Daughter - Stereo Mind Game (2023)

Een nieuw Daughter! Ik ben aangenaam verrast. Ben benieuwd of het nog wat is. Misschien zijn er al wat nummers op het net te vinden?

“There most optimistic record yet”. Haha, sure..

Be on Your Way

Zie ik daar een Anton Corbijn snap shot van zijn vermaarde Joy Division video?

Weet niet, heb niet goed opgelet. En wat zijn de gitaren spaarzaam? Beetje glad geheel, kan toch niet tippen aan eerder werk en ook niet aan het soloalbum van Elena.

Hoho, niet te snel oordelen. Ik hoor toch vooral gitaren in dit nummer, weliswaar behoorlijk vervormd door effectpedalen en ik vind het toch wel weer een puik nummer.

Ik hoor vooral synths. Maar mss vergis ik me. Heb tijdens de lunch via iPad op laag volume geluisterd terwijl ik stukken aan het lezen was. Dus …

Zijn toch echt de gitaren van Haefeli

Ja maar, ik wil dat mijn gitaren klinken als gitaren niet als synths…

…maar goed, ik ga beter luisteren.

Staat ook op Tidal, zal 'em zo wel eens aanslingeren - ik heb nl geen iPad; forbidden fruit om zo te zeggen.

Hopelijk is dit album weer een proeve van artistiek kunnen; afgezien van die 'orkestversie' van Ex:Re is de spoeling de afgelopen 4,5 jaar een beetje dun geweest Ook een label-move trouwens, weg bij 4AD!
Zou het niet iets voor Bella Union zijn geweest?

Be On Your Way klinkt weer als oud vertrouwd. Het zelfde trucje is bij Daughter juist zó fijn! Die melancholie.

Ook Party is te beluisteren.

Party is weer een voltreffertje hoor!

Ik hoor zelfs echte (niet synths gerelateerde) gitaren, Chameleon Day

Leuk dat ‘Party’, nu eens geen in galm doordrenkte gitaren. Het oort allemaal wat kaler, beetje in de lijn van Ex:Re, maar dan wat steviger aangezet.

Ik hoor trouwens nog steeds vooral synths in ‘Be on Your Way’. Maar best een prima nummer. Het niveau van eerder werk wordt nochtans niet gehaald…

PS: na beluistering van BoYW op YouTube kwam dit voorbij: Glosser- Glosser. EP met synth gedreven dreampop met hier en daar een verdwaald gitaartje. Wellicht iets voor het volk hier…mij iets te glad denk ik.

Het ligt misschien aan mij, maar ik hoor in 'Party' de hele tijd volgend nummer van Gorki: Veronica Komt Naar Je Toe.

Swim Back nu ook te beluisteren. Hun minste nummer van de drie.

Dacht ik even ook, maar nadat ik het op de koptelefoon twee maal beluisterd heb, vind ik het een magistraal nummer!

Het is inderdaad zeker niet verkeerd maar die magie van Party mistte ik even bij dit nummer. Swim Back gaat zeker op repeat op de hifi set en koptelefoon en zal wellicht gaan groeien.

Uitstekend album. “To Rage“ is een schitterend hoogtepunt, die had van mij nog wel 5 minuten mogen duren.

Voorstreffelijk Album vol sfeer. De combi van electronisch vervormde gitaren , dromerige zang is een lust het het oor, hart & ziel. Toef op de taart zijn the 12Ensemble strijkers die op precies de juiste momenten extra sfeer toevoegen. soms verstopt achter in het totaal geluid, op andere plekken prominent op de voorgrond en bovendien ook nog het koorwerk leveren.
En inderdaad De Finale 'To Rage' kan direct op repeat.

To Rage

Ik vind het voor Daughter toch een behoorlijk vernieuwend album, en het klinkt allemaal erg lekker.

Je hoort de oude vertrouwde sound goed terug op bepaalde nummers, maar op veel nummers wijkt het toch behoorlijk af van de 1e 2 albums naar mijn gevoel. Het 1e album heb ik destijds grijs gedraaid, het 2e album beviel me ook erg goed, maar die had voor mij toch niet zo'n hoog herhaal gehalte.

Ik ben heel benieuwd of dit een blijvertje wordt, na mijn 1e beluistering vind ik alles in ieder geval top klinken. Favorieten vooralsnog To Rage en Be on Your Way.

