Killing Joke - Night Time (1985)

Toegankelijke Killing Joke... Het bestaat!

En KINGS AND QUEENS en LOVE LIKE BLOOD zijn inderdaad zeer knappe songs. Samen met BRIGHTER THEN A THOUSAND SUNS behoort NIGHT TIME tot de toegankelijke Joke... o ja OUTSIDE THE GATE ook nog...

Maar de luisteraar die enkel deze albums kent kan wele ven schrikken als ie pakweg "Killing Joke" uit '81, "Killing Joke" uit '03, "Pandemonium" of "What's this for" oplegt....

En ook live gaat het er een ietsje steviger aan toe.

Maar, ja hoor. Night Time. Goed plaat! 4/5

Vind dit helemaal niet zo'n zwakke plaat (wel enige tijd terug dat ik de hele plaat heb geluisterd).
Grappig ook dat Nirvana duidelijk heeft gejat van het nummer "Eighties", exact dezelfde baslijn zit in "come as you are".
4*

Night Time.

Flatgebouwen met verlichte kamers.
Je kunt precies waarnemen waar de nachtbrakers leven.
Voor inbrekers nodigt het uit tot een ongewenst bezoek.
Angst om alleen thuis te zijn.

Gesloten gordijnen met gedempt licht.
Gezelligheid en warmte.
Maar ook gebeurtenissen die het daglicht niet mogen aanschouwen.
Huiselijk geweld en mishandeling.
Angst om niet alleen thuis te zijn.

In de zang van Jaz Coleman ervaar ik paranoia.
Kwaadheid en frustraties.
Zijn stem als een bevriezende adem.
Persoonlijke Koude Oorlog die via zijn mond de ziel binnen dringt.
Een roeper in het land van de doven.
De kraker die uiteindelijk zwikt voor het rechtssysteem.
Door de acceptatie van een huursubsidie.

Het album van Killing Joke wat zich vooral onderscheid door de mooie baspartijen.
Motley Crue gebruikt die van Love Like Blood bij Dr. Feelgood.
Nirvana heeft bij Come As You Are goed geluisterd naar Eighties.
De toen nog jonge bassist Paul Raven is verantwoordelijk voor dat geluid.
Na het vertrek van Youth nam hij zijn plaats in.
Zijn aandeel is mede bepalend geweest voor de grote doorbraak.

Helaas overleed hij nu ruim 2 jaar geleden aan een hartaanval.
Het stopte gewoon.
In dit geval kan ik het niet na laten om de pulserende slagen op de bas te vergelijken met het rondpompen van bloed door de aders..
Denk je deze nummers eens in met een flat-line.
Het hart van deze muziek heeft het begeven.
Steeds als Love Like Blood te horen is wordt het kunstmatig gereanimeerd.
Een blijvende herinnering.

Ik doe mijn duit in het zakje.

Love Like Blood lijkt op The Lebanon van The Human League.

De tekst van Multitudes zit vol links naar Joy Division.

Far from the multitudes a few will always stand
They don't fit in they don't belong, move on, move on this way
Within DISORDER I assume my role

Laugh and cry as I accept
ETERNAL indolence through ages
'til restless (er stond bijna DEAD) SOULS begin to wake
Perfection within DECADES of dissatisfaction and disillusion
A MEANS TO no END, a means to no end

De hoesfoto's op de single Sanity
http://sphotos-b.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/c0.0.403.403/p403x403/537191_482865455098178_1430172987_n.jpg
van het volgende album doet stilistisch denken aan de single hoes van U2s The Unforgettable Fire
http://diskoduck.cz/shop/images/U2-The-Unforgettable-15235.jpg .

Het kan allemaal toeval zijn, maar Killing Joke zette zwaar in op de markt.
En dat (en dat vind ik het belangrijkste) zonder hun eigen sound te verloochenen.

De nummers liggen goed in het gehoor, de gitaren blijven krassen,
de drums blijven mokerslagen, de bas zit lekker diep, maar vooral de broeierige keyboards
maken het verschil met de vorige albums, al komt het onderschatte Fire Dances aardig in de buurt.

En de riff van Eighties werd gepikt door Nirvana voor Come As You Are natuurlijk.

Night Time, misschien wel het bekendste Killing Joke album en hoewel een tijdje terug heb ik deze kennelijk ooit als enige van hun wel beluisterd, had het zelfs van
een cijfer voorzien, maar ik moest 'm wel weer opnieuw de revue laten passeren.
De 4 sterren zijn onaangetast, want dit is gewoon een hele fijne plaat.
Killing Joke heeft net als wat andere postpunk bands uit de UK een verloop die uiteindelijk wat meer mainstream werd.
Nu begrijp ik dat zij in de 90's weer een ommezwaai maakten naar meer doom en vooral weer grimmiger, maar deze is goed te volgen en hoewel het echt wel stevig is en mysterieus kan klinken, blijven refreinen goed hangen.
Het is vooral het superstrakke bandgeluid wat opvalt. De ritmesectie is erg hecht en staat als een huis. Gitarist Georgie (inmiddels helaas overleden) heeft een groot gitaargeluid en zijn sounds is iets om te omarmen en niet meer los te laten. De man speelt geen solo's, maar zijn riffs zijn ontzettend bepalend. Veelal repeterend, maar qua timing echt perfect.
Zanger/ toestenist Jaz Coleman is een geval apart; doomdenker bij uitstek en ik geloof dat ie inmiddels wel voor gek is verklaard (een paar jaar geleden was ie ineens spoorloos verdwenen).
Maar wat ie brengt is boeiend en overtuigend.
Killing Joke is niet de meest originele band, maar in wat ze brengen zijn ze wel heel overtuigend.
Eerlijk is eerlijk, Love Like Blood is het prijsnummer en ook niet voor niets het uithangbord van dit album, want het was een hit.
Één van de betere songs uit de 80's en misschien wel van alle tijden, want hoe oud het ook is, het blaast mij nog steeds omver.
Het is ze vergeven dat je zo heel af en toe wat echo's daarvan terug hoort op de rest van de plaat.
Dat is dan maar zo, maar afgezien van het wat mindere Multitudes, blijft het niveau redelijk consistent.
Naast Love Like Blood zijn de titelsong en Kings and Queens torenhoog favoriet, maar is Eightees (de andere heel bekende track) uiteraard vermakelijk.
Nirvana ging trouwens wel heel opzichtig aan de haal met de riff in Come as you Are... Ja ja.
De mannen van Killing Joke kregen een kerstkaart van Nirvana en Dave Grohl heeft veel later nog een drumpartijtje voor hun gedaan, weet niet precies hoe het verder is afgelopen.

Fijn album die lekker flowt en bij voorkeur hard moet worden afgespeeld.
Ik ga het verdere spul ook maar eens aandacht geven.
Ben inmiddels al begonnen met het debuut.