Lankum - False Lankum (2023)

Wat een fenomenale plaat! Kruipt enorm onder de huid, zeer indringend met een keur aan emoties en sferen. Een op het eerste gehoor vreemde combi van donkere naargeestigheid, uitgelaten ‘taveerne-sferen’ en pastorale mystiek. Uilleann pipse, vioolsnaren, concertina en accordeon vormen een heel eigen muzikale omlijsting bij de soms eeuwenoude traditionals, die het overgrote deel van de plaat beslaan. Maar de eigen composities detoneren niet. Oeroude Ierse folk en klassieke verhalen in een uitermate modern jasje, wat een geweldige trip! Hulde!

net de kaartjes voor Paradiso binnen, kijk er erg naar uit. Woon in noord maar Tolhuistuin net te laat voor! Ga vandaag de plaat luisteren!

Vinyl geeft een nog meer intense ervaring. Draaien van kant geeft even een adempauze ….. of heel laat op de avond, nacht. Of zoals deze ochtend, heel vroeg Ben heel benieuwd naar de live ervaring in het najaar ….

Overigens ook op BKS te zien.

Gemengde gevoelens: een eerste beluistering maakte grote indruk. Maar na herhaaldelijk luisteren ben ik nu wat genuanceerder. De afwisseling is best groot: het verpletterende Go Dig My Grave wordt qua niveau op de rest van het album wat mij betreft niet meer gehaald. Er zijn wat lichtere delen, met wat traditionele folk-invloeden. Maar nergens wordt het feest muziek. En de Pink Floyd-invloed op The Turn had wat mij betreft niet gehoeven.

Kortom: best een goed album, maar mijn aanvankelijke enthousiasme is toch iets minder geworden.

Dit is niet zo'n gezellige plaat, als ik dit op zet veranderd mijn stemming van zonnig naar druilerig, koud en winderig weer.
Het is maar net waar je van houdt.
Mijn mening over deze zeur plaat.

Vanuit de trein van Amsterdam naar Nijmegen: oh lordy me...

(later meer)

Muzikale openbaringen doen zich wel meer voor in de luwte na de grote ovatie. Maar ook dan nog kan je even hard uitschreeuwen hoe fantastisch bijvoorbeeld deze nieuwe shit van het Ierse Lankum wel is en hoe zwaar ze zich hier (weer) mee hebben overtroffen. Laat dit hier zo aan de vooravond van Labadoux, eerste Belgische folkfestival van 2023 - waar ze, nu ja, nog nièt optreden - voor thuisblijvers alvast een ultieme goedmaker zijn.

Zet deze folkie Dubliners daar dan wel niet in de vrolijke zuiptent. Want hun nieuwe, ja, da's meer dan een uur lang een uitzonderlijke, pure Ierse whiskey, met de blend erin van hun hele vaderlandse muzikale traditie, van hun hele geschiedenis tout court voilà én tegelijk ook van een muzikaal experiment en avant-garde à la Warren Ellis en doom met elektronica-affiniteiten à la Sunn O))) en Swans. Nieuwsoortige overweldigende folkmuziek dus met dito overrompelende lyrics, met altijd rillend donkere randen, Ierse kroegen en de veilige folklore al heel ver voorbij. Dit is het eigenzinnige Lankum, met hun 'False Lankum' zo turbulent en getroebleerd als de histories op het hele groene Ierse eiland zelf, in een oogverblindend muzikaal tableau, harmonisch en zacht en even vaak aardedonker, smartelijk en intens.

