Lankum - False Lankum (2023)

Afgelopen dinsdag hoorde ik voor het eerst de vrijgegeven single Go Dig My Grave van het nieuwe album False Lankum en werd volledig van mijn sokken geblazen door deze indringende, beklijvende versie. De traditional werd al vele malen vertolkt. Radie Peat leerde het kennen in de versie van Jean Ritchie van diens album Jean Ritchie and Doc Watson at Folk City uit 1963.

Op basis van traditionele folksongs drukt Lankum hun eigen donkere, onderscheidende stempel op elke track, leunend op zware drones en sonische vervorming die de liederen een nieuwe intensiteit en schoonheid geeft. Met deze plaat bevestigt de band hun doorbraak uit het folkgenre door gedurfde, eigentijdse muziek te creëren die misschien is gevormd uit traditionele elementen, maar stevig nieuw is en comfortabel is naast Rough Trade-labelgenoten als black midi en Gilla Band.

Lankum is dus een band die de folkmuziek een nieuwe, spannende dimensie geeft. Veelal gebeurt dat in (eeuwenoude) traditionals. Soms ook in recentere composities, het schitterende Clear Away in the Morning dateert uit 1971. Het is te vinden op het album Peter Kagan and the Wind van de Amerikaanse zanger Gordon Bok.

False Lankum bevat ook twee eigen composities, beiden geschreven door Daragh Lynch. Netta Perseus begint met fraai, akoestisch gitaarspel en tedere zang en krijgt gaandeweg een psychedelisch tintje. De andere compositie is The Turn, de dertien minuten durende, waardige afsluiter. Soms blijft men dichter bij de folk leest, Master Crowley’s is een uit twee delen bestaande reel, waarbij Radie samen met Cormac Begley en zuslief Sadhbh excelleert op de concertina.

Vaak worden traditionals mondeling van artiest op artiest overgebracht, zo ook in het geval van het wonderschone Newcastle, oorspronkelijk The English Dancing Master (1651) geheten. Men leerde de compositie kennen van Seán Fitzgerald van The Deadlians, wiens moeder het voor hem zong in zijn jeugd. Het ingetogen On a Monday Morning is een song uit 1966 van Cyril Tawney, die vooral bekendheid kreeg door zijn compositie The Grey Funnel Line, ooit schitterend vertolkt door Linde Nijland.

Hun vorige album The Livelong Day zorgde al voor een grote boost van hun populariteit. False Lankum is echter nog indrukwekkender en zal ongetwijfeld hun populariteit nog verder vergroten. Het album is reeds te bestellen bij De Konkurrent, ook in een speciale uitgave op oranje vinyl.

Lankum live :

28-04 AMSTERDAM : Tolhuistuin uitverkocht
30-04 BRUSSEL : Le Botanique
26-11 AMSTERDAM : Paradiso

De oorsprong van de traditionele The Wild Rover folksong is een vaag schemerig gebied. Zo eisen, de Britten, Schotten, Ieren en zelfs de Noord-Amerikaanse gemeenschap deze klassieker op. Ondanks dat The Wild Rover onderhand doodgeknuffeld is, herdefinieert het uit Dublin afkomstige Lankum de traditional volgens hun eigen maatstaven. In een alles wegvagende rondzwervende versie opent deze hun derde The Livelong Day studioalbum, tenminste als je het onder de Lynched naam uitgebrachte Cold Old Fire meetelt. Gedurfd om de luisteraar al direct met ruim 10 minuten aan vernietigend dronegeweld te hersenspoelen. En ondanks dat er vervolgens nog drie kwartier aan een zevental prachtige muziekstukken volgen, blijft die openende oerknal maar doordenderen. Prachtig, indrukwekkend, beangstigend, spookachtig, kortom een nooit eerder ervaren ervaring, uniek binnen de folk gemeenschap, uniek zelfs op muzikaal gebied. Alhoewel dat muziekminnend Nederland met The Livelong Day wegloopt, vullen ze op indrukwekkende wijze de kleine clubzaal in het Nijmeegse Merleyn. Amper 200 bezoekers zijn getuige van die gedragen verstillende intimiteit, en beleven daar een memorabele avond.

