new day" uit 1984.

Ik was erg blij met deze toevoeging, daar ik 'A new day' één van de betere Killing Joke nummers vind.

Ok de Gestalt remix van Love like blood en de b kanten vind ik erg goed en maken dit voor ij een nog leuker albim dan dat ik het al vond.

Niet alleen "A New Day" maar ook nummers als "Blue Feather" en "All Play Rebel" hadden van mij op Nighttime kunnen staan.

Geweldige nummers.

Ik mis de dance mix van Eighties op deze remaster.

En hoor ook liever de alternatieve remix van Love Like Blood
in plaats van de wat mechanische Gestalt Mix.

Ik hoor liever helemaal geen gemix. So eighties. Die 12" met van die mixen op de B-Sides. Dat vind ik ook zo irritant aan al die reissues van de KJ albums aangevuld met (voor mij) nietszeggende remixen. Het kon mij destijds al niet bekoren en dat is nooit meer veranderd.

Maar is dat nu niet net de Joke van de remix van Eighties?

So Eighties ...

Killing Joke brak met deze plaat tijdelijk door naar het grote publiek. Een keiharde cultband die vanwege het grote succes ineens terug te vinden was op het podium bij Tros popformule, een live programma voor de televisie. Vooraan stonden jongeren van 12 tot 18, die niet bekend met de band waren, anders dan "love like blood". Zij schrokken zich een ongeluk en verdwenen na de vertolking van het genoemde nummer. Zelden heb ik zo'n amusant concert gezien. Als er een tune kenmerkend voor een omroep dan is het "love like blood" voor Veronica.

Hahaha, ik weet precies wat je bedoelt. Die Tros live reportage heb ik op een videoband. Geweldig!! Gelukkig heeft de Tros nu weer gewoon Jantje Smit...

Maar aan jouw rating te zien, stond jij destijds ook vooraan zeker?

Na jaren deze lp weer eens opgezet, was zeer blij verrast!
Vond 'm vroeger niet zo bijzonder....nu des te meer!

Night Time blijft voor mij een van de beste LP's aller tijden. Ik heb pas de geremasterde versie aangeschaft voor nog geen 8 euro. Kortom: geweldig! Beukende drums, vlijmscherpe gitaar, uitstekende zang en songs met een boodschap. De bonustracks zijn prima. Blue Feather had zo een hit kunnen zijn. Jammer dat bassist Paul Raven enkele jaren geleden overleden is.

De plaat blijft een beauty.
Toch maar de remaster versie eens aanschaffen, wel zo lekker onderweg in de auto...

Het enige album dat ik bezit van Killing Joke (ik heb deze band nauwelijks gevolgd) met hun overigens prima hit "Love Like Blood", hier in de lange versie. Stevige en dansbare postpunk, de titelsong en "Eighties" vind ik ook sterk.

Tsja. LucM, hoogste tijd dat je jezelf er wat meer in gaat verdiepen

Je kunt onmogelijk alle bands volgen, je moet nu éénmaal een selectie maken en in die periode was ik meer in de ban van U2, Simple Minds, Bruce Springsteen, the Cure, Prince en nog een paar anderen. Maar het is niet denkbeeldig dat ik nog een album van Killing Joke ga aanschaffen (of in ieder geval beluisteren).

Tip: start met het begin ... hun debuutalbum.

Of gezien wat je smaak is, probeer brighter than a 1000 suns...
Dit album is gladder en kwam na Night Time.

Maar dan krijg je mijns inziens een verkeerd beeld van de groep.
Night Time, Fire Dances en het debuut zijn toegankelijker dan What's This For?
en Revelations of de albums na Outside the Gate. 1000 Suns is zo braafjes ...

Dazzler, ik zeg ook niet dat ze gelijk een goed beeld van de band moet hebben, ik geef alleen aan gezien de smaak aan muziek ik eerder iemand 1000 Suns dan Pandemonium of Revelations aan beveel.
En anders Laugh? I Nearly Bought One!, Een brede verzamelaar van Meneer Coleman en de zijne.