Lankum vertrekt vanuit de tragedie van waaruit de meeste van hun songs werden geschreven, vaak eeuwenoude zeemansliederen over gebroken liefdes, wraak en moord, maar dan herinterpreteren ze welbewust het oude en verbinden het geniaal met het nieuwe en de manke tijdsgeest van vandaag. Hun originaliteit ontsluit zich al onmiddellijk in die onthutsende, verontrustende opener, met die al door zovelen gecoverde traditional 'Go Dig My Grave'. Die krijgt hier al direct een dreigende drone mee, een door Ierse doedelzak alarmerend lang aangeblazen rituele klaagtoon bij het verdriet van en om het tienermeisje en haar zelfgekozen einde met de strop. Meteen een prachtige moderne horrorballade vol droefenis, door zangeres Radie Peat bovendien hartverscheurend sterk bezongen en rechtstreeks geïnspireerd op de traditionele door de 17e eeuwse Ierse kerk verguisde 'keening'-klaagzang, waarbij men zogenaamd de verloren zielen van de doden opzocht. We krijgen het net zo in het opwindende 'Master Crowley's', een psychedelische oplichtende traditional-instrumental. Begint opgewekt met levendige concertina's als een keurige zeemansreel, hapklaar voor de enthousiaste rijen in de balroomdancing, maar het feest wordt in zijn lieve rust gauw verstoord, manischer en van dan af niet afgevend geteisterd door somber dreigende, overwaaiende industrial-metalen. Muziek dus die na de sereniteit vaak ineens in andere richtingen blijkt weg te draaien. Zoals ook in het eigen nummer 'Netta Perseus', wervelende akoestische kabbelingen ontaarden algauw in krassende industrial, opgejaagd door onrustig rommelende percussie. Even onnegeerbaar als apart in zijn abrupt vervormende versnellingen is de indrukwekkende stamper 'The New York Trader', dat en passant ook het deuntje meeneemt van 'Big Black Cat'. Een en al dansbare intensiteit opgevoerd tot psychedelisch opperste extase.

Nu, daartegenover bevat 'False Lankum' evengoed zijn aantal fragiele akoestische nummers vol fraaie vocale harmonieën, maar altijd wel met iets subtiel elektronisch borrelends eronder. Het in begrafenisstemming schurend optrekkend 'Clear Away in the Morning', met wazige harmonieën over de zeeman die uitkijkt naar zowel de zee als naar thuis. Het lijkt onwillekeurig een hemels eerbetoon aan Low en hun dit jaar overleden zangeres Mimi Parker. Vredige zangerigheid van de altijd sublieme Radie Peat ook in die eenvoudige liefdesballade 'Newcastle', over de hartbrekende zoektocht tot in Londen van de Newcastle-man naar zijn weggelopen vrouw, dit hoorden ze vermoedelijk al zingen rond 1620! 'On a Monday Morning' dan, even akoestische pracht en de bitterzoete weelde verder van 'Lord Abore and Mary Flynn', nog zo'n griezelig fraaie ballad.

Het sonisch meest gewaagde bravourestuk wordt bewaard tot op het einde: Lankum's eigen, in twaalf duistere minuten uitgesponnen trip 'The Turn'. Finale rouw na de catastrofe en hoop op betere tijden. Eén epische hap filmische ambient, zinderende uitdaging tot het uiterste. In Pink Floyd-progparlando opstartend, terwijl met de mistige rookslierten van vocalen en instrumenten noise het overneemt. Doet sterk terugdenken aan 'Time's Blur', afsluiter van Lord Huron's meesterwerk 'Long Lost'.

Dit fascinerend Lankum is een de folk diep toegewijde multi-instrumentalistenband, met naast excellerende zangeres Peat, de broers Daragh en Ian Lynch en Cormac MacDiarmada. Samen bespelen ze naast de electronics hun kastvol niet alledaagse folkinstrumenten. 'False Lankum' is zo meer dan een uurlang unieke folk met een geluid dat zich zelfs verrassend evenwichtig verbindt met originele soundscapes uit prog en death- of doommetal. Hun producer, daarbij zeker niet onbelangrijk, is John 'Spud' Murphy, die net zo het mooie werk leverde bij de duizelingwekkende mixers van Black Midi en die Lankum vooral inspireerde om verwachtingen en conventies van de behoudsgezinde folkmiddens eens en voorgoed overboord te gooien. 'False Lankum' blikten ze zodoende in in de fameuze Hellfire Studio's in de heuvels van Dublin. Het werd de ambitieuze bevestiging van hun 'fuck them'-mentaliteit én van de muzikale reuzensprongen die ze maken. Beoordeel dus vooral zelf de ongeslepen schoonheid van het resultaat.

