James Holden - Imagine This Is a High Dimensional Space of All Possibilities (2023)

De vorige twee albums van Holden vond ik geen zak aan, toch maar even Contains Multitudes geluisterd en dat viel me dan weer heel erg mee, toffe gekte wel.

Hyped!

Klinkt inderdaad weer lekker. trebremmit ik zou de vorige albums toch nog eens een kans geven, zeker wat live-versies van bekijken, want deze zijn toch ook van uitzonderlijk goeie kwaliteit.

Ik verheug me hier heel erg op! Contains multitudes vind ik een tof nummer, met een mooie prominente rol voor de tabla.

Het is zeker de moeite waard die vorige twee albums nog een kans te geven inderdaad. En man: wat is Contains Multitudes goed zeg. Het is een totaal andere sound dan de meer organische sound op The Animal Spirits, maar ik zit 9 minuten geboeid aan mijn koptelefoon.

Had 10min over en Contains Multitudes aangezwengeld. Heerlijke track en nu helemaal zin het album. Groot fan van zijn oudere werk, maar The Animal Spirits nooit goed de kans gegeven. Daar gaat verandering in komen.

Hier kijk ik (uiteraard) erg naar uit! 2023 belooft een prachtig jaar te worden.

Tweede single Common Land nu ook uit: https://youtu.be/yzq8JA2TCRs

Vind ik op eerste gehoor sterker dan Contains Multitudes

Beide gave nummers, maar Common Land is ook hier voorlopig favoriet.

In the End You'll Know

Nog een mooie track! Common Land springt er voor mij ook bovenuit, maar alle drie de eerste vrijgegeven nummers zijn top. Het is wat toegankelijker dan zijn vorige twee platen, maar heeft nog steeds die psychedelische feel en die mooie analoge synths.

In the end you’ll know is tot dusver met voorsprong mijn favoriet: wat een energie en emotie!

Drie singles; drie keer raak. Als dit een voorbode is voor de kwaliteit van het album dan wordt het genieten geblazen. Jammer dat James vooralsnog veeel optredens in Duitsland geeft, maar Nederland vooralsnog niet aan doet.

Hij komt naar Brussel

Ondergetekende is erbij, en gebaseerd op de eerste drie singles ben ik daar heel erg mee in mijn nopjes.

De eerste draaibeurt was een ongelofelijk heerlijk trip. De lente laat zich buiten nog niet echt zien, maar waait via de koptelefoon al wel mijn hoofd in.

Ik ben ook zeer positief na de eerste luisterbeurt. Wat gebeurt er veel moois en verschillends zonder aan coherentie in te boeten. Versmelting van mens en machine in de meest prachtige vorm als je het mij vraagt. De gelaagdheid belooft ook nog eens langdurig luisterplezier.

Genoten van de eerste draaibeurt. Ik vind het vooral opvallend dat het zo'n coherent geheel is. Het album bevat afzonderlijke tracks, maar als je dat niet zou weten dan is het net of je in één lange luistertrip zit.

Zoals altijd weer veel jubelberichten bij een nieuwe Holden plaat. En zoals eigenlijk ook altijd vind ik het niet slecht, maar erg vrijblijvend en urgentieloos.

Het zweeft op het eerste gehoor een beetje in de rondte en komt niet erg geaard op me over, al intrigeert het voldoende om nog eens vaker in te verdiepen. Toch bekruipt me datzelfde gevoel bij vrijwel elke Holden-release.

Precies mijn eerste gedachte.

Ahw de nieuwe kleren van de keizer, of zeg maar de Jon Hopkins van 2023

De muziek klinkt iets warmer en ronder dan ik van Holden gewend ben. Doet ietwat denken aan Nils Frahm (t.t.v. All Melody).

Ah is dit nou die sferische muziek waar je zo vaak over hoort?

Ik heb inderdaad ook niet zo veel moeite met sferisch (bolvormig) als beschrijving (voor deze muziek). Sfeervol wordt wel eens geopperd als alternatief, maar dat is mijns inziens een waardeoordeel. Ik heb genoeg Pink Floyd-klonen gehoord die alles behalve sfeervol zijn, maar die wel van die langgerekte, heldere, toetstapijten hebben. De term sferisch of rond past dan prima als een neutrale term. Het is mijns inziens figuurlijk taalgebruik net zo als hoekig en puntig dat is.

