Sparks - The Girl Is Crying in Her Latte (2023)

Geweldige cover weer en terug naar het label waar ze hun eerste albums maakten. Kan niet wachten op het album en hoop er bij te zijn tijdens hun concert op 14 juni in Utrecht.

Ja, deze cover kan nu al als briljant worden aangemerkt. Sowieso een punt waarop Sparks altijd scoren, vrijwel al hun 25 albums hebben zeer catchy hoezen.

Ook heel benieuwd naar hun nieuwe materiaal, de broers zijn de laatste jaren uitermate productief en goed bezig.

Als hun optreden in juni net zo goed wordt als het laatste optreden in Utrecht, kort voor de pandemie, dan wordt het weer geweldig!

Had al tickets voor het concert in London van 29 mei, toen nog niet duidelijk was dat ze ook naar Nederland zouden komen. Goed om ze weer in Utrecht te kunnen zien na Paradiso, vorig jaar. Voor liefhebbers van Sparks is er de website www.fanmael.nl.

Wat een briljante URL

Wat een briljante URL [/quote]

Dank u zeer.

Fluthoes w.m.b., waarom is deze zo geweldig / briljant? Oprecht nieuwsgierig.

Ik denk de expressie.

Fluthoes vind ik zwaar doorschieten naar de andere kant....Het blijft natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak.
Maar om je vraag te beantwoorden:

Ik vind de hoes geweldig omdat deze voor mij aansprekend is en typisch Sparks, het verteld een verhaal..
Je kunt diverse verwijzingen zien in de mise-en-scène:
- de typografie van de titel letters in een verticale stroom naar beneden als een traan.
- subtiel eigentijds kleurgebruik
- foto en houding van de personen, Ron die doet of hij weg kijkt, Russell vanachter zijn krant observerend.
- doorgelopen mascara heeft een gelijkenis met Alice Cooper

Als totaal beeld bij de titel vind ik het goed gekozen, maar nogmaals dat bepaald ieder persoonlijk.

Als de muziek net zo verzorgd is als de hoes wordt dit een sterk album. Opnieuw.

De compositie is nog wel okay, maar daar is alles wel mee gezegd. Vind vooral het kleurgebruik erg lelijk.

Maar ach, als de muziek maar goed is.

Ik interpreteerde het eerder als een afscheidingb tussen Sparks en de dame. Alsof ze zich distantiëren van haar. Vind ik erg tof gedaan.

Dat zou natuurlijk ook kunnen

Het Britse magazine Record Collector heeft al kunnen luisteren naar het album en via Sparks' Instagram is de recensie te lezen.

Zag afgelopen vrijdag de film 'Tár' met Cate Blanchett, de dame in de videoclip bij het titellied van deze nieuwe Sparks, zoals Poles Apart eerder berichtte. De actrice heeft kennelijk veel met muziek. Intrigerend nummer en de clip is dik okay.
Via streaming verscheen van Sparks ook Veronica Lake, wat me muzikaal minder pakt.

De 26e van deze maand verschijnt dan het album met die typisch absurd-kunstige hoes, enigszins in de stijl van hetgeen het ontwerperscollectief Hipgnosis deed in de jaren '70 en '80. Ben benieuwd!

"Nothing Is as Good as They Say It Is " is vandaag gereleased als derde track / clip van het nieuwe album.

Zet het beeld (YouTube) op full screen en genieten maar, de beste song tot nu toe naar mijn smaak!

Helemaal met je eens, alleraardigste nieuwe Sparks song.
De titelsong was ook goed.
Dit kent een stuk minder elektronica in ieder geval. Beeld weg van de clip en het is 1974

Inmiddels een advanced copy kunnen bemachtigen en ik moet zeggen dat de elpee weer een breed spectrum van diverse stijlen vertegenwoordigt. Geheel in traditie zijn die stijlen weer lastig te plaatsen of te vergelijken met andere artiesten, omdat de gebroeders Mael meester zijn in het creëren van een geheel eigen sound. Dit album is een prima verlengstuk van de vorige twee terwijl het stijlmatig ook weer geheel op zichzelf staat. In ieder geval een sterke aanrader en ik ben benieuwd welke nummers van deze plaat ze tijdens hun aankomende tournee gaan spelen.

Ik hoop zeker hun 3e single van dit album!