Vanwege de pandemie gaat het gewone leven tussen de Ierse gemeenschap vervolgens sober door. Zangeres Radie Peat kiest voor het moederschap en bevalt in 2022 van Rúna. De corona stilte biedt haar alle mogelijkheden en rust om van dit prille wonder te genieten. Op False Lankum klinkt ze warmer, moederlijker en zachter dan op de eerdere albums, al neemt de grimmigheid nog steeds een groot aandeel in beslag. Eind januari verschijnt daarvan de eerste single Go Dig My Grave. En ondanks dat ik de False Lankum plaat vervolgens al rond diezelfde periode gehoord heb, kost het mij veel moeite om het enthousiasme te bedwingen, maar wat een wereldplaat is dit toch. Nu deze eind deze week in de winkel ligt, mag ik dat genot eindelijk delen. Vreemd eigenlijk dat je een album al voor de releasedatum kan dromen. Vanwege het dansbare, verstikkende treurrouwende karakter voelt False Lankum met regelmaat als een orthodoxe Ierse Día de Muertos interpretatie aan. Herdenk de doden, vier de sterfelijkheid, haal het uit de taboesfeer en maak er feestje van. De albumtitel is net als de Lankum bandnaam van een kindermoordenaar afgeleid, welke ook al bij de Between The Earth And The Sky review aangehaald wordt.

Lankum flikt hetzelfde kunstje weer en opent dus met het al eerder vrijgegeven magistrale Go Dig My Grave gothic folk opus. Ruim 8 minuten vanuit het niks tot een episch verwoestend einde opbouwen, en daaronder ook nog eens met een prachtige indrukwekkende rouwende videoclip dit verzilverende moment vastleggen. Er zit geen spatje vrolijkheid in deze dieptrieste vertelling verborgen. Als loeizware alarmerende sirenes dwalen de verloren zielen van overleden dierbaren rond. Een gitzwarte song over een wanhopige vader die thuiskomt, en zijn suïcidale dochter levenloos hangend aan een touw aantreft. Confronterend, hard, zwartduister. Het door Jean Ritchie bewerkte Go Dig My Grave is een Song for the Dead, met Radie Peat in de slachtofferrol, berustend van haar kwellende demonen verlost. Als je eenmaal die donkere Wuthering Heights wereld van Lankum binnenstapt, is er geen weg meer terug. In de ingetogen vredigheid van het 17-eeuwse Newcastle speelt onvrede binnen de familiebanden een grote bepalende rol. Het generatieconflict verzet van een jongere jeugdigheid die het conservatisme van de oudere garde tracht te doorbreken. De deprimerende mineurstemming van een niet geaccepteerde relatie. De traditionele song welke juist het traditionele denken bestrijdt. Het verplaatsen in de visie van Lankum die juist zo treffend oud en nieuw als een sterke onbreekbare ketting invlecht.

Radie Peat, ik kan haar naam niet vaak genoeg noemen, is op dit moment toch wel de mooiste stem in dit genre, treedt in de voetsporen van de helaas vorig jaar overleden Mimi Parker van Low. Haar nalatenschap verweeft zich prachtig in de Gordon Bok Clear Away in the Morning compositie. Je voelt haar adem, de berustende goedkeurende aanraking op de schouder. Ook hier staat het eeuwige afscheid centraal, een laatste vaarwelgroet. Huilende melancholische spookengelen, en de instrumentatie die op gepaste afstand bijna starend gedempt die stilte een plek geven. Bijzonder dat Radie Peat niet overal de leadzang verzorgd, en zich op de krachtige The New York Trader spookschip legende bewerking van Luke Cheevers afzijdig opstelt, welke om een mannelijke verhalen vertellende minstreel vraagt, en ook in de imponerende maandagochtend On a Monday Morning depressie van singer-songwriter Jim Kelly bijna onzichtbaar in de schaduw verdwijnt is het Ian Lynch die zijn draagvlak aangenaam verkent. Zo eigent Cormac Mac Diarmada zich de familiare diep diep trieste Lord Abore and Mary Flynn murder ballad somberheid toe. De huiveringwekkende doodsklokken intermezzo’s tussen de albumtracks kondigen passend het apocalyptische onheil aan, en bereiden je op de dreigende droefenis voor. Het instrumentale Master Crowley’s heeft het bezwerende rituele van het vroegere 16 Horsepower werk, al blijven ze in alles zo dicht mogelijk bij hun eigen Ierse stepdance roots.