Edit: Verder beaam ik wat Gyzz zegt. De muziek klinkt aangenaam, maar het trekt ook wat al te gemakkelijk aan mij voorbij. Contains Multitudes vind ik nog het spannendst.

Jon Wie? broer van Anthony?

Ik zie mr. Holden eerder als de Thom Yorke van de elektronische muziek. En dan zal je uitdrukking nog steeds lijken op te gaan. Echter met uitzondering dat ik James zijn experimenten oprecht interessant vind.

Voorgaande albums wisten me nooit direct te overtuigen, maar als ik er later naar teruggreep bleken de ruwe steentjes verder ontwikkeld te zijn tot pareltjes die uiteindelijk tot persoonlijke favorieten uitgroeiden. Denk Renata, Each Moment Like The First.

Holden Is een van de enige producers die mijn muzikale evolutie benadert. van Melodieuze trance tot experimentele techno naar deze natuurlijker klinkende ambient-eClectronica. En ondanks die evolutie, blijf ik elk voorgaand werk smaken tot de dag van vandaag.

Het album zelf heb ik nog maar twee keer gehoord en ik ga voorlopig mee in de euforie. Daar waar ik bij de laatste DM release coherentie mis, spat het er hier van af. Ook lijkt er overal wat te ontdekken. Als een kind dat voor de eerste keer een snoepwinkel binnenkomt.

Een mengeling van electronica, jazz en wat psychedelica is op papier iets wat ik kan smaken, en James Holden heb ik al echt van genoten in een live setting. Dus hier volgt mijn nummer voor nummer review:

You are in a clearing klinkt als een intro van een 80s scyfy film. Ik heb echt veel soundtracks en dit springt er dan niet uit. 2*
Contains multitudes klinkt alsof Sun Ra niet goed wist wat doen na het uitgaan en een nieuw apparaat kreeg om mee te spelen. Klinkt als een te gekke repetitie maar scoort best wat minder bij mij 2*
Common Land: Klinkt als The orb meets Orbital in de vroege jaren 90. Dit is al heel wat beter. Die mooie sax op de achtergrond. Dit doet me denken aan toen ik jong was, op de raves toen had je een chillroom. Daar zouden ze dit zeker gespeeld hebben terwijl iedereen lag te stuiken. 4,5*
Trust your feet gaat op hetzelfde elan verder, maar iets minder inventief en mijn aandacht dwaalde af. Doet me denken aan die dance groep met die Indiaanse invloeden (Iemand?) Een 3,5*
The Missing key : Heel mooi nummer; Iets etherisch. Doet me ook denken aan een soort intro en doet verlangen naar een beestige uitbarsting. Blijft een beetje op mijn honger zitten maar toch 4*
Imagine this is... gaat wel de TRON kant op, best ok als intermezzo maar niet meer dan dat 2,5*
In the end you know is beestig, wat een nummer : 5*. Dit doet me weer denken aan die vroege nineties. Dit is echt een beestig nummer. Direct in mijn autospeellijst gezet.
Continious Revolution : Heeft een wat steviger ritme maar kabbelt toch voorbij. Ik geraak er niet echt in. een 3* is het oordeel. Vraagt wel om een goede remix.
Four ways down the valley : The Orb meets Orbital, schreeuwt Apollo records. 3,5*
Worlds collide... : Die fiddle vind ik maar niets, zijn dat trouwens tablas of van die Ierse drums? Is ok maar niet meer dan dat. 2,5*
The answer is yes is weer van dat, voorbijkabbelend, best ok maar direct vergeten. Misschien op een after dat t kwartje valt (letterlijk), in het Nils Frahm territorium 3*
Infinite Fadeout Rustig, sferisch zoals iemand anders zei, het brengt me naar andere werelden. Dromerig en cinematografisch 4*
You can never go back Ah, hier wordt ik wakker. Dit is echt nineties rave maar nu, de warme chille versie. Heel goed 5*