Tijdens de sabbatical periode van Daughter schrijft Elena Tonra onbewust de profetische Ex:Re plaat, die in eerste instantie over verlatingsangst en liefdesverdriet handelt. Die sobere aanpak krijgt een vervolg in de pandemie leegte, waardoor die zich als soundtrack voor dit isolement ontwikkelt. Deze plaat zet ze extra kracht bij door de indrukwekkende 12 Ensemble orkest uitvoering. Gelukkig ligt die nare tijd achter ons en verschijnt er naar zes jaar eindelijk een Music from Before the Storm vervolg. Daughter is nog steeds springlevend en deze herboren band koppelt de kenmerkende sound vooral aan de solo ervaringen en de daaruit komende muzikale samenwerkingen van Elena Tonra.

De zangeres maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Nadat ze de ene relatie nog niet passend heeft afgesloten stort ze zich alweer in een nieuwe avontuurlijke romance. De niet te overbruggen afstand die zeker tijdens de corona periode nog zwaarder weegt, vindt hier de weg naar haar donker getreurde schrijfsels. Gevoelsmatig ligt het dus dicht bij haar persoonlijke eerste Ex:Re plaat, ondanks dat het verdriet hier op een andere manier opspeelt. Weer zorgt de onbeantwoorde liefde voor inspiratie, en weer is het dit hartzeer wat ze met ons deelt. Wish I Could Cross the Sea, je kan in gedachte wel regenbogen bouwen, realiseren blijft een lastig gegeven. In Californië ligt de kern van het albumthema, daar ontmoet ze tijdens het opnameproces een dierbare minnaar die haar dicht bij het hart ligt. Ook de twee overige Daughter leden hebben Londen verlaten, Igor Haefeli woont dan nog wel in Bristol, Remi Aguilella heeft zich ondertussen in Portland gevestigd. Daughter blijft een hechte band, maar dan zonder vaste thuisbasis, waardoor ze genoodzaakt zijn om in Bristol, Londen, San Diego, en Vancouver aan hun materiaal te werken.

Stereo Mind Game reist door het onafgesloten verdriet, een veelvoud aan woongebieden en hervonden contacten die zich opnieuw binden. Het persoonlijke succes van Elena Tonra drukt een grote stempel op het opnameproces en het is aan het overige tweetal of deze haar hierin willen volgen. In de veelzeggende video van de laagdrempelige Be On Your Way triphop bewandelen ze wel dezelfde metrotunnel, maar loopt Elena Tonra met een gelukkige wegdromerige blik juist de andere kant op. Het voelt in ieder geval niet echt plezierig meer, de afstand is daadwerkelijk verslechterd. Ook in de Party clip is er een duidelijke tweedeling gaande, en is de overige band helemaal niet zichtbaar meer. Zelfs Swim Back wijkt hier amper van af, het excuus hiervoor heeft dus daadwerkelijk met de pandemie isolatie en het forensische karakter te maken, ik ervaar vooral afstomping en dat men hiermee tevreden verder leeft.

Hopelijk verandert Stereo Mind Game dit beeld op een positieve manier en is de magie van het kwartet weer helemaal terug. Schuift Daughter juist bewust Elena Tonra naar voren om de gedeelde eenzaamheid te presenteren, alleen kwetsbaar in de frontlinie. Die magie is er dus inderdaad wel. Stereo Mind Game hunkert naar contact, en is een verbindingsplaat over het opnieuw oppakken van weggestopte kansen. Het drietal bevindt zich in dezelfde soortgelijke situatie en die soberheid heeft zijn weerslag op de plaat. Staan de gedroogde bloemen op de albumhoes voor mooie eeuwig vastgelegde herinneringen, of juist aan krampachtig aan het verleden vasthouden. Daughter gaat diep om zich te herpakken. Vaak geven teksten hierin meer duidelijkheden. In het pijnlijke Be on Your Way afscheid sijpelt hoop door. Het heeft tijd nodig, in de toekomst transformeren dromen zich tot een evenwichtige relatie.

