Lankum - False Lankum (2023)

Eerste single: Go Dig My Grave ❤️‍

Belooft heel veel goeds, ik kijk enorm uit naar de rest!

Vandaag de albumlink ontvangen

Ah. Tourtje hoop ik? Die vorige was een beetje stukgelopen op een virus.

Wel opletten dix:
28 april 2023
26 november 2023

Kippenvel ❤️

Ja, hier heb ik zin in!

Me too, prachtplaat, al drie keer gehoord.

Afgelopen dinsdag hoorde ik voor het eerst de vrijgegeven single Go Dig My Grave van het nieuwe album False Lankum en werd volledig van mijn sokken geblazen door deze indringende, beklijvende versie. De traditional werd al vele malen vertolkt. Radie Peat leerde het kennen in de versie van Jean Ritchie van diens album Jean Ritchie and Doc Watson at Folk City uit 1963.

Op basis van traditionele folksongs drukt Lankum hun eigen donkere, onderscheidende stempel op elke track, leunend op zware drones en sonische vervorming die de liederen een nieuwe intensiteit en schoonheid geeft. Met deze plaat bevestigt de band hun doorbraak uit het folkgenre door gedurfde, eigentijdse muziek te creëren die misschien is gevormd uit traditionele elementen, maar stevig nieuw is en comfortabel is naast Rough Trade-labelgenoten als black midi en Gilla Band.

Lankum is dus een band die de folkmuziek een nieuwe, spannende dimensie geeft. Veelal gebeurt dat in (eeuwenoude) traditionals. Soms ook in recentere composities, het schitterende Clear Away in the Morning dateert uit 1971. Het is te vinden op het album Peter Kagan and the Wind van de Amerikaanse zanger Gordon Bok.

False Lankum bevat ook twee eigen composities, beiden geschreven door Daragh Lynch. Netta Perseus begint met fraai, akoestisch gitaarspel en tedere zang en krijgt gaandeweg een psychedelisch tintje. De andere compositie is The Turn, de dertien minuten durende, waardige afsluiter. Soms blijft men dichter bij de folk leest, Master Crowley’s is een uit twee delen bestaande reel, waarbij Radie samen met Cormac Begley en zuslief Sadhbh excelleert op de concertina.

Vaak worden traditionals mondeling van artiest op artiest overgebracht, zo ook in het geval van het wonderschone Newcastle, oorspronkelijk The English Dancing Master (1651) geheten. Men leerde de compositie kennen van Seán Fitzgerald van The Deadlians, wiens moeder het voor hem zong in zijn jeugd. Het ingetogen On a Monday Morning is een song uit 1966 van Cyril Tawney, die vooral bekendheid kreeg door zijn compositie The Grey Funnel Line, ooit schitterend vertolkt door Linde Nijland.

Hun vorige album The Livelong Day zorgde al voor een grote boost van hun populariteit. False Lankum is echter nog indrukwekkender en zal ongetwijfeld hun populariteit nog verder vergroten. Het album is reeds te bestellen bij De Konkurrent, ook in een speciale uitgave op oranje vinyl.

Lankum live :

28-04 AMSTERDAM : Tolhuistuin uitverkocht
30-04 BRUSSEL : Le Botanique
26-11 AMSTERDAM : Paradiso

Hier kijk ik erg naar uit. Vorige album was een groot genot.

Wat is Go Dig My Grave geweldig!

De oorsprong van de traditionele The Wild Rover folksong is een vaag schemerig gebied. Zo eisen, de Britten, Schotten, Ieren en zelfs de Noord-Amerikaanse gemeenschap deze klassieker op. Ondanks dat The Wild Rover onderhand doodgeknuffeld is, herdefinieert het uit Dublin afkomstige Lankum de traditional volgens hun eigen maatstaven. In een alles wegvagende rondzwervende versie opent deze hun derde The Livelong Day studioalbum, tenminste als je het onder de Lynched naam uitgebrachte Cold Old Fire meetelt. Gedurfd om de luisteraar al direct met ruim 10 minuten aan vernietigend dronegeweld te hersenspoelen. En ondanks dat er vervolgens nog drie kwartier aan een zevental prachtige muziekstukken volgen, blijft die openende oerknal maar doordenderen. Prachtig, indrukwekkend, beangstigend, spookachtig, kortom een nooit eerder ervaren ervaring, uniek binnen de folk gemeenschap, uniek zelfs op muzikaal gebied. Alhoewel dat muziekminnend Nederland met The Livelong Day wegloopt, vullen ze op indrukwekkende wijze de kleine clubzaal in het Nijmeegse Merleyn. Amper 200 bezoekers zijn getuige van die gedragen verstillende intimiteit, en beleven daar een memorabele avond.