Het titelnummer is het enige dat me een beetje minder bevalt. De rest is in één woord geweldig. Dit album combineert het beste van de twee voorgangers: de warmte en grandeur van 'Hippopotamus' en de consistentie van 'A steady drip drip drip'. Sinds 'Lil' Beethoven' uit 2002 hebben R & R eigenlijk niets anders dan popmeesterwerken afgeleverd. Hun songs lijken ook steeds meer emotionele diepgang te krijgen. Ik kijk enorm uit naar het concert in Tivoli op 14 juni. De zesde keer dat ik ze zie. Ze zijn me nooit tegengevallen.

De dame op de hoes is niet echt een Girl meer, aan die handen te zien...
Wellicht nog net vanuit het perspectief van twee hoogbejaarde broers.

“It’s sunny today, it’s sunny today. So what should we do? Let’s get with the crew and then we’ll decide, or just let it ride”.
Dat gold vrijdagochtend 7 uur toen ik dit album voor het eerst opzette en drie dagen later is het nog steeds zonnig. Sindsdien is The Girl is Crying in her Latte de nodige malen langsgekomen, onder meer tijdens autoritten waarbij de muziek weer anders binnenkomt.
Liedschrijver en toetsenist Ron Mael wordt dit jaar 78 en zijn zingende broertje Russell 75. 14 juni staan ze in Vredenburg, Utrecht. Op zich al een prestatie en hun nieuwe (numero 25!) klinkt alweer uiterst vitaal, geïnspireerd en gevarieerd.
In de jaren ’89 – ’94 zat hun carrière in een dip, volgens de amusante docu van vorig jaar ‘The Sparks Brothers’. Een vriendin vertelt daarin dat ze “geen drugs deden, anders waren ze financieel ten onder gegaan.” De albumtitel verwijst echter wel degelijk naar een verslaving: Italiaanse koffie. Gelukkig was er in hun Californië één zaak waar die werd geschonken, welke ook enige aandacht in de docu krijgt. Is het titellied het gevolg van een observatie, daar gedaan?

Qua muziek zijn er vier categorieën te onderscheiden. Allereerst dancepop, te weten het titelnummer en A Love Story, met daarin een verstopt computergeluidje als grappig detail.
Dan is er introvertere luisterpop op synthbasis, die soms wat moeilijker te grijpen is en vooral op de eerste helft klinkt: Veronica Lake, Escalator, The Mona Lisa’s Packing en You Were Meant for Me.
De derde stijlvariant is rock, waarbij de broers worden bijgestaan door gitaristen Evan Weiss en Eli Pearl, bassist Max Whipple en drummer Steve Nistor; te horen op Nothing is as Good as they Say it Is (briljante clip over baby's met spijt dat ze de baarmoeder verlieten), When You Leave met zijn lome shuffle, het melancholische, op een akoestische gitaar gebouwde It Doesn’t have to be that Way en Gee, That was Fun dat de plaat stemmig afsluit.
Maar het mooiste vind ik de categorie waarin klassieke invloeden insluipen, veelal ondersteund door de begeleidingsband: Not that Well-Defined met zijn strijkarrangement, We Go Dancing klinkt als Philip Glass, Take Me for a Ride is licht en symfonisch tegelijk en mijn bovenfavorietje, het ingetogen en prachtig meeslepende It’s Sunny Today.

Hun kunstzinnige kant schemert op dit album door in onderwerpen en bewoordingen. De broers schermen daarbij hun privélevens zorgvuldig af, maar in You Were Meant for Me hoor ik toch echt een devoot liefdesliedje aan Maria, al wordt haar naam vervormd door een synthesizereffect. We Go Dancing trapt kant 2 af bevat een nogal cynische (?) kijk op de danswereld, zeker als soldatenlaarzen gaan marcheren. Afsluiter Gee, That was Fun klinkt als een afscheidslied van de gebroeders Mael aan de luisteraars; eveneens te interpreteren als een prachtige tekst over een mooie vriendschap.
En zo wisselen ironie en knipogen serieuzere, persoonlijke momenten af; die laatste kant hoor je pas op hun laatste albums, alsof de heren nu pas dichterbij durven te komen in hun muziek.

