Neil Young & Crazy Horse - Weld (1991)

Schitterende live plaat!!! Ongeloofelijk sterk, goed, uitstekend, prima.. aaarhg;..

OOOOORGASME !!!!

Maar.. VERGEET DE BONUS SCHIJF "Arc", want dat was gewoon Lawaai

Weld: 5/5
Arc: 0,5/5

Dit album had ik lang niet gehoord, toen ik hem vorige week weer eens opzette. Onbegrijpelijk eigenlijk, want het is een erg sterk album. Een rockende Neil Young (met Crazy Horse) spreekt me altijd wel aan, maar op dit live-album wordt er nog een schepje bovenop gedaan.
Wat uiteraard meehelpt, is sterk songmateriaal, en daarvan heeft Neil Young door de jaren heen genoeg gemaakt. Hey Hey, My Me, Cortez the Killer, Powderfinger, Rockin’ in the Free World en Like a Hurricane behoren tot mijn favoriete nummers van Neil Young. Op dit album vind ik die nummers krachtiger klinken dan op de studioalbums. Met name Crime in the City klinkt op Weld veel gemeender en bozer dan hoe het op Freedom stond.
De nummers van Ragged Glory die op dit album staan, verschillen in uitvoering weinig van hoe ze op dat studioalbum stonden. Toch komen die nummers op Weld meer tot leven. Het alsof er meer emotie in zit, en meer dynamiek.
Voor mij heeft dit album twee keer twee minpunten. Ten eerste vind ik het tweetal Blowin’ in the Wind en Welfare Mothers weinig geslaagd. De Bob Dylancover is naar mijn mening wat te langzaam, en past niet zo goed bij de rest van de nummers. Welfare Mothers vind ik te lang opgerekt. Ten tweede vind ik Tonight’s the Night en Roll Another Number (het zullen toegiften zijn geweest) qua sfeer niet erg goed passen bij een op harde rock gefocuste set, die, althans dat was het gevoel dat ik bij dit album kreeg, in een stadion of een grote zaal gespeeld wordt. Een beetje een anticlimax aan het eind dus.

Dat laat onverlet dat dit een erg sterk album is, en voor mij een goed overzicht van de beste nummers van Neil Young & Crazy Horse (minus Down by the River en Cowgirl in the Sand dan).

Vier dikke sterren.