Vanwege de pandemie gaat het gewone leven tussen de Ierse gemeenschap vervolgens sober door. Zangeres Radie Peat kiest voor het moederschap en bevalt in 2022 van Rúna. De corona stilte biedt haar alle mogelijkheden en rust om van dit prille wonder te genieten. Op False Lankum klinkt ze warmer, moederlijker en zachter dan op de eerdere albums, al neemt de grimmigheid nog steeds een groot aandeel in beslag. Eind januari verschijnt daarvan de eerste single Go Dig My Grave. En ondanks dat ik de False Lankum plaat vervolgens al rond diezelfde periode gehoord heb, kost het mij veel moeite om het enthousiasme te bedwingen, maar wat een wereldplaat is dit toch. Nu deze eind deze week in de winkel ligt, mag ik dat genot eindelijk delen. Vreemd eigenlijk dat je een album al voor de releasedatum kan dromen. Vanwege het dansbare, verstikkende treurrouwende karakter voelt False Lankum met regelmaat als een orthodoxe Ierse Día de Muertos interpretatie aan. Herdenk de doden, vier de sterfelijkheid, haal het uit de taboesfeer en maak er feestje van. De albumtitel is net als de Lankum bandnaam van een kindermoordenaar afgeleid, welke ook al bij de Between The Earth And The Sky review aangehaald wordt.

Lankum flikt hetzelfde kunstje weer en opent dus met het al eerder vrijgegeven magistrale Go Dig My Grave gothic folk opus. Ruim 8 minuten vanuit het niks tot een episch verwoestend einde opbouwen, en daaronder ook nog eens met een prachtige indrukwekkende rouwende videoclip dit verzilverende moment vastleggen. Er zit geen spatje vrolijkheid in deze dieptrieste vertelling verborgen. Als loeizware alarmerende sirenes dwalen de verloren zielen van overleden dierbaren rond. Een gitzwarte song over een wanhopige vader die thuiskomt, en zijn suïcidale dochter levenloos hangend aan een touw aantreft. Confronterend, hard, zwartduister. Het door Jean Ritchie bewerkte Go Dig My Grave is een Song for the Dead, met Radie Peat in de slachtofferrol, berustend van haar kwellende demonen verlost. Als je eenmaal die donkere Wuthering Heights wereld van Lankum binnenstapt, is er geen weg meer terug. In de ingetogen vredigheid van het 17-eeuwse Newcastle speelt onvrede binnen de familiebanden een grote bepalende rol. Het generatieconflict verzet van een jongere jeugdigheid die het conservatisme van de oudere garde tracht te doorbreken. De deprimerende mineurstemming van een niet geaccepteerde relatie. De traditionele song welke juist het traditionele denken bestrijdt. Het verplaatsen in de visie van Lankum die juist zo treffend oud en nieuw als een sterke onbreekbare ketting invlecht.

Radie Peat, ik kan haar naam niet vaak genoeg noemen, is op dit moment toch wel de mooiste stem in dit genre, treedt in de voetsporen van de helaas vorig jaar overleden Mimi Parker van Low. Haar nalatenschap verweeft zich prachtig in de Gordon Bok Clear Away in the Morning compositie. Je voelt haar adem, de berustende goedkeurende aanraking op de schouder. Ook hier staat het eeuwige afscheid centraal, een laatste vaarwelgroet. Huilende melancholische spookengelen, en de instrumentatie die op gepaste afstand bijna starend gedempt die stilte een plek geven. Bijzonder dat Radie Peat niet overal de leadzang verzorgd, en zich op de krachtige The New York Trader spookschip legende bewerking van Luke Cheevers afzijdig opstelt, welke om een mannelijke verhalen vertellende minstreel vraagt, en ook in de imponerende maandagochtend On a Monday Morning depressie van singer-songwriter Jim Kelly bijna onzichtbaar in de schaduw verdwijnt is het Ian Lynch die zijn draagvlak aangenaam verkent. Zo eigent Cormac Mac Diarmada zich de familiare diep diep trieste Lord Abore and Mary Flynn murder ballad somberheid toe. De huiveringwekkende doodsklokken intermezzo’s tussen de albumtracks kondigen passend het apocalyptische onheil aan, en bereiden je op de dreigende droefenis voor. Het instrumentale Master Crowley’s heeft het bezwerende rituele van het vroegere 16 Horsepower werk, al blijven ze in alles zo dicht mogelijk bij hun eigen Ierse stepdance roots.