Ondanks dat het merendeel covers zijn, is Netta Perseus weldegelijk door Darragh Lynch geschreven. Bijzonder omdat je juist hierbij zo geneigd bent om de song aan het vroegere Leonard Cohen werk te linken. Dezelfde mannelijke zachtheid, dezelfde intimiteit, dezelfde soberheid, dezelfde zwaarte, grimmigheid, beeldende, kortom een ware traditional in spe, waarmee Lankum bewijst dat ze zelf ook in staat zijn om memorabele klassiekers te componeren. De tragische stervende drums kondigen een verbreking met het traditionele geluid aan, waarna een welvelwind aan huilende instrumentatie het spokende verval aankondigt. Ook het epische mijlenlange symfonisch rockende The Turn welke False Lankum beëindigt, is van zijn hand. Bijzonder, dat je hier juist het gevoel krijgt dat Swans voorman Michael Gira hier over de schouders goedkeurend meekijkt. Deze geweldenaar heeft tevens een voorliefde voor de folk, al sluiten de vernietigende The Turn drones weer meer bij zijn My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky periode aan. Het getuigt nogmaals dat Lankum in alles de Ierse folk overstijgt, en zeker niet wereldvreemd tegen andere externe invloeden aankijkt.

Lankum - False Lankum | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lankum - False Lankum - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lankum - False Lankum
De Ierse band Lankum begint ook op False Lankum weer bij behoorlijk traditionele (Ierse) folk, maar slaat vervolgens indrukwekkende wegen in met een vaak aardedonkere instrumentatie die je meedogenloos bij de strot pakt

Go Dig My Grave is de ruim acht minuten durende openingstrack van het vierde album van de Ierse band Lankum en het is een track die je wereld op zijn kop zet. Wat begint als een stokoude folk traditional eindigt in een bloedstollende explosie van geluid, die compleet over je heen walst. Het is maar een van de manieren waarop Lankum op False Lankum een geheel eigen draai geeft aan traditionele folk. De band laat traditionele folksongs prachtig ontsporen, maar de donkere songs van de band kunnen ook op meer ingetogen wijze torenhoge spanningsbogen opbouwen. Met The Livelong Day zette de band uit Dublin zichzelf al nadrukkelijk op de kaart, maar False Lankum is nog veel beter.

Ik heb in de laatste maanden van 2019 echt enorm geworsteld met The Livelong Day, het derde album van de Ierse band Lankum. Nieuwsgierig geworden door alle recensies vol superlatieven van met name de Britse muziekpers, begon ik destijds met zeer hoge verwachtingen aan het album, maar bij eerste beluistering hoorde ik toch vooral een behoorlijk traditioneel klinkend folkalbum en dat zijn over het algemeen albums waar ik maar zelden goed mee uit de voeten kan.

The Livelong Day bleek echter al snel een album dat je niet moet beoordelen na snelle en oppervlakkige beluistering, maar dat je volledig moet ondergaan. Lankum begon op haar doorbraakalbum weliswaar bij de behoorlijk traditionele Ierse folk, maar koos met name in muzikaal opzicht voor verrassende uitstapjes, zonder de tradities van het genre helemaal uit het oog te verliezen. Zeker wanneer de muziek van de band uit Dublin voorzichtig explodeerde in aardedonkere klanken of zelfs dreigende drones, liet The Livelong Day een fascinerend geluid horen en steeg de Ierse band tot grote hoogten.

Deze week is een nieuw album van Lankum verschenen en ook False Lankum wordt weer onthaald met zeer positieve recensies. Ik wist inmiddels wat ik kon wat verwachten en liet me dus niet afschrikken door de invloeden uit de traditionele folk, die ook op False Lankum weer een belangrijke rol spelen. Lankum gaat ook dit keer aan de haal met enkele stokoude traditionals, die de Ierse band aan de ene kant met respect behandelt, maar aan de andere kant ook op zeer eigenzinnige wijze het heden in sleept.

Het album opent verpletterend mooi met het door zangeres Radie Peat prachtig gezongen Go Dig My Grave. Het is van oorsprong al een behoorlijk donkere traditional, maar Lankum maakt er op fascinerende wijze een duistere of zelfs spookachtige song van ruim acht minuten van. Het zijn acht minuten waarin Radie Peat prachtig zingt, maar als de instrumentatie compleet ontspoort en ook nog eens van een bijna beangstigende of zelfs bloedstollende intensiteit is, weet je dat Lankum het fascinerende geluid van The Livelong Day op bijzondere wijze heeft doorontwikkeld.

Falkse Lankum bevat meer traditionals, maar ook songs van recentere datum en een aantal eigen songs. Het zijn songs die worden gedragen door de geweldige stem van Radie Peat, die nog veel beter zingt dan op The Livelong Day, maar ook de mannen in de band tekenen voor mooie vocalen en fraaie harmonieën. Lankum kleurt de songs bij vlagen mooi traditioneel in, maar False Lankum komt tot leven, wanneer de instrumenten aan mogen zwellen en Lankum folk maakt die alleen maar uit de eenentwintigste eeuw kan komen.