Dit fantastische album verschijnt nu al bovenaan diverse jaarlijstjes (en terecht). Misschien vind ik ØXN misschien nog zelfs een tikje beter (even luisteren als je dat nog niet hebt gedaan: is samenwerking met twee bandleden van Lankum). Ik ben heel benieuwd hoe dit over een dag of tien in Paradiso klinkt!

Met pijn in mijn hart sla ik de komende concerten over, ik had een kaartje voor Keulen maar dat ga ik helaas niet redden.

Veel plezier aan iedereen die er zondag bij zijn, het wordt vast en zeker fantastisch!

(ik heb best wel fomo, terwijl ik ze dit jaar al twee keer zag )

Het was intens! Één van de allerbeste concerten die ik heb meegemaakt.

Inderdaad. Go dig my grave met die oplichtende glas in lood ramen op het laatst, alsof in een film. Wat een muzikanten!!

Ik was er uiteindelijk toch bij, het was fantastisch!

En ze komen terug! Zaterdag 24 mei in TivoliVredenburg.

Toe maar, die zalen worden al groter. 2025 Amsterdam Arena.

Op 1 podium met De Toppers!

De berichten hierboven trokken mijn interesse naar de mij onbekende groep Lankum en hun False Lankum. De beschrijvingen kloppen: een amalgaam van enerzijds traditionele folk en anderzijds uitwaaierend naar soms onheilspellende soundscapes.
Associaties die bij mij opkwamen zijn die met de latere albums van 16 Horsepower en WovenHand, niet toevallig de groepen van David Eugene Edwards die americana koppelt aan bezwerende sferen. Ook moet ik soms denken aan filmmuziek, te weten Vikings (muziek van Fever Ray) en The Last Kingdom (Eivør Pálsdóttir en John Lunn). Netta Perseus is zo'n nummer.

Tegelijkertijd doen vergelijkingen als de mijne Lankum tekort. De groep creëert namelijk hun eigen geluid en sfeer vol variatie, passend bij deze gure najaarsavond, met morgen veel zon maar later deze week sneeuw en vorst in mijn regio. Lankum schildert net als het weer met felle contrasten: is de lucht strak-blauw, kijk dan niet gek op als het weer plotseling omslaat, zoals in Master Crowley's. Het eindresultaat past perfect bij een herfst en winter. Bovendien prachtig gezongen door Radie Peat en de drie heren.
Ja, ik mag dan niet zo wild-enthousiast zijn als sommigen hierboven, ik heb er wel degelijk een favorietje bij.

False Lankum integraal, hopelijk nemen ze Cormac Begley mee voor Master Crowley's. Een meester op de concertina...

Eerste keer dat het in Tivoli muisstil was, nog nooit meegemaakt in die veredelde buurtsoos.

Bij Dead Can Dance ook

Het was muisstil in Tivoli omdat Lankum optrad in Paradiso!

Snap ik, maar heel vaak staan er van die import Amsterdammers aan de bar keihard door een show heen te lullen, vreselijk.

Intrigerend album. Bij het merendeel van de tracks worden Ierse volksdeunen overspoelt door een bak noise. Alsof er twee platen in mijn kamer tegelijk worden afgespeeld. Da's wennen. Maar ik doe mijn best om dit kleinood net zo mooi te vinden als MuMers hierboven. Dus werk aan de winkel: meer luisterbeurten.

Een enorme groeier. Ik kon er eerst absoluut niet inkomen, die vreemde stem die a capella een zelfmoordballade inzet, de drone en noise geluiden die ineens een folknummer doorbreken, de bevreemdende korte intermezzo's. De topposities in diverse jaarlijstjes deden me doorzetten en het is het waard: een werkelijk geweldig epos is deze plaat, elke luisterbeurt ontdek je nieuwe details en steeds meer flarden van melodieën blijven hangen in je hoofd.