Conclusie, hit and miss voor mij. Op zijn best klinkt het als een soort warm deken, een mengeling van electronica, jazz, ambient. Echt heel goed. Maar soms klinkt het als 13 in een dozijn Nils Frahm of een soort Sun Ra afkooksel. Ik scoor het voorlopig op 3,5*

Oef dat vind ik toch wel een pijnlijke vergelijking. Buiten Open Eye Signal gerekend vind ik de muziek van Hopkins slaapverwekkend, bij Holden hoor ik er zonder uitzondering wel de kwaliteit in ook al is het niet altijd mijn ding.

Vooralsnog vind ik dit niet meer dan dik in orde (een krappe 4,0*), maar het zou me niets verbazen als daar na herhaaldelijke beluistering nog eens een halfje bij komt of zelfs af gaat.

Het was mogelijk een strak oordeel - ik zal dit nog een aantal keren draaien. Ben zonder meer bereid om toe te geven dat Holden durft om nieuwe wegen in te slaan - hoe die keuzes zich verhouden tot stijlvoorbeelden is vers 2.

Al eerder paste hij elementen krautrock toe. Het probleem is evenwel dat mijn relatie met krautrock niet de makkelijkste is - opgegroeid in de tijd dat vloeistofdia's een must waren bij veel concerten is die krautrock me ahw met de paplepel ingegoten. Alleen de smaak beviel me niet altijd, veel gepiel en gefröbel, en bij live concerten waren de muzikanten regelmatig net zo aangedaan door substances usage als het publiek en dat kwam de kwaliteit zelden ten goede.

Ik heb dat wel vaker, een afwijkende mening bij sommige hier geliefde artiesten - kan wel een been there, heard it, seen it ding zijn. De meer recente albums van Trentemöller kunnen me ook niet bekoren, dan prefereer ik liever de stijlvoorbeelden uit de 80s. Terwijl ik dat bij een Lonelady (op Warp) veel minder heb

Recent bij MuMe op de voorpagina Het kinderlijk mouwwerk en de uitvoerige albumtitel deden me vrezen. Uit nieuwsgierigheid toch beluisterd. Vrees bewaarheid. In dit genre hou ik van sober, kaal, naakt, leeg. Met daardoor ruimte voor eigen invulling. Daar is geen sprake van. Te vol. Te veel. Ik vaar terug in de tijd naar voorloper Popol Vuh. En wat later naar de veilige haven van Eno. Opgelucht. Zo mag ik het graag horen. Tips?

Electronic is veel breder dan ambient, maar hier kan je wel uitstekende tips vinden binnen dat genre (voornamelijk vanaf het bericht van Juul1998B).

Vriendelijk bedankt panjoe voor je suggestie. Onbekend terrein. Er gaat een wereld voor me open. Nooit te oud om te leren. Verandering van spijs doet eten. Luistervoer te over. Fijn!

Track 1,11, en 12 steken er boven uit. Zijn andere albums ken ik niet.

Goh, kom er net pas achter dat ik deze nog niet gewaardeerd had. Ik was eerst een beetje sceptisch over deze nieuwe Holden, maar het blijkt toch een verdomd fijne psychedelische jam die ik steeds maar blijf aanslingeren. Buiten In The End You Know kent het album niet echt hoogtepunten, maar het geheel vloeit heerlijk in elkaar over en verveelt nergens. Misschien wat minder gedurfd dan The Inheritors, en ik ben niet de grootste vriendjes met de spiritueel aandoende titels en het foeilelijke artwork, maar toch een heel geslaagde worp!

Lekker album, precies een goeie tijdsduur maar daar gaat het niet om! Leuke melodietjes, uptempo beats en percussie en fijne spheres! Alleen hij herhaald wel vaak hetzelfde trucje met die hoge uithalende tonen... Ik kan deze plaat dan niet 2x op een dag horen. maar desalniettemin heeft deze cd me verrast en zal hij nog vaak in mn speler te vinden zijn! Overigens ook beter te pruimen dan The inheritors! leuk album!! 4*