Sparks - The Girl Is Crying in Her Latte (2023)

“It’s sunny today, it’s sunny today. So what should we do? Let’s get with the crew and then we’ll decide, or just let it ride”.
Dat gold vrijdagochtend 7 uur toen ik dit album voor het eerst opzette en drie dagen later is het nog steeds zonnig. Sindsdien is The Girl is Crying in her Latte de nodige malen langsgekomen, onder meer tijdens autoritten waarbij de muziek weer anders binnenkomt.
Liedschrijver en toetsenist Ron Mael wordt dit jaar 78 en zijn zingende broertje Russell 75. 14 juni staan ze in Vredenburg, Utrecht. Op zich al een prestatie en hun nieuwe (numero 25!) klinkt alweer uiterst vitaal, geïnspireerd en gevarieerd.
In de jaren ’89 – ’94 zat hun carrière in een dip, volgens de amusante docu van vorig jaar ‘The Sparks Brothers’. Een vriendin vertelt daarin dat ze “geen drugs deden, anders waren ze financieel ten onder gegaan.” De albumtitel verwijst echter wel degelijk naar een verslaving: Italiaanse koffie. Gelukkig was er in hun Californië één zaak waar die werd geschonken, welke ook enige aandacht in de docu krijgt. Is het titellied het gevolg van een observatie, daar gedaan?

Qua muziek zijn er vier categorieën te onderscheiden. Allereerst dancepop, te weten het titelnummer en A Love Story, met daarin een verstopt computergeluidje als grappig detail.
Dan is er introvertere luisterpop op synthbasis, die soms wat moeilijker te grijpen is en vooral op de eerste helft klinkt: Veronica Lake, Escalator, The Mona Lisa’s Packing en You Were Meant for Me.
De derde stijlvariant is rock, waarbij de broers worden bijgestaan door gitaristen Evan Weiss en Eli Pearl, bassist Max Whipple en drummer Steve Nistor; te horen op Nothing is as Good as they Say it Is (briljante clip over baby's met spijt dat ze de baarmoeder verlieten), When You Leave met zijn lome shuffle, het melancholische, op een akoestische gitaar gebouwde It Doesn’t have to be that Way en Gee, That was Fun dat de plaat stemmig afsluit.
Maar het mooiste vind ik de categorie waarin klassieke invloeden insluipen, veelal ondersteund door de begeleidingsband: Not that Well-Defined met zijn strijkarrangement, We Go Dancing klinkt als Philip Glass, Take Me for a Ride is licht en symfonisch tegelijk en mijn bovenfavorietje, het ingetogen en prachtig meeslepende It’s Sunny Today.

Hun kunstzinnige kant schemert op dit album door in onderwerpen en bewoordingen. De broers schermen daarbij hun privélevens zorgvuldig af, maar in You Were Meant for Me hoor ik toch echt een devoot liefdesliedje aan Maria, al wordt haar naam vervormd door een synthesizereffect. We Go Dancing trapt kant 2 af bevat een nogal cynische (?) kijk op de danswereld, zeker als soldatenlaarzen gaan marcheren. Afsluiter Gee, That was Fun klinkt als een afscheidslied van de gebroeders Mael aan de luisteraars; eveneens te interpreteren als een prachtige tekst over een mooie vriendschap.
En zo wisselen ironie en knipogen serieuzere, persoonlijke momenten af; die laatste kant hoor je pas op hun laatste albums, alsof de heren nu pas dichterbij durven te komen in hun muziek.

Dadelijk volgt een volgende autorit met It’s Sunny Today als kickstarter én nu al voor de vierde dag het hoogtepunt van mijn soundtrack bij deze Pinksterdagen. The Girl is Crying in her Latte is een heerlijke plaat, met de tweede helft als de beste. De komende dagen eens rustig twijfelen welke editie van het album ik zal gaan kopen, keuze is er volop.

De laatste jaren Sparks wel eens voorbij zien komen en iedere keer de reactie: ‘wtf, léven die nog?’ This town ain’t……is 1 van de meest geliefde vinyl singles in mijn collectie. Maar uiteindelijk nooit de moeite genomen om eens te luisteren naar wat de heren daarna zijn gaan maken. Vanmorgen toch maar eens gedaan en was zeer aangenaam verrast. Een beetje een tussen kunst en kitsch album wat mij betreft, maar dat valt een zeer positieve kant op. Het klinkt eigenwijs en modern met een retro rand en dat doen ze goed! Tempo zit er voldoende in waardoor de plaat ook een mooie dosis energie in zich heeft. Na een eerste volledige luisterbeurt vond ik het wel even genoeg, maar ga zéker vaker luisteren. Heerlijk als muziekje tijdens deze zonnige dagen. De waardering geef ik later wel. Zéker omdat ik eerder las dat dit een groeiplaat is. Ik hoop het van harte.
Onnodig om te vermelden dat ik normaliter liever naar totaal andere muziek luister. Wellicht is dit juist daarom een erg leuk album als tegenhanger. Een keer van het eigen muzikale pad afwijken kan nooit kwaad. Een beetje scherp blijven…

De Amerikaanse rockband Sparks, gevormd door de broers Ron en Russell Mael, staat bekend om hun unieke en innovatieve benadering van muziek. Met een carrière die al meer dan vijf decennia beslaat, hebben ze een onmiskenbare invloed uitgeoefend op het rockgenre. Hun excentrieke en artistieke stijl, gekenmerkt door speelse en intelligente teksten, evenals complexe muzikale structuren, heeft hen een cultstatus bezorgd. Ondanks dat ze nooit echt mainstream zijn geworden, hebben ze een trouwe schare fans en veel lof ontvangen van critici.