De gedempte Party postpunk bevindt zich nog in de onoverzichtelijke twijfelfase, waarin Elena Tonra zichzelf herontdekt, en de stevige gitaren haar bij die negatieve gedachtegang weghouden. De stille donkere Dandelion nachten lenen zich ervoor om met teksten te stoeien, te schrappen, en te herschrijven. Het optimisme zit hem vooral in de tegendraadse opzwepende drumbeats die het fundament onder Dandelion opbouwen. De vriendschappelijke band met het 12 Ensemble orkest verzilvert het prachtige ingetogen Neptune, waarin Igor Haefeli zacht versterkt de tweede stem opeist, en er een licht gemoedelijk gospelsfeertje ontstaat. Eigenlijk komt het hier allemaal prachtig in alle eenvoud samen. Na de troostzoekende helende eerste helft van de plaat zorgen de opgewekte Swim Back baspartijen voor de kanteling van het geluid. Het is eenvoudiger om in het melancholische verdriet te verdrinken dan eigenwijs opstandig tegen de stroming in te zwemmen. Dit is het moment van bewustwording, het proces omkeren om er winst uit te halen.

Haastig springerige chaotische Junkmail ruimt de zwakheden in de ziel op, afsluiten en doorpakken. En dan reist de vraag op of de noodzakelijke muzikantenbestaan bijzaken weldegelijk bij je passen. Het gemaakt poseren voor de camera, de privacy offer je al met de diepgaande lyrics op, hoe ver ga je hier verder in mee? Met het gedurfde experimentele (Missed Calls) begeven ze zich op de no wave gronden, waarbij opnieuw de 12 Ensemble orkest hulplijn ingezet wordt om het passend te maken. Het emotionele intieme To Rage bevestigd nogmaals dat er genoeg opgekropte woede en twijfel in Elena Tonra schuilt om nog een album mee te vullen. Hier verkent ze de rekbaarheid van haar vocalen en gaat daarmee heerlijk de hoogte in. Die zekerheid van de voortzetting van Daughter blijkt hierdoor wel gewaarborgd.

Daughter - Stereo Mind Game | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ik wilde schrijven:

“Daughter, mijn favoriete dream pop/Indie-band van de laatste jaren. Elena Tonra wellicht mijn favoriete muze - prachtig solo album uitgebracht! Maar deze worp? Stelt toch wat teleur. Een te glad geheel. Waar zijn de gitaren? Jammer, gaat dezelfde kant op als London Grammar.”

Maar dat schrijf ik niet. Want ik word vanaf ‘Junkmail’ toch wel gegrepen. En van ‘To Rage’ word ik emotioneel. Hun beste nummer wellicht?

Ik oordeel dus nog niet. Maar luister rustig verder in de repeat….

Dit wordt een groeiplaat. Waar andere albums van Daughter (en Ex:Re) mij direct grepen, heeft deze meer tijd nodig, merk ik. Dit album kruipt meer onder de huid en openbaart heel subtiel zijn geheimen. Een koptelefoon is hierin noodzakelijk.
Hopelijk voor de muziek loopt ook Elena's liefdesleven in San Diego weer gevoelige knauwen op, idd net bij Chameleon Day is Elena mijn favoriete muze.

Als er een nummer is waar de gitaar van afspat is het Party wel. Dus wat geen gitaren?! De rest van de plaat ook gewoon veel gitaar te horen.

Gitaren die van ‘Party’ afspatten? Euh, … nou nee. De gitaren klinken behoorlijk bedeesd imo. Prima nummer overigens hoor. De plaat klinkt veel gepolijster / gladder dan het voorgaande werk. De gitaren zitten meer spaarzaam in de mix. Meer synth - of bewerkte gitaren die bijna als een synth klinken - in het geluidsbeeld.

De plaat bevalt al stukken beter dan gisteren. Hij gaat zo in bed, op de koptelefoon.

Ben je ziek?

Eerlijk gezegd ben ik gewend aan het feit dat mensen hun albums op de gekste plaatsen opbergen, maar in bed ... da's wel even wennen - zeker bij een van je dochters?

Gitaren - moest paar keer denken aan Vini Reilly met flanger en al.

Tja. Het is er wel overduidelijk. Of ze nou spaarzaam zijn volgens jou of achter in de mix zitten. Als er geen gitaar in zou zitten zouden ze met z’n tweeen verder kunnen gaan zonder gitarist (draai Party een keer helemaal af zou ik zeggen).

Zeer fijn sfeervol album met als hoogtepunten Party en Future Lover.
Junkmail had niet misstaan op Elena’s EX:RE album. Beetje dezelfde flow als wat Romance heeft.

Wat weet jij van de frequentie waarmee ik dit nummer heb gehoord? Wie denk je dat je bent? Ik hoor wat ik hoor…en daar doe je het maar mee

Re album: prima plaat, vind het wel de minste van de drie. Overall een te glad geluidsbeeld. Niettemin nog steeds: 4* (eigenlijk 3,75)