Dadelijk volgt een volgende autorit met It’s Sunny Today als kickstarter én nu al voor de vierde dag het hoogtepunt van mijn soundtrack bij deze Pinksterdagen. The Girl is Crying in her Latte is een heerlijke plaat, met de tweede helft als de beste. De komende dagen eens rustig twijfelen welke editie van het album ik zal gaan kopen, keuze is er volop.

gee that was fun en dat klopt. 1 en al fun. veel electronica en hier en daar een diepe bass. precies wat ik lekker vind. **** 1/2

Het nieuwe Sparks album, The Girl Is Crying In Her Latte, vers van de pers, hun 25e reguliere album! Alleen dat al is een prestatie van formaat en dan hebben we het nog niet over de uitmuntende kwaliteit die op veel van de titels uit hun catalogus van toepassing is!

En met het verstijken der jaren lijkt het erop alsof de kwaliteit van de albums op geen enkele manier achterwege blijft van hun eerdere werk, integendeel, persoonlijk vind ik hun tachtiger jaren werk onderdoen voor alles vanaf 1994. Toen zij hun glorieuze semi-comeback maakte met het eerder genoemde Gratuitous Sax & Senseless Violins, toen (en nu nog steeds a masterpiece).
Maar lieve mensen al hun werk in deze niet meer zo nieuwe eeuw vind ik vallen onder het logo Grand Cru.

Ze lijken nog inventiever en ingenieuzer te werk te gaan dan ze altijd al deden. De teksten zijn spitsvondig, hilarisch en met de nodige Tonque in Cheek geschreven. Dat was al jaren een van hun kenmerken, maar ook de bronnen die daarvoor worden aangeboord lijken nog lang niet uitgeput. De meest bizarre en originele onderwerpen weten ze om te toveren tot een catchy song.

Muziekaal is het ook weer vet genieten! Ron als muzikaal masterbrein weet diverse sferen te creëren binnen de arrangementen van de songs. Soms met een simpel maar uiterst pakkend synthesizer sample (zoals in de titel track) maar ook wordt er meer dan eens een prachtig muzikaal tapijt geweven door moderne synthsizers aangevuld met de band en regelmatig ook met diverse orkestrale toevoegingen, blazers, strijkers, koorwerkjes (altijd al ander kenmerk van de broers) en chorale achtergrond zang te mixen. Dat levert arrangementen op waar nog lang veel in te ontdekken valt!

De allereerste luisterbeurt vond ik wel overweldigend, meet nog dan bij andere albums, bij het geniale Hippopotamus (2017) viel de muziek meer direct op zijn plaats, hier zijn absoluut meerdere luisterbeurten -en bij voorkeur ook enkele door de koptelefoon- nodig om het geheel tot volle bloei te laten komen.

Mijn hooggewaardeerde MM-collega RonaldjK heeft het in zijn recensie hierboven al treffend beschreven: de nummers zijn onder te brengen in diverse categorieën. Daar sluit ik mij van harte bij aan . Ook ik vind de nummers met orkestrale toevoegingen het beste. Maar make no mistake, de songs van Sparks herbergen een verborgen power, waardoor je soms een song die je aanvankelijk maar zo zo vond ineens op een andere manier gaat horen en -veel- hoger gaat waarderen, dat overkwam mij bij dit album met de titel track dat ik aanvankelijk maar een dreinerig nummer vond, na Dieverse luisterbeurten ga je ook de zang van Russell anders interpreteren en valt het kwartje.

Veronica Lake, een nummer met een bijzondere tekst en melodie, ook weer heel goed gevonden, de heren hebben goede research gepleegd op hun onderwerpen, La Lake stond bekend om haar aparte haardracht die veelvuldig werd gekopieerd, dat levert ruim 75 jaar later een catchy song op.

Nothing Is as Good as They Say It Is, is een van mijn favorieten, het basis idee dat perfect in een grandioze videoclip is gevangen (kijken!) is echt hilarisch, babies die na korte tijd terug willen de baarmoeder in want hier op aarde valt het allemaal zwaar tegen. De tekst wordt lekker snel op zijn Sparks’s gezongen en de muziek is dwingend en swingend. Een Topper.

Escalator is een rustmoment tussen het overige zeer aanwezige materiaal.

The Mona Lisa's Packing, Leaving Late Tonight, begint met een duidelijke roffel op de drum, waarna er een ingenieus klanktapijt op gang komt achter Russells staccato zang, veel blazers in het mooie volle geluid. Een heel apart nummer.

