Daughter - Stereo Mind Game (2023)

Voorstreffelijk Album vol sfeer. De combi van electronisch vervormde gitaren , dromerige zang is een lust het het oor, hart & ziel. Toef op de taart zijn the 12Ensemble strijkers die op precies de juiste momenten extra sfeer toevoegen. soms verstopt achter in het totaal geluid, op andere plekken prominent op de voorgrond en bovendien ook nog het koorwerk leveren.
En inderdaad De Finale 'To Rage' kan direct op repeat.

Tijdens de sabbatical periode van Daughter schrijft Elena Tonra onbewust de profetische Ex:Re plaat, die in eerste instantie over verlatingsangst en liefdesverdriet handelt. Die sobere aanpak krijgt een vervolg in de pandemie leegte, waardoor die zich als soundtrack voor dit isolement ontwikkelt. Deze plaat zet ze extra kracht bij door de indrukwekkende 12 Ensemble orkest uitvoering. Gelukkig ligt die nare tijd achter ons en verschijnt er naar zes jaar eindelijk een Music from Before the Storm vervolg. Daughter is nog steeds springlevend en deze herboren band koppelt de kenmerkende sound vooral aan de solo ervaringen en de daaruit komende muzikale samenwerkingen van Elena Tonra.

De zangeres maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Nadat ze de ene relatie nog niet passend heeft afgesloten stort ze zich alweer in een nieuwe avontuurlijke romance. De niet te overbruggen afstand die zeker tijdens de corona periode nog zwaarder weegt, vindt hier de weg naar haar donker getreurde schrijfsels. Gevoelsmatig ligt het dus dicht bij haar persoonlijke eerste Ex:Re plaat, ondanks dat het verdriet hier op een andere manier opspeelt. Weer zorgt de onbeantwoorde liefde voor inspiratie, en weer is het dit hartzeer wat ze met ons deelt. Wish I Could Cross the Sea, je kan in gedachte wel regenbogen bouwen, realiseren blijft een lastig gegeven. In Californië ligt de kern van het albumthema, daar ontmoet ze tijdens het opnameproces een dierbare minnaar die haar dicht bij het hart ligt. Ook de twee overige Daughter leden hebben Londen verlaten, Igor Haefeli woont dan nog wel in Bristol, Remi Aguilella heeft zich ondertussen in Portland gevestigd. Daughter blijft een hechte band, maar dan zonder vaste thuisbasis, waardoor ze genoodzaakt zijn om in Bristol, Londen, San Diego, en Vancouver aan hun materiaal te werken.

Stereo Mind Game reist door het onafgesloten verdriet, een veelvoud aan woongebieden en hervonden contacten die zich opnieuw binden. Het persoonlijke succes van Elena Tonra drukt een grote stempel op het opnameproces en het is aan het overige tweetal of deze haar hierin willen volgen. In de veelzeggende video van de laagdrempelige Be On Your Way triphop bewandelen ze wel dezelfde metrotunnel, maar loopt Elena Tonra met een gelukkige wegdromerige blik juist de andere kant op. Het voelt in ieder geval niet echt plezierig meer, de afstand is daadwerkelijk verslechterd. Ook in de Party clip is er een duidelijke tweedeling gaande, en is de overige band helemaal niet zichtbaar meer. Zelfs Swim Back wijkt hier amper van af, het excuus hiervoor heeft dus daadwerkelijk met de pandemie isolatie en het forensische karakter te maken, ik ervaar vooral afstomping en dat men hiermee tevreden verder leeft.

Hopelijk verandert Stereo Mind Game dit beeld op een positieve manier en is de magie van het kwartet weer helemaal terug. Schuift Daughter juist bewust Elena Tonra naar voren om de gedeelde eenzaamheid te presenteren, alleen kwetsbaar in de frontlinie. Die magie is er dus inderdaad wel. Stereo Mind Game hunkert naar contact, en is een verbindingsplaat over het opnieuw oppakken van weggestopte kansen. Het drietal bevindt zich in dezelfde soortgelijke situatie en die soberheid heeft zijn weerslag op de plaat. Staan de gedroogde bloemen op de albumhoes voor mooie eeuwig vastgelegde herinneringen, of juist aan krampachtig aan het verleden vasthouden. Daughter gaat diep om zich te herpakken. Vaak geven teksten hierin meer duidelijkheden. In het pijnlijke Be on Your Way afscheid sijpelt hoop door. Het heeft tijd nodig, in de toekomst transformeren dromen zich tot een evenwichtige relatie.