De openingstrack is zo indrukwekkend dat False Lankum na acht minuten al een bijzonder album is, maar ook in de tracks die volgen weet de Ierse band diepe indruk te maken met haar geluid, dat hier en daar het etiket doomfolk opgeplakt heeft gekregen. Zeker in de wat langere tracks, en daar bevat het album er flink wat van, is de muziek van Lankum van een unieke schoonheid en een beangstigende intensiteit, waarbij de band overigens niet alleen kiest voor beklemmende drones, maar ook op meer ingetogen wijze de spanning op kan bouwen.

Lankum verlegt ook op False Lankum bijna 70 minuten lang de grenzen van de traditionele folk en levert een album af dat je afwisselend lieflijk streelt en ruw bij de strot pakt. Er gebeurt zoveel dat je na afloop naar adem moet happen en iedere keer dat je naar het album luistert hoor en ervaar je nieuwe dingen. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Dit is echt vet. Go Dig My Grave heeft heel veel indruk op me gemaakt, en het duurde echt wel even voordat ik daar van bij gekomen was, wat een geluid, en vooral een enorme klap in je gezicht met een ijzersterk en keiharde lyrics. Enige song in deze lijst die ik niet wat vond was Clear Away in the Morning, persoonlijk. Maar ik ga deze plaat de aankomende tijd nog vaker opzetten, wellicht is het een binnen sluiper die even de tijd nodig heeft, dat weet ik zo niet.

Fijn dat de band zulke enthousiaste commentaren krijgt als hierboven en ook in andere media. Je kunt aan het album horen dat de bandleden serieus en vakkundig bezig zijn. Ik heb er echter moeite mee om het echt te kunnen waarderen. Ik houd best wel van folk, en de nummers (of de delen ervan) die daar het dichtst bij in de buurt blijven kan ik ook wel waarderen, maar het uitgesponnen lange lawaai (in sommige gevallen een "bak herrie" zoals de zangeres van de groep het noemt, nee daar heb ik niks mee. Als geheel vind ik het album dan ook veel te lang en zelfs na drie pogingen kan ik het nog niet in één keer afluisteren. De link met Pink Floyd hoor ik ook niet echt, er zijn zoveel nummers die rustig en dromerig beginnen. De muziek is echt anders.
Een plaat van de categorie "je vind hem mooi of je vind het niks". Mijn conclusie is dat ik tot de "niks groep" behoor.

Gemengde gevoelens: een eerste beluistering maakte grote indruk. Maar na herhaaldelijk luisteren ben ik nu wat genuanceerder. De afwisseling is best groot: het verpletterende Go Dig My Grave wordt qua niveau op de rest van het album wat mij betreft niet meer gehaald. Er zijn wat lichtere delen, met wat traditionele folk-invloeden. Maar nergens wordt het feest muziek. En de Pink Floyd-invloed op The Turn had wat mij betreft niet gehoeven.

Kortom: best een goed album, maar mijn aanvankelijke enthousiasme is toch iets minder geworden.

Dit is niet zo'n gezellige plaat, als ik dit op zet veranderd mijn stemming van zonnig naar druilerig, koud en winderig weer.
Het is maar net waar je van houdt.
Mijn mening over deze zeur plaat.

Muzikale openbaringen doen zich wel meer voor in de luwte na de grote ovatie. Maar ook dan nog kan je even hard uitschreeuwen hoe fantastisch bijvoorbeeld deze nieuwe shit van het Ierse Lankum wel is en hoe zwaar ze zich hier (weer) mee hebben overtroffen. Laat dit hier zo aan de vooravond van Labadoux, eerste Belgische folkfestival van 2023 - waar ze, nu ja, nog nièt optreden - voor thuisblijvers alvast een ultieme goedmaker zijn.

Zet deze folkie Dubliners daar dan wel niet in de vrolijke zuiptent. Want hun nieuwe, ja, da's meer dan een uur lang een uitzonderlijke, pure Ierse whiskey, met de blend erin van hun hele vaderlandse muzikale traditie, van hun hele geschiedenis tout court voilà én tegelijk ook van een muzikaal experiment en avant-garde à la Warren Ellis en doom met elektronica-affiniteiten à la Sunn O))) en Swans. Nieuwsoortige overweldigende folkmuziek dus met dito overrompelende lyrics, met altijd rillend donkere randen, Ierse kroegen en de veilige folklore al heel ver voorbij. Dit is het eigenzinnige Lankum, met hun 'False Lankum' zo turbulent en getroebleerd als de histories op het hele groene Ierse eiland zelf, in een oogverblindend muzikaal tableau, harmonisch en zacht en even vaak aardedonker, smartelijk en intens.