Kan ik me in vinden.. ik denk dat de overgang naar 1000 suns gemakkelijk is. Die andere platen klinken weer te anders en zouden wel eens geheel buiten zijn paadje kunnen liggen. Pandemonium is iets wat je eerder een ministry-fan aanraadt

No problemo, ik begrijp de redenering.
Maar Luc komt uit Vlaanderen en als hij het debuut van TC Matic kan smaken,
dan wordt het debuut van Killing Joke geen probleem ... integendeel.

Jep!

nav ... Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk )

Tekstueel voer voor discussie.
Wat te denken van deze flard uit Multitudes?

within disorder i assume my role
laugh and cry as i accept
eternal indolence through ages
'til restless souls begin to wake
perfection within decades of dissatisfaction and disillusion
a means to no end, a means to no end

Disorder? Eternal? Dead (restless) Souls? Decades? A Means to (no) End?

Ziet u wat ik hoor?

ik alvast wel beste dazz.

Een verwijzing naar een aantal Joy Division nummers. Allemaal tekstueel verpakt.

Wie heeft nu geen respect voor Ian en de zijnen

Dit is een maf gevoel. Ik ken eighties en love like blood heel goed, om precies die redenen die hier al worden aangegeven. Toch heeft het heel lang geduurd voordat ik mijn eerste platen Night time en selftitled album in bezit kreeg. Dat kwam doordat ik een lange tijd KJ verwarde met een andere groep. Ik zoeken op die platen en geen Love like blood te vinden natuurlijk. Eind jaren 80/begin 90 zag ik de clips van de bekendere KJ nummers vaak genoeg op televisie langskomen op muziekzenders, maar je weet hoe het gaat als je een hitparade volgend broertje hebt he. Heeeey the killing jokers!!! Rock muziek, bah wegzetten! Door een paar van dit soort momenten begon ik die naam weer een beetje te vergeten en de muziek te koppelen aan de verkeerde bands. Ik had dit graag 20 jaar geleden willen beleven dan was ik zeker KJ fan geweest.

Over beukende drums, bonkende bassnaren en opzwepende ritmes; daar ben ik het zeker eens. Heerlijke grooves. Misschien alleen met Europe en wat terugvallend nummertje. De rest mag allemaal vaak hard gedraaid worden.

Night Time.

Flatgebouwen met verlichte kamers.
Je kunt precies waarnemen waar de nachtbrakers leven.
Voor inbrekers nodigt het uit tot een ongewenst bezoek.
Angst om alleen thuis te zijn.

Gesloten gordijnen met gedempt licht.
Gezelligheid en warmte.
Maar ook gebeurtenissen die het daglicht niet mogen aanschouwen.
Huiselijk geweld en mishandeling.
Angst om niet alleen thuis te zijn.

In de zang van Jaz Coleman ervaar ik paranoia.
Kwaadheid en frustraties.
Zijn stem als een bevriezende adem.
Persoonlijke Koude Oorlog die via zijn mond de ziel binnen dringt.
Een roeper in het land van de doven.
De kraker die uiteindelijk zwikt voor het rechtssysteem.
Door de acceptatie van een huursubsidie.

Het album van Killing Joke wat zich vooral onderscheid door de mooie baspartijen.
Motley Crue gebruikt die van Love Like Blood bij Dr. Feelgood.
Nirvana heeft bij Come As You Are goed geluisterd naar Eighties.
De toen nog jonge bassist Paul Raven is verantwoordelijk voor dat geluid.
Na het vertrek van Youth nam hij zijn plaats in.
Zijn aandeel is mede bepalend geweest voor de grote doorbraak.

Helaas overleed hij nu ruim 2 jaar geleden aan een hartaanval.
Het stopte gewoon.
In dit geval kan ik het niet na laten om de pulserende slagen op de bas te vergelijken met het rondpompen van bloed door de aders..
Denk je deze nummers eens in met een flat-line.
Het hart van deze muziek heeft het begeven.
Steeds als Love Like Blood te horen is wordt het kunstmatig gereanimeerd.
Een blijvende herinnering.

Luister Life Goes On van The Damned!! Dáár heeft Nirvana letterlijk Come As You Are vandaan, veel meer dezelfde sfeer en identieke baslijn! KJ heeft daar dus ook (op veel kortere termijn) zijn Eighties van ge"leend"..

Yep. Vgl, vgl en vgl.

Allemaal wel goede nummers.