Ondanks dat het merendeel covers zijn, is Netta Perseus weldegelijk door Darragh Lynch geschreven. Bijzonder omdat je juist hierbij zo geneigd bent om de song aan het vroegere Leonard Cohen werk te linken. Dezelfde mannelijke zachtheid, dezelfde intimiteit, dezelfde soberheid, dezelfde zwaarte, grimmigheid, beeldende, kortom een ware traditional in spe, waarmee Lankum bewijst dat ze zelf ook in staat zijn om memorabele klassiekers te componeren. De tragische stervende drums kondigen een verbreking met het traditionele geluid aan, waarna een welvelwind aan huilende instrumentatie het spokende verval aankondigt. Ook het epische mijlenlange symfonisch rockende The Turn welke False Lankum beëindigt, is van zijn hand. Bijzonder, dat je hier juist het gevoel krijgt dat Swans voorman Michael Gira hier over de schouders goedkeurend meekijkt. Deze geweldenaar heeft tevens een voorliefde voor de folk, al sluiten de vernietigende The Turn drones weer meer bij zijn My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky periode aan. Het getuigt nogmaals dat Lankum in alles de Ierse folk overstijgt, en zeker niet wereldvreemd tegen andere externe invloeden aankijkt.

Lankum - False Lankum | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Na een eerste luisterbeurt voel ik toch echt meer bij hun vorige album, The Livelong Day. Daar had ik een instant wow-kaboem-whatthefuck-gevoel bij. Zo'n binnenkomer als The Wild Rover ga ik in ieder geval niet heel vaak meer meemaken. Dat was een one of a kind. Radie Peat is en blijft een fantastische zangeres (ik kan het zeggen want heb haar live aan het werk gezien), maar de songs die ik nu hoor vallen nog niet. Ik betwijfel of dat gaat gebeuren, maar ik hoop dat na een aantal beurten het kwartje valt. Single Go Dig My Grave vind ik overigens wel heel sterk.

Zag een recensie ergens die dit "Progressive folk's OK Computer" noemde. Nou.

9 stemmers, 5x 5*, da's een rapport waar je mee thuis kan komen

Vandaag drie keer geluisterd tijdens m'n roadtrip voor werk, ik durf al te zeggen dat dit mijn plaat van het jaar is. ❤️

Go Dig My Grave vond ik al fenomenaal, en ook Newcastle, Master Crowley's (leve de concertina!) en The Turn vallen in die categorie. De afwisseling van lieftallig en onheilspellend (soms binnen de nummers zelf) bevalt me erg goed.

Later meer...

De muziek werkt me een beetje op de zenuwen. Ben niet overtuigd. Misschien later nog een keer luisteren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lankum - False Lankum - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lankum - False Lankum
De Ierse band Lankum begint ook op False Lankum weer bij behoorlijk traditionele (Ierse) folk, maar slaat vervolgens indrukwekkende wegen in met een vaak aardedonkere instrumentatie die je meedogenloos bij de strot pakt

Go Dig My Grave is de ruim acht minuten durende openingstrack van het vierde album van de Ierse band Lankum en het is een track die je wereld op zijn kop zet. Wat begint als een stokoude folk traditional eindigt in een bloedstollende explosie van geluid, die compleet over je heen walst. Het is maar een van de manieren waarop Lankum op False Lankum een geheel eigen draai geeft aan traditionele folk. De band laat traditionele folksongs prachtig ontsporen, maar de donkere songs van de band kunnen ook op meer ingetogen wijze torenhoge spanningsbogen opbouwen. Met The Livelong Day zette de band uit Dublin zichzelf al nadrukkelijk op de kaart, maar False Lankum is nog veel beter.

