Kansas - Definitive Collection (1997)

Hoe oud je ook bent en hoeveel cd's je ook hebt, ik blijf van mening dat er altijd nog wel muziek valt te ontdekken uit het verleden waar je nog niet eerder bij hebt stilgestaan.

Behalve deze verzamelaar heb ik geen reguliere andere cd's van Kansas. Misschien komt het omdat ze nagenoeg geen hits hebben gehad in Nederland. Het wat zeurderige Dust in the wind uit 1978 heeft mij nooit kunnen overhalen.

Maar ik heb ook het singletje People of the southwind, die ik voor een ander topic op musicmeter weer eens uit de kast trok. Uit 1979, het werd uiteraard geen hit maar het sprak mij wel meer aan.

Deze, ooit voor weinig uit de uitverkoopbak gered, heb ik ook al weer wat langer in huis, echt intensief gedraaid had ik hem echter niet. Door People of the Southwind dus weer eens in de cd-speler en: alleraardigst en het smaakt ook wel naar meer.

Het is voor Kansas-fans misschien een beetje raar allergaartje maar ik vind het een goede verzamelaar. Ik heb natuurlijk alleen geen enkel idee of er sprake is van een representatief overzicht van hun carriére.

De band is minder nadrukkelijk aanwezig dan bijvoorbeeld branchegenoot Styx maar er wordt desalniettemin alleraardigst gemusiceerd, goede nummers. Borne on the Wings of Steel is hier één van mijn favorieten.

Het is overigens een gotspe dat dit "raar allegaartje" de naam "Definitive Collection" draagt. Borne on Wings of Steel en een live-uitvoering van Song for America zijn de enige échte representanten van de proggigant die Kansas ooit was (eigenlijk vooral op de eerste drie albums). Het meest succesvol waren Leftoverture en Point of Know Return (album vier en vijf) die hier allebei redelijk vertegenwoordigd zijn (niets ten nadele) en wat volgt is eigenlijk te veel uit hun 2e klasse periode.

Hier houd je wat mij betreft totaal geen goed beeld van de band aan over.

Dus voor de meest boeiende symfo beginnen aan de eerste 5 cd's, zeg maar de jaren '70?

Ik vergat nog het prachtige Carry on Wayward Son te benoemen maar Kansas in dit soort werkjes spreekt mij wel het meeste aan.

De eerste vijf cd's waren kortstondig verkrijgbaar in de Original Album Classics serie. Heb deze al een tijdje niet meer gezien, maar wellicht komt hij weer terug. Als je die tegenkomt: zéker meenemen. Voor nog geen 20 euro heb je ze dan alle vijf, met als enige concessie dat de uitvoering wat soberder is.

Mocht je hem niet tegenkomen... ze zijn per stuk wel gewoon midprice te krijgen. Mijn voorkeursvolgorde zou dan zijn: Song for America - Leftoverture - Masque - Kansas - Point of Know Return.

Die eerste albums zijn eigenlijk allemaal een mix van meer rechttoe-rechtaan rock (zie It Takes a Woman's Love to Make a Man en Carry on Wayward Son) en meer epische stukken (zie Song for America en Borne on Wings of Steel). Qua benadering doet het wel een beetje aan "branchegenoot Styx" denken, maar het oude Kansas heeft toch wel een erg eigen geluid ook (instrumentaal nogal druk, veel viool), dat volgens mij op deze verzamelaar weinig voor het voetlicht komt.

Ik heb die eerste vijf cd serie nog gevonden en maar besteld, in Duitsland.

Meestal zijn ze gründlich genoeg om binnen een paar dagen een onberispelijk exemplaar toe te zenden én zijn onze oosterburen tegenwoordig ook gemakkelijk via creditcard of paypal te betalen.

Eerst afluisteren, op termijn kom ik er op terug!

Oei, nummers 4,5 en 6 zijn niet goed doorgekomen. Ik stuur wel een correctie in.

In 1994 verscheen 2cd-verzamelaar The Kansas Boxed Set, het jaar erop gevolgd door Freaks of Nature, Kansas' eerste studioalbum in zeven jaar. In 1997 was daar alweer de volgende verzamelaar, nu eentje die wél oog/oor had voor de albums met zanger John Elefante en later gitarist Steve Morse (de jaren '82 - '88). Definitive Collection verscheen op één cd en nooit op vinyl.

Bovendien verscheen een kleine oplage als 2cd, met op de tweede schijf Wheels, de demoversie van Can I Tell You en de liveversie van Incomudro (gedrieën op de eerstgenoemde verzamelaar geïntroduceerd), Perfect Lover (geïntroduceerd op verzamelaar The Best of uit 1984) en de singleversie van Portrait (He Knew).

Vanaf het najaar van 1991 had grunge alle oudere rockbands naar de marges gedrongen, zoals de cd het vinyl wegblies. Verzamel-cd's als deze bewerkten dat de muziek werd (her)ontdekt, mede omdat liefhebbers met inmiddels hun elpees op zolder de muziek opnieuw aanschaften.
Geleidelijk werden de oudjes met de term "classic rock" aangeduid en gaven magazines hen meer aandacht in positieve zin, in plaats van ze als passé aan te duiden. Het leidde er tevens toe dat een groep als Kansas weer de mogelijkheid kreeg om de studio in te gaan.

En toen was daar in 1998 een nieuwe Kansas, althans gedeeltelijk nieuw: Always Never the Same.

In tegenstelling tot Casartelli vind ik dit album wél een geslaagd overzicht van de jaren die Kansas in 1997 achter zich had liggen. Tuurlijk, het beste werk produceerde de band met hun eerste vijf albums, een reeks die ze nooit meer overtroffen hebben. Als je dat vindt, koop je gewoon die albums.

Het is maar net welke criteria je aanlegt voor een enkele verzamelaar als deze. Je kunt zeggen: zet het beste uit de prog-periode erop, dan heb je echt een 'best of'. Voor iemand die zich voor het eerst verdiept in de band, is dat misschien de beste start. Maar wil je een enigszins coherent overzicht geven van de band door de jaren heen, inclusief de hits (in de VS hadden ze er nog aardig wat), dan is dit niet zo'n gekke keus. Tuurlijk, songs als Play the game tonight en Fight fire with fire zijn heel anders dan het proggeweld van de eerste paar albums, maar ze behoorden wel degelijk tot hun grootste hits.

Prijzenswaardig vind ik het verder dat de samenstellers verder zijn gegaan dan de CBS/Sony-catalogus en ook enkele nummers uit hun MCA-periode en zelfs het in 1997 zeer recente Hope once again van de indie-release Freaks of nature hebben opgenomen. Wel gek dat hun Amerikaanse MCA-hits All I wanted en Power dan weer ontbreken, maar al met al is dit een geslaagd overzicht. Al luistert het interdaad niet als een coherent geheel, maar dat geldt voor veel verzamelalbums.

De dertien jaar oudere Casartelli zou het iets minder progwijsneuzerig opschrijven, maar een (knap) scheve verdeling vind ik het toch nog steeds wel. Ergens in die dertien jaar is dit boxje bovendien het hart van mijn Kansascollectie geworden (al staan er ook een paar recentere bij en houd ik voor de overige albums ook nog wel een oogje open).