De gedempte Party postpunk bevindt zich nog in de onoverzichtelijke twijfelfase, waarin Elena Tonra zichzelf herontdekt, en de stevige gitaren haar bij die negatieve gedachtegang weghouden. De stille donkere Dandelion nachten lenen zich ervoor om met teksten te stoeien, te schrappen, en te herschrijven. Het optimisme zit hem vooral in de tegendraadse opzwepende drumbeats die het fundament onder Dandelion opbouwen. De vriendschappelijke band met het 12 Ensemble orkest verzilvert het prachtige ingetogen Neptune, waarin Igor Haefeli zacht versterkt de tweede stem opeist, en er een licht gemoedelijk gospelsfeertje ontstaat. Eigenlijk komt het hier allemaal prachtig in alle eenvoud samen. Na de troostzoekende helende eerste helft van de plaat zorgen de opgewekte Swim Back baspartijen voor de kanteling van het geluid. Het is eenvoudiger om in het melancholische verdriet te verdrinken dan eigenwijs opstandig tegen de stroming in te zwemmen. Dit is het moment van bewustwording, het proces omkeren om er winst uit te halen.

Haastig springerige chaotische Junkmail ruimt de zwakheden in de ziel op, afsluiten en doorpakken. En dan reist de vraag op of de noodzakelijke muzikantenbestaan bijzaken weldegelijk bij je passen. Het gemaakt poseren voor de camera, de privacy offer je al met de diepgaande lyrics op, hoe ver ga je hier verder in mee? Met het gedurfde experimentele (Missed Calls) begeven ze zich op de no wave gronden, waarbij opnieuw de 12 Ensemble orkest hulplijn ingezet wordt om het passend te maken. Het emotionele intieme To Rage bevestigd nogmaals dat er genoeg opgekropte woede en twijfel in Elena Tonra schuilt om nog een album mee te vullen. Hier verkent ze de rekbaarheid van haar vocalen en gaat daarmee heerlijk de hoogte in. Die zekerheid van de voortzetting van Daughter blijkt hierdoor wel gewaarborgd.

Daughter - Stereo Mind Game | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Daughter - Stereo Mind Game - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Daughter - Stereo Mind Game
Het is lang stil geweest rond de Britse band Daughter, maar met het uitstekende Stereo Mind Game gaat de band aan de ene kant verder waar het gebleven was, maar slaat het aan de andere kant nieuwe wegen in

Ik denk niet dat ik de afgelopen zes jaar naar de muziek van de Britse band Daughter heb geluisterd en er ging ook niet direct een belletje rinkelen toen ik het derde album van de band tussen de nieuwe releases vond deze week, maar toen ik de muziek van de band hoorde was ik direct weer bij de les. Daughter combineert fraaie gitaarlijnen en trefzekere ritmes met prachtige elektronische klankentapijten en de al even mooie stem van Elena Tonra. Het klinkt allemaal net wat compacter en toegankelijker dan in het verleden, maar dat komt de kwaliteit van de muziek van Daughter wat mij betreft alleen maar ten goede. Stereo Mind Game is een niet meer verwachte maar zeer aangename terugkeer.

Ongeveer tien jaar geleden verscheen If You Leave, het debuutalbum van de Britse band Daughter. Het album verscheen op het legendarische 4AD label en leek zo ongeveer de complete historie van dit label met zich mee te slepen. Daughter maakte indruk met zweverige maar bij vlagen ook zeer dynamische klankentapijten, waarna de heldere en dromerige zang van Elena Tonra zorgde voor de ultieme verleiding en betovering.