Ik heb in de laatste maanden van 2019 echt enorm geworsteld met The Livelong Day, het derde album van de Ierse band Lankum. Nieuwsgierig geworden door alle recensies vol superlatieven van met name de Britse muziekpers, begon ik destijds met zeer hoge verwachtingen aan het album, maar bij eerste beluistering hoorde ik toch vooral een behoorlijk traditioneel klinkend folkalbum en dat zijn over het algemeen albums waar ik maar zelden goed mee uit de voeten kan.

The Livelong Day bleek echter al snel een album dat je niet moet beoordelen na snelle en oppervlakkige beluistering, maar dat je volledig moet ondergaan. Lankum begon op haar doorbraakalbum weliswaar bij de behoorlijk traditionele Ierse folk, maar koos met name in muzikaal opzicht voor verrassende uitstapjes, zonder de tradities van het genre helemaal uit het oog te verliezen. Zeker wanneer de muziek van de band uit Dublin voorzichtig explodeerde in aardedonkere klanken of zelfs dreigende drones, liet The Livelong Day een fascinerend geluid horen en steeg de Ierse band tot grote hoogten.

Deze week is een nieuw album van Lankum verschenen en ook False Lankum wordt weer onthaald met zeer positieve recensies. Ik wist inmiddels wat ik kon wat verwachten en liet me dus niet afschrikken door de invloeden uit de traditionele folk, die ook op False Lankum weer een belangrijke rol spelen. Lankum gaat ook dit keer aan de haal met enkele stokoude traditionals, die de Ierse band aan de ene kant met respect behandelt, maar aan de andere kant ook op zeer eigenzinnige wijze het heden in sleept.

Het album opent verpletterend mooi met het door zangeres Radie Peat prachtig gezongen Go Dig My Grave. Het is van oorsprong al een behoorlijk donkere traditional, maar Lankum maakt er op fascinerende wijze een duistere of zelfs spookachtige song van ruim acht minuten van. Het zijn acht minuten waarin Radie Peat prachtig zingt, maar als de instrumentatie compleet ontspoort en ook nog eens van een bijna beangstigende of zelfs bloedstollende intensiteit is, weet je dat Lankum het fascinerende geluid van The Livelong Day op bijzondere wijze heeft doorontwikkeld.

Falkse Lankum bevat meer traditionals, maar ook songs van recentere datum en een aantal eigen songs. Het zijn songs die worden gedragen door de geweldige stem van Radie Peat, die nog veel beter zingt dan op The Livelong Day, maar ook de mannen in de band tekenen voor mooie vocalen en fraaie harmonieën. Lankum kleurt de songs bij vlagen mooi traditioneel in, maar False Lankum komt tot leven, wanneer de instrumenten aan mogen zwellen en Lankum folk maakt die alleen maar uit de eenentwintigste eeuw kan komen.

De openingstrack is zo indrukwekkend dat False Lankum na acht minuten al een bijzonder album is, maar ook in de tracks die volgen weet de Ierse band diepe indruk te maken met haar geluid, dat hier en daar het etiket doomfolk opgeplakt heeft gekregen. Zeker in de wat langere tracks, en daar bevat het album er flink wat van, is de muziek van Lankum van een unieke schoonheid en een beangstigende intensiteit, waarbij de band overigens niet alleen kiest voor beklemmende drones, maar ook op meer ingetogen wijze de spanning op kan bouwen.

Lankum verlegt ook op False Lankum bijna 70 minuten lang de grenzen van de traditionele folk en levert een album af dat je afwisselend lieflijk streelt en ruw bij de strot pakt. Er gebeurt zoveel dat je na afloop naar adem moet happen en iedere keer dat je naar het album luistert hoor en ervaar je nieuwe dingen. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Dit is echt vet. Go Dig My Grave heeft heel veel indruk op me gemaakt, en het duurde echt wel even voordat ik daar van bij gekomen was, wat een geluid, en vooral een enorme klap in je gezicht met een ijzersterk en keiharde lyrics. Enige song in deze lijst die ik niet wat vond was Clear Away in the Morning, persoonlijk. Maar ik ga deze plaat de aankomende tijd nog vaker opzetten, wellicht is het een binnen sluiper die even de tijd nodig heeft, dat weet ik zo niet.