Lankum is dit jaar de ‘unaniem’ verkozen winnaar in het eindejaars/muziekoverzicht van de Volkskrant. ‘Muziek van tijdloze schoonheid’.

N.a.v. de jaarlijstjes weer eens gedraaid, want daar was ik na de eerste maand toch weer mee gestopt. Al met al is dit zeker kwalitatief goed, maar dat maakt het nog niet leuk of plezierig om naar te luisteren. Er zitten ongemakkelijke elementen in de muziek die het me wel moeilijk maken om dit echt te omarmen. Tja...

Ik heb deze natuurlijk wel even gecheckt toen ik deze meerdere malen erg hoog in eindejaarslijstjes zag staan. Ik kom echter vrij snel tot de conclusie dat dit niet aan mij besteed is. De eerste track is meteen al zo traag en onaantrekkelijk en ook later kan ik er niet van genieten, het werkt eerder op m'n zenuwen.

Het duurt even voor het album op stoom komt, eigenlijk had ik mij bedacht dat het toch niet helemaal mijn ding was en wilde ik het afzetten maar daar begon ineens The New York Trader en dat is toch wel een geweldig nummer. Wat volgt is ook erg mooi, de tweede helft van het album heeft dan ook iets meer pit dan de eerste. Een moeilijk in te komen album waar ik echt even wat moeite voor moest doen.

Lankum is een Ierse folkband uit Dublin, die bekend staat om hun unieke benadering van traditionele Ierse muziek. Hun muziek is een mengeling van folk, traditionele Ierse, en zelfs elementen van ambient en drone-muziek. Dat creëert een bijzondere luisterervaring. De band bestaat uit broers Ian en Daragh Lynch, Cormac Mac Diarmada en Radie Peat, en samen creëren ze een geluid dat zowel geworteld is in de Ierse muzikale traditie als moderne stromingen.

Lankum onderscheidt zich door hun vermogen om diepgewortelde Ierse muziektradities te vermengen met hedendaagse invloeden. Hun gebruik van traditionele instrumenten zoals uilleann pipes, concertina, en fiddle wordt gecombineerd met harmonium, drones en andere niet-traditionele geluiden, wat leidt tot een rijke en gelaagde muzikale textuur.

De band staat ook bekend om hun zorgvuldige selectie en interpretatie van liedjes, variërend van oude Ierse ballades tot nieuw gecomponeerde stukken die sociale en politieke thema's aansnijden. Hun teksten spreken vaak van historische gebeurtenissen, sociale onrechtvaardigheid en persoonlijke verhalen, waarmee ze resoneren bij een breed publiek.

Lankum staat bekend om hun indrukwekkende liveoptredens, waarbij ze een intensiteit en intimiteit naar het podium brengen die het publiek meesleept. Hun optredens zijn vaak zowel krachtig als ontroerend, en getuigen van hun diepe muzikale verbondenheid als groep.

Door hun vernieuwende benadering van Ierse folk, heeft Lankum een nieuwe generatie luisteraars aangetrokken tot traditionele muziek, terwijl ze tegelijkertijd respect tonen voor het erfgoed. Ze spelen een belangrijke rol in de hedendaagse Ierse muziekscene door de grenzen van het genre te verleggen en dialoog aan te moedigen over belangrijke sociale kwesties.

Conclusie: Lankum is een band die diepe wortels heeft in de Ierse muziektraditie, maar niet bang is om deze tradities te herinterpreteren en uit te dagen. Hun muziek is zowel tijdloos als onmiskenbaar van deze tijd, een viering van het oude terwijl ze voortdurend nieuwe wegen verkennen. Voor liefhebbers van folk, traditionele muziek en zelfs fans van meer experimentele genres, biedt Lankum een rijke, emotionele en intellectueel stimulerende luisterervaring.

Eerder verschenenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Blij dat ik ze gezien heb in een kleine, intieme zaal, waar hun muziek veel beter tot zijn recht komt.