If You Leave werd in 2016 gevolgd door het minstens even mooie en soms net wat steviger klinkende No To Disappear, dat het geluid van het debuutalbum verder perfectioneerde, maar na de in 2017 verschenen filmsoundtrack Music From Before The Storm werd het helaas stil rond de band uit Londen. Een jaar later verscheen onder de naam Ex:Re wel een fascinerend soloalbum van Elena Tonra, maar sindsdien hebben we ook van de Britse zangeres niets meer gehoord.

Deze week keert Daughter, voor mij uit het niets, terug met haar derde album. Op Stereo Mind Game, wederom verschenen op het 4AD label, lijkt de tijd zo nu en dan stil te hebben gestaan. Daughter opent ook haar derde album met mooie en wat zweverige klanken, waarna de stem van Elena Tonra prachtig invalt.

Ik was Daughter eerlijk gezegd vergeten, maar direct bij de eerste noten voelt het nieuwe album van de band aan als een warm bad. Het is een warm bad waardoor London Grammar zich de afgelopen jaren stevig heeft laten inspireren, want nu pas valt me op hoeveel het geluid van London Grammar lijkt op dat van Daughter.

Net als op haar vorige albums combineert Daughter op Stereo Mind Game invloeden uit de folk, dreampop en shoegaze met de muziek die in de jaren 80 op het 4AD label werd gemaakt, bijvoorbeeld door The Cocteau Twins. Vergeleken met The Cocteau Twins kiest Daughter, zeker op haar nieuwe album, vaker voor behoorlijk toegankelijke popsongs, waardoor het derde album van Daughter zeker niet fantasieloos voortborduurt op zijn twee voorgangers.

Het zijn popsongs waarin mooie gitaarlijnen worden gecombineerd met ruimtelijk klinkende elektronica en een afwisselend strak en avontuurlijk spelende ritmesectie. Het sterkste wapen van Daughter is en blijft de bijzonder mooie stem van Elena Tonra en dit wapen wordt op Stereo Mind Game optimaal gebruikt.

De leden van de band wonen inmiddels ver uit elkaar, waardoor het album deels bestaat uit aan elkaar geplakte individuele bijdragen, maar op een of andere manier klinkt Daughter hechter dan op haar eerste twee albums. De Britse band schuift op haar nieuwe album enerzijds op richting wat compactere popsongs, maar de band durft ook meer af te wijken van de zweverige geluidstapijten van de eerste twee albums en zoekt af en toe het experiment.

Daughter heeft de pech dat er inmiddels meer bands zijn die vergelijkbare muziek maken, waaronder het eerder genoemde London Grammar, maar met een album als Stereo Mind Game doet het Londense trio er nog steeds toe. Stereo Mind Game is door de fraaie klanken en de prachtige stem van Elena Tonra een album dat vrij makkelijk overtuigt, maar het is ook een album dat nog lang aan kracht blijft winnen en steeds weer andere interessante andere dingen laat horen. Het was zes jaar stil rond Daughter, maar na herhaalde beluistering van het niet meer verwachte derde album ben ik heel blij dat de band terug is. Erwin Zijleman

Tijd om weer eens een wat recenter album onder de loep te nemen. Begin april verscheen Stereo Mind Game van de Londense band Daughter en dat album kan ik niet omheen. Ik heb alle muziek van Daughter in mijn playlists op Qobuz staan.

Het was alweer 7 jaar geleden dat het vorige reguliere album is verschenen. In 2017 verscheen nog wel de score van 'Music From Before The Storm' maar ook dat is alweer zes jaar oud.

De band brengt haar albums nog steeds via 4AD op de markt. Het label dat bij mij altijd prettige herinneringen oproept als groot fan van Cocteau Twins, Dead Can Dance en aanverwante bands.

De muziek van Daughter past wel goed bij 4AD. Het heeft een ietwat etherische uitstraling, vooral door de zang van Elene Tonra. Zij wordt bijgestaan door Igor Haefeli op gitaar en Remi Aguilella op drums.

Er zijn geen nummers aan te wijzen die er bovenuit steken. Het hele album is van een hoog niveau. Je zou hooguit kunnen denken dat het daardoor misschien wat saai is, maar die conclusie klopt zeker niet.

Misschien past het album wat beter bij de lange donkere winteravonden dan bij de zomer. Dat gevoel heb ik er wel bij. Ik kijk nu al uit naar de herfst....