Lankum vertrekt vanuit de tragedie van waaruit de meeste van hun songs werden geschreven, vaak eeuwenoude zeemansliederen over gebroken liefdes, wraak en moord, maar dan herinterpreteren ze welbewust het oude en verbinden het geniaal met het nieuwe en de manke tijdsgeest van vandaag. Hun originaliteit ontsluit zich al onmiddellijk in die onthutsende, verontrustende opener, met die al door zovelen gecoverde traditional 'Go Dig My Grave'. Die krijgt hier al direct een dreigende drone mee, een door Ierse doedelzak alarmerend lang aangeblazen rituele klaagtoon bij het verdriet van en om het tienermeisje en haar zelfgekozen einde met de strop. Meteen een prachtige moderne horrorballade vol droefenis, door zangeres Radie Peat bovendien hartverscheurend sterk bezongen en rechtstreeks geïnspireerd op de traditionele door de 17e eeuwse Ierse kerk verguisde 'keening'-klaagzang, waarbij men zogenaamd de verloren zielen van de doden opzocht. We krijgen het net zo in het opwindende 'Master Crowley's', een psychedelische oplichtende traditional-instrumental. Begint opgewekt met levendige concertina's als een keurige zeemansreel, hapklaar voor de enthousiaste rijen in de balroomdancing, maar het feest wordt in zijn lieve rust gauw verstoord, manischer en van dan af niet afgevend geteisterd door somber dreigende, overwaaiende industrial-metalen. Muziek dus die na de sereniteit vaak ineens in andere richtingen blijkt weg te draaien. Zoals ook in het eigen nummer 'Netta Perseus', wervelende akoestische kabbelingen ontaarden algauw in krassende industrial, opgejaagd door onrustig rommelende percussie. Even onnegeerbaar als apart in zijn abrupt vervormende versnellingen is de indrukwekkende stamper 'The New York Trader', dat en passant ook het deuntje meeneemt van 'Big Black Cat'. Een en al dansbare intensiteit opgevoerd tot psychedelisch opperste extase.

Nu, daartegenover bevat 'False Lankum' evengoed zijn aantal fragiele akoestische nummers vol fraaie vocale harmonieën, maar altijd wel met iets subtiel elektronisch borrelends eronder. Het in begrafenisstemming schurend optrekkend 'Clear Away in the Morning', met wazige harmonieën over de zeeman die uitkijkt naar zowel de zee als naar thuis. Het lijkt onwillekeurig een hemels eerbetoon aan Low en hun dit jaar overleden zangeres Mimi Parker. Vredige zangerigheid van de altijd sublieme Radie Peat ook in die eenvoudige liefdesballade 'Newcastle', over de hartbrekende zoektocht tot in Londen van de Newcastle-man naar zijn weggelopen vrouw, dit hoorden ze vermoedelijk al zingen rond 1620! 'On a Monday Morning' dan, even akoestische pracht en de bitterzoete weelde verder van 'Lord Abore and Mary Flynn', nog zo'n griezelig fraaie ballad.

Het sonisch meest gewaagde bravourestuk wordt bewaard tot op het einde: Lankum's eigen, in twaalf duistere minuten uitgesponnen trip 'The Turn'. Finale rouw na de catastrofe en hoop op betere tijden. Eén epische hap filmische ambient, zinderende uitdaging tot het uiterste. In Pink Floyd-progparlando opstartend, terwijl met de mistige rookslierten van vocalen en instrumenten noise het overneemt. Doet sterk terugdenken aan 'Time's Blur', afsluiter van Lord Huron's meesterwerk 'Long Lost'.

