Bryan Ferry - Boys and Girls (1985)

Heeft na al die jaren nog steeds niets aan kracht ingeboet. Klinkt ook absoluut niet gedateerd. Mooie eigen sfeer van broeierige intimiteit.

Nog steeds een erg leuke plaat.

Zonder twijfel zijn beste.

Ligt lijnrecht in het verlengde van Avalon - ik vind Slave to love zelfs ronduit een kopie van het titelnummer van het laatste Roxy-album. In die zin trekt Ferry de muzikale lijn van het latere Roxy Music hier gewoon door.

Maar is dat erg? Nee, want op Avalon viel er ontzettend veel te genieten en hier is dat niet anders. Uitstekende popsongs die vooral een meerwaarde krijgen door het prachtig gemixte, afgewogen klankbeeld, dat nog eens extra wordt opgehemeld door de weemoedige croonerstem van Ferry, die de nummers zingt zoals alleen hij dat kan.

Het dansbare werk springt op het eerste gehoor meer in het oor, maar ik vind vooral de afsluiters van beide plaatkanten - resp. het tweeluik A waste land/Windwept en het titelnummer - van een bijna onaardse schoonheid. Die geven hun geheimen minder snel prijs dan de overige nummers, maar blijken bij iedere beluistering ware groeibriljantjes.

Zijn beste? Nou, ik had die eer altijd aan Let's stick together gegund, maar nu ik de tracklist daarvan bekijk, zie ik dat er toch wel erg veel covers tussen zitten, inclusief eigen gerecycled werk (Sea breeze). En dit hier zijn allemaal originelen - dus ja, dat maakt dit album inderdaad tot Ferry's beste soloplaat.

Mooi album van Bryan Ferry wat in het verlengde ligt van Avalon.
Opnametechnisch prima, met uitstekende nummers onder begeleiding van enkele
zwaargewichten zoals David Gilmour, Mark Knopfler & Nile Rodgers.
Don't Stop The Dance & Stone Woman zijn wel de knallers op deze plaat.

Dit tijdloze album van Bryan Ferry is de lakmoesproef dat zijn naam synoniem is voor Roxy Music.

Natuurlijk hebben Phil Manzanera, Andy Mackay en in de beginjaren Bryan Eno ook de nodige artistieke hoogstaande bijdragen geleverd aan het Roxy oeuvre, maar Ferry is/was de absolute kapitein op het schip.

Avalon, het is hier vaak genoemd, is de duidelijke voorloper, dat hoor je vooral aan de geweldige intro's van veel nummers zoals: van Avalon's The Main thing <. en de link met >. The Chosen one op B&G.

Ik kan geen zwak nummer ontdekken op deze plaat, van het begin tot het einde is het een uiterst smaakvolle, boeiende, broeiende en stijlvolle collectie songs.

Slave to love is natuurlijk een perfect nummer als single, evenals Don't stop the dance. In beide nummers is een geweldige roll voor de ritme sectie en de bassen weggelegd.
WIndswept is het meest opwindende nummer prachtig opgebouwd en Ferry zingt het met een mateloze overgave.
Boys & Girls, als mooi ingetogen en rustige ballad het meest stijlvolle.

Deze duidelijke signatuur heeft Ferry op veel albums hierna verder uitgewerkt, vaak mooi, soms iets minder.

Ook een opmerking over de buitengewoon mooie en geslaagde cover is hier wel op zijn plaats.
Een prachtige klassieke filmpose, een verstild frame gevangen in de tijd.

Er zullen nog veel albums volgen maar zelden een die zo coherent was wat betreft sfeer, composities en kwaliteit. TIJDLOOS MOOI!

Prachig, sfeervol en warm album die Ferry heeft gemaakt. Gekocht in 1985 en voor mij nog steeds een tijdloos album.

Staat geen zwak nummer op. Hoogtepunten voor mij zijn "Don't Stop the Dance" en "Boys and Girls".

Acht jaar na The Bride Stripped Bare kwam Ferry met dit muzikale meesterwerk, wat voor mij voor altijd zwaar in mijn jaren 80 herinneringen gegroefd zit. Dit zit allemaal zo verbluffend goed in elkaar dat ik er totaal niets negatiefs over kan zeggen. De nummers zijn top, de muzikanten zijn top en ook de productie klinkt als een klok. Helemaal grijs gedraaid destijds en ik zet dit album nog steeds regelmatig op. 1985 is voor mij een bijzonder jaar geweest, een mooi jaar met een mooie zomer en vele muzikale hoogtepunten.

Een geniaal album als dit wordt tegenwoordig niet veel meer gemaakt!

De opvolger Bēte Noir is ook adembenemend goed, Ferry heeft zijn zeer persoonlijke stijl gedurende zijn muzikale loopbaan steeds meer verfijnd. Een van Engelands muzikale helden voor mij.

Ik ben een behoorlijke Ferry adept, de opvolgers pak ik de komende week ook weer even op. Bete Noir is inderdaad ook een topper, maar er zijn meer latere platen die erg goed zijn, Taxi, Mamouna, Olympia, Avonmore maar ook een album als As Time Goes By is erg goed.

Wauw gister op de kop getikt voor € 2,50 op de vrijmarkt omdat ik Slave to Love en Don’t Stop the Dance heerlijke nummers vind; maar wat een waanzinnige plaat!

Ferry is schatplichtig aan zijn eigen oeuvre, kortom hij heeft nog nooit een slacht album aangeleverd.
Hooguit een album gevuld met materiaal dat misschien niet op het eerste gehoor aanslaat, maar dan na meerder luisterbeurten valt altijd op met hoeveel smaak en klasse het muzikale gedeelte is samengesteld, zoals ook recentelijk in zijn samenwerkingsverband met Amelia Barratt.