You Were Meant for Me, start met een zeurderige synthesizerklank als een chagrijnige wesp, Met een apart stemmetje wordt dit nummer gezongen, Zo hebben we Russell nog niet vaak gehoord. Ook hier is de productie weer overvol maar nergens storend, het synthesizer thema wordt in de loop van het nummer verder uitgewerkt. Fraai!

Not That Well-Defined, begint een stuk rustiger qua zang en muziek, maar ook hier wordt het nummer stevig opgebouwd met een arrangement dat zelfs na diverse luisterbeurten nog nieuwe elementen aan het licht zal brengen. Een razend knappe melodielijn die ondersteund wordt met een heel divers instrumentarium, een van de Topnummers!

We Go Dancing, heeft ook een uiterst dwingend en opvallend ritme (zoals de titeltrack) de tekst en manier van zingen vertonen ook de nodige urgentie, verder een jazzy pianootje en veel a-tonale geluiden, dit is duidelijk een nummer dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om tot wasdom te komen, maar zeker een interessante song.

When You Leave, brengt de nodige rust na de kakofonie van de vorige song, een kalmer intro, maar ook hier wordt de muzikale trukendoos weer pogen getrokken om een vol maar rijk geluid te creëren. Er zit een wekker/klok-chtig geluid in het arrangement dat vervreemdend werkt.

Take Me for a Ride, wat een waanzinnig mooi intro! Alsof Tsjaikovski zelf Ron het nodige heeft ingefluisterd. Ook dit is een van de toppers van het album, dit nummer laat zien dat de Meal brothers een lange muzikale weg hebben afgelegd, grote klasse!

It's Sunny Today, een heerlijk zomernummer, met ook weer een prachtige orkestrale ondersteuning, waarin naast het stijkersarrangement ook een klavecimbel om de hoek komt kijken, het derde Topnummer op dit onvolprezen album.

A Love Story, is een vreemde eend in de bijt na de orkestrale nummers die hiervoor staan, dit slaat weer aan bij de dwingende synthesizer nummers die al genoemd zijn, maar ook dit is Sparks, het onderschrijft de veelzijdigheid van de broers.

It Doesn’t Have to Be That Way, wederom een beauty! Met een prachtig akoestisch intro, gitaar en piano als leidende instrumenten tot de percussie invalt. Prachtig gezongen door Russell!
Het vierde Topnummer.

Gee, That Was Fun, een prachtige afsluiter van een meesterwerk, dar durf ik nu al te stellen!
Mooi sober met piano ondersteuning enwederom ontaardend in een prachtig orkestrale song.

Voor mensen die Sparks niet zo goed kennen zal dit album de nodige luisterbeurten en doorzetting vragen, maar diegenen die daarvoor open staan zullen getrakteerd worden op een van de mooiste en bijzonderste albums van 2023!

En nu hoop ik maar dat dit niet hun zwanenzang zal zijn, maar dat ze nog veel van dit soort prachtige albums blijven maken. Zo veel klasse en kwaliteit maakt hongerig naar meer!

Een diepe buiging aan deze kant!

Nothing is as Good as They Say it Is zat de hele dag in mijn hoofd. Die tekst! En dat terwijl ik in een museum naar Van Goghs keek... Heel aangename oorwurm!

Geinig nummertje idd en dito clip , maar als dat het beste nummer is van deze plaat stel ik een langere luisterbeurt van het hele album voorlopig nog even uit...

Nee weleen catchy nummer maar niet het beste

Mee eens! Voorlopig ga ik voor Not That Well-Defined als hét prijsnummer!

Een uitgebreid en kakelvers interview met de gebroeders Mael is inmiddels te vinden in podcast The 'Rockonteurs with Gary Kemp and Guy Pratt', te vinden op uw streamingdienst. Seizoen 4, episode 26. Iets meer dan een uur en tot dusver (ben een kwartier onderweg) erg leuk! Zoals deze hele podcastserie trouwens.

Ja Not That Well-Defined en It Doesn’t Have to Be That Way, strijden bij mij om de hoofdprijs

Welke Streamingdienst bedoel je (ik ben een leek op het gebied van podcasts) ... maar wel benieuwd naar het interview....

Ik zit op Spotisaai.

Dank! Zal eens gaan zoeken