Dit fascinerend Lankum is een de folk diep toegewijde multi-instrumentalistenband, met naast excellerende zangeres Peat, de broers Daragh en Ian Lynch en Cormac MacDiarmada. Samen bespelen ze naast de electronics hun kastvol niet alledaagse folkinstrumenten. 'False Lankum' is zo meer dan een uurlang unieke folk met een geluid dat zich zelfs verrassend evenwichtig verbindt met originele soundscapes uit prog en death- of doommetal. Hun producer, daarbij zeker niet onbelangrijk, is John 'Spud' Murphy, die net zo het mooie werk leverde bij de duizelingwekkende mixers van Black Midi en die Lankum vooral inspireerde om verwachtingen en conventies van de behoudsgezinde folkmiddens eens en voorgoed overboord te gooien. 'False Lankum' blikten ze zodoende in in de fameuze Hellfire Studio's in de heuvels van Dublin. Het werd de ambitieuze bevestiging van hun 'fuck them'-mentaliteit én van de muzikale reuzensprongen die ze maken. Beoordeel dus vooral zelf de ongeslepen schoonheid van het resultaat.

De berichten hierboven trokken mijn interesse naar de mij onbekende groep Lankum en hun False Lankum. De beschrijvingen kloppen: een amalgaam van enerzijds traditionele folk en anderzijds uitwaaierend naar soms onheilspellende soundscapes.
Associaties die bij mij opkwamen zijn die met de latere albums van 16 Horsepower en WovenHand, niet toevallig de groepen van David Eugene Edwards die americana koppelt aan bezwerende sferen. Ook moet ik soms denken aan filmmuziek, te weten Vikings (muziek van Fever Ray) en The Last Kingdom (Eivør Pálsdóttir en John Lunn). Netta Perseus is zo'n nummer.

Tegelijkertijd doen vergelijkingen als de mijne Lankum tekort. De groep creëert namelijk hun eigen geluid en sfeer vol variatie, passend bij deze gure najaarsavond, met morgen veel zon maar later deze week sneeuw en vorst in mijn regio. Lankum schildert net als het weer met felle contrasten: is de lucht strak-blauw, kijk dan niet gek op als het weer plotseling omslaat, zoals in Master Crowley's. Het eindresultaat past perfect bij een herfst en winter. Bovendien prachtig gezongen door Radie Peat en de drie heren.
Ja, ik mag dan niet zo wild-enthousiast zijn als sommigen hierboven, ik heb er wel degelijk een favorietje bij.

Lankum is een Ierse folkband uit Dublin, die bekend staat om hun unieke benadering van traditionele Ierse muziek. Hun muziek is een mengeling van folk, traditionele Ierse, en zelfs elementen van ambient en drone-muziek. Dat creëert een bijzondere luisterervaring. De band bestaat uit broers Ian en Daragh Lynch, Cormac Mac Diarmada en Radie Peat, en samen creëren ze een geluid dat zowel geworteld is in de Ierse muzikale traditie als moderne stromingen.

Lankum onderscheidt zich door hun vermogen om diepgewortelde Ierse muziektradities te vermengen met hedendaagse invloeden. Hun gebruik van traditionele instrumenten zoals uilleann pipes, concertina, en fiddle wordt gecombineerd met harmonium, drones en andere niet-traditionele geluiden, wat leidt tot een rijke en gelaagde muzikale textuur.

De band staat ook bekend om hun zorgvuldige selectie en interpretatie van liedjes, variërend van oude Ierse ballades tot nieuw gecomponeerde stukken die sociale en politieke thema's aansnijden. Hun teksten spreken vaak van historische gebeurtenissen, sociale onrechtvaardigheid en persoonlijke verhalen, waarmee ze resoneren bij een breed publiek.

Lankum staat bekend om hun indrukwekkende liveoptredens, waarbij ze een intensiteit en intimiteit naar het podium brengen die het publiek meesleept. Hun optredens zijn vaak zowel krachtig als ontroerend, en getuigen van hun diepe muzikale verbondenheid als groep.

Door hun vernieuwende benadering van Ierse folk, heeft Lankum een nieuwe generatie luisteraars aangetrokken tot traditionele muziek, terwijl ze tegelijkertijd respect tonen voor het erfgoed. Ze spelen een belangrijke rol in de hedendaagse Ierse muziekscene door de grenzen van het genre te verleggen en dialoog aan te moedigen over belangrijke sociale kwesties.

Conclusie: Lankum is een band die diepe wortels heeft in de Ierse muziektraditie, maar niet bang is om deze tradities te herinterpreteren en uit te dagen. Hun muziek is zowel tijdloos als onmiskenbaar van deze tijd, een viering van het oude terwijl ze voortdurend nieuwe wegen verkennen. Voor liefhebbers van folk, traditionele muziek en zelfs fans van meer experimentele genres, biedt Lankum een rijke, emotionele en intellectueel stimulerende luisterervaring.

Eerder verschenenen op www.jorros-muziekkeuze.nl