Fine Young Cannibals - The Raw & The Cooked (1988)

Prettige jaren 80 pop wat nog steeds goed te luisteren valt. Met name I'm Not the Man I Used to Be blijft een sterk nummer. She Drives Me Crazy destijds veel te vaak gehoord, maar swing je ook zo weer op mee. Ook Good Thing met de rock 'n roll stijl is goed. 3,5*

Toegegeven, er zitten heel veel slimmigheidjes op dit album: de scheurende gitaar van She drives me crazy, het koortje en het orgel van Tell me what, de trompet op As hard as it is, de pompende cover van Ever fallen in love, maar wat dit album voor mij vooral van de rest onderscheidt is het plastic karakter van de sound: vóór alles de ongelooflijk lelijke snaredrum op I'm not satisfied, It's OK (it's alright) en vooral She drives me crazy (ook al schijnt er dan door Bobby Z zoveel moeite in te zijn gestoken om dit specifieke geluid uit verschillende elementen samen te stellen), maar ook de nepblazers op I'm not the man I used to be, de gekunstelde en gemaniëreerde zang van Roland Gift (met als dieptepunt die afschuwelijke falset op Don't let it get you down) en de elektronische gloed die over de meeste nummers ligt. Wanneer het arrangement wat organischer klinkt (zoals op Tell me what en As hard as it is, of de jangle-gitaar op Don't look back) komt meteen de kwaliteit van de composities en de begeleiding naar voren, en dan hoor je dat de mannen het nog niet verleerd zijn om catchy nummers te schrijven, maar de indruk die bij mij toch achterblijft is dat dit één van de lelijkst klinkende platen is die ik ken. Een enorme teleurstelling na het debuut.

Dit album blijft lekker, en is zelfs nog beter dan hun debuut.
I'm not the man i used to be is een klassieker in mijn ogen.
Ook as hard as it is vind ik erg lekker.