Clear Away in the Morning vind ik ook het minste nummer tot nu toe. De rest groeit gelukkig...

Krijgen jullie ook Pink Floyd associaties bij het eerste stuk van The Turn?

Ja, had ik ook heel sterk.

Absoluut!

Bij de 1e track krijg ik reminiscenties met de muziek van Dead Can Dance; voornamelijk door de repititieve elementen.

Ben benieuwd of de laatste track mij ook doet denken aan PF.

Dat is niet zo gek. Zangeres Daragh Lynch tegen de Volkskrant:

The Turn is een van de twee nummers die Daragh Lynch voor False Lankum schreef. ‘De zang begint dromerig, zoals in Wish You Were Here van Pink Floyd, maar uiteindelijk komen we uit bij een dystopische brok herrie van een blackmetalband.'

Ik vind dit een erg gaaf album met een heerlijk duistere, onheilspellende sound. Zeer spannende en sfeervolle uitvoeringen van vooral Ierse traditionals. Naast nummers als On a Monday Morning en The New York Trader vind ik ook instrumental Master Crowley's erg geslaagd, heerlijk hoe die dreigende drone als een onweerswolk aan komt drijven en het dansbare folkdeuntje als het ware inkapselt.

Ik moet wel bekennen dat ik mijn verwachtingen van tevoren misschien iets te hoog had gespannen door Go Dig My Grave. Ierse folk die uitmondt in bak herrie met een haast Swans-achtige heftigheid: een droomcombinatie. Enigszins tot mijn spijt wordt het niveau van Go Dig My Grave nergens echt meer gehaald, en blijkt de bak herrie die daar wordt opengetrokken minder representatief voor de muziek dan ik had gehoopt.

Enkele nummers vind ik ook een tikkie aan de langdradige kant: Clear Away in the Morning werd al genoemd, maar eerlijk gezegd duurt Lord Abore and Mary Flynn me ook een paar minuten te lang, indringende tekst of niet. Zodoende staat er nu geen topscore naast mijn naam, maar wie weet komt er nog wat bij.

Ben niet zo enthousiast als de meeste hier, maar interessant genoeg om helemaal te beluisteren, en ja dan ben je een dik uur zoet.
Natuurlijk is dit een genre wat je moet liggen, je waant je zo terug in Ierland anno 1600, met feesten en dansen op de pleinen. Ben toch wel benieuwd hoe dit live gaat zijn, gelukkig staan ze op BKS.

Met het verhaal van niels94 over Go Dig My Grave, ben ik het helemaal eens.

En vind ik The New York Trader ook een erg tof nummer

Een band die in 2016 werd opgericht, maar in 2014 al een eerste plaat uitbracht, dan moet je wel van heel goede huize komen. Ik kende de band nog niet. Het openingsnummer intrigeert me, maar het tweede nummer kabbelt dan weer net iets teveel voort. Verder nog niet echt aan meer toegekomen, maar ik ga over ruim 2 weken naar Ierland toe, dus dit lijkt me perfect om in de stemming te komen.

Het nieuwe album van Van Morrison is misschien ook een optie.

Het eerste album werd onder een andere naam uitgebracht (Lynched), vandaar.

Fijn dat de band zulke enthousiaste commentaren krijgt als hierboven en ook in andere media. Je kunt aan het album horen dat de bandleden serieus en vakkundig bezig zijn. Ik heb er echter moeite mee om het echt te kunnen waarderen. Ik houd best wel van folk, en de nummers (of de delen ervan) die daar het dichtst bij in de buurt blijven kan ik ook wel waarderen, maar het uitgesponnen lange lawaai (in sommige gevallen een "bak herrie" zoals de zangeres van de groep het noemt, nee daar heb ik niks mee. Als geheel vind ik het album dan ook veel te lang en zelfs na drie pogingen kan ik het nog niet in één keer afluisteren. De link met Pink Floyd hoor ik ook niet echt, er zijn zoveel nummers die rustig en dromerig beginnen. De muziek is echt anders.
Een plaat van de categorie "je vind hem mooi of je vind het niks". Mijn conclusie is dat ik tot de "niks groep" behoor.

Voor de liefhebber: de meest recente podcast aflevering van Fire Draw Near (project van Ian Lynch) gaat over de traditionele nummers die de band hebben geïnspireerd voor dit album.