Ik heb onlangs het nieuwste album van Sparks, The Girl Is Crying in Her Latte uit 2023, beluisterd en ik kan niet anders dan in superlatieven spreken over deze meesterlijke creatie. Dit album is een ware triomf van artistieke verbeeldingskracht en muzikale bravoure. Wat dit album echt bijzonder maakt, is de variatie in muzikale stijlen en thema's. Elk nummer voelt als een op zichzelf staand kunstwerk, terwijl ze samen toch een coherent geheel vormen.

The Girl Is Crying in Her Latte opent het album met een opzwepend ritme en aanstekelijke melodie. Het nummer onderzoekt de alledaagse problemen van mensen en werpt de vraag op hoe belangrijk die eigenlijk zijn. De speelse toon en het schertsende karakter maken dit een perfecte start van het album.

Veronica Lake is een eerbetoon aan de iconische actrice en een symbool voor vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het aanjagende tempo en de beweeglijke klanken maken dit nummer tot een opwindende luisterervaring. De aanstekelijkheid ervan nodigt uit om mee te bewegen op de ritmes.

Nothing Is as Good as They Say It Is biedt een diepgaande kijk op desillusie en de realiteit die vaak niet aan onze verwachtingen voldoet. Dit vermakelijke en enerverende nummer zet aan tot nadenken, terwijl het tegelijkertijd muzikaal onderhoudend blijft.

Met Escalator levert Sparks een simpele, maar speelse metafoor voor het leven, met al zijn hoogte- en dieptepunten. De bijzondere muzikale arrangementen maken dit nummer uniek en memorabel.

The Mona Lisa's Packing, Leaving Late Tonight is een vrolijke meezinger die de behoefte aan verandering en avontuur benadrukt. De metafoor van de Mona Lisa die op stap gaat, wordt op een euforische manier gebracht, wat dit nummer bijzonder maakt.

You Were Meant for Me is een eenvoudig, maar opgetogen lied dat spreekt over voorbestemd zijn. De oprechte toon en de aanstekelijke melodie maken het een hartverwarmende toevoeging aan het album.

Not That Well-Defined verkent de complexiteit en ambiguïteit van het leven met een mooie melodie en overtuigende teksten. Het is een aanstekelijk nummer dat de luisteraar blijft boeien.

We Go Dancing is een vurige, uitbundige oproep tot dansen en vreugde. De opzwepende klanken en energieke ritmes zorgen ervoor dat je niet stil kunt blijven zitten.

When You Leave is een poëtisch en boeiend nummer dat de emoties van afscheid verkent. De kwetsbaarheid in de tekst en muziek raakt je recht in het hart. Take Me for a Ride is het hoogtepunt van het album voor mij. Het overtuigende en majestueuze karakter van dit nummer, samen met het energieke tempo, brengt het idee van avontuur en de spanning van nieuwe ervaringen perfect over.

It's Sunny Today biedt een ingetogen en serene melodie met mooie strijkers die hoop en positiviteit uitstralen. Dit nummer is een balsem voor de ziel. A Love Story vertelt over romantiek met een opjagend tempo en overrompelende klanken. Het is een sprankelend nummer dat de luisteraar meesleept in zijn verhaal.

It Doesn’t Have to Be That Way is belerend en hoopgevend, een oproep om je eigen pad te volgen, zelfs tegen de stroom in. De boodschap van bevrijding is krachtig en inspirerend. Gee, That Was Fun sluit het album ingetogen en gevoelig af. Het is een belerend nummer dat je uitnodigt om mee te lachen met de belevenissen die gedeeld worden.

De productie van het album is niets minder dan subliem. Elke noot, elke zanglijn, elk instrument is zorgvuldig gepolijst en in balans gebracht, wat resulteert in een geluid dat zowel rijk als gedetailleerd is. De broers Mael hebben een ongeëvenaarde chemie die in elke track doorklinkt, hun samenwerking is een bewijs van hun jarenlange ervaring en wederzijds begrip.

Wat ik bijzonder waardeer aan The Girl Is Crying in Her Latte is de durf en creativiteit die Sparks blijft tonen. Ondanks hun lange carrière rusten ze niet op hun lauweren; in plaats daarvan blijven ze zichzelf uitdagen en vernieuwen. Dit album is een bewijs van hun onophoudelijke streven naar artistieke excellentie. De teksten zijn zoals altijd briljant geschreven, vol met slimme woordspelingen en diepzinnige observaties. Ze weten een balans te vinden tussen humor en ernst, waardoor je als luisteraar zowel vermaakt als geraakt wordt.

Concluderend is The Girl Is Crying in Her Latte een fenomenaal album dat Sparks' status als visionaire muzikanten verder bevestigt. Het is een luisterervaring die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is. Voor zowel oude fans als nieuwkomers is dit album een absolute aanrader, een muzikaal avontuur dat je niet mag missen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl