Porcupine Tree - Nil Recurring (2007)

Fijne EP van PT. Ben ik trouwens de enige die af en toe Opeth terughoort in die akoestische loopjes van Normal?

, k heb em op de viny editie van FOAB en hijs chill^^ + het metal randje maakt het voor mij helemaal af:)

Matig. Je kan wel zeggen dat het niet onder doet aan FoaBP maar dat doet het zeker wel. Staan zeer leuke dingen op maar over het algemeen is het toch ff een stuk minder allemaal.

Ik heb hem bijna, deze EP.

En ik zie dat Cheating the Polygraph erop staat. Het was de bedoeling dat nummer op Fear of a Blank Planet te zetten maar werd op het laatste moment er dan toch afgegooid en verplaatst met "Way Out of Here".

Cheating the Polygraph en het titelnummer zijn dan ook opgenomen in de laatste maanden van 2006 en nummer 2 en 4 zijn van july 2007

Mooie EP, normal hadden ze van mijn part in het verlengde van Sentimental kunnen doen

Normal is een nummer wat ik live zou willen horen, de rest i vrijwel even goed als FOBP

Tijdens het beluisteren van het titelnummer moest ik me tot twee keer toe bedenken naar welke band ik nou ook al weer zat te luisteren...
Dat is geen goed teken

Klopt, het titelnummer is zeker niet het beste nummer en ook niet herkenbaar PT, maar toch vind ik het wel een aardig nummer. De andere 3 nummers zijn gewoon schitterend as usual

Minder goed dan FOABP maar het blijven topnummers! Mensen toch!

Beter dan FoaBP, vind ik,

Geniaal eerste nummer, met gitaar van Robert Fripp.
De drumritmes zijn veel bizarder.

Of bij dit album of bij FoaBP zijn de nummers gerecycled.
Dwz, thema's op beide albums worden op de ander hergebruikt.
Ik weet niet welke versies van welke nummers eeder waren.
Maar op één of andere manier werkt het voor mij beter op deze plaat.

Normal doet me heel erg Sentimental denken en volgens mij is een deel van de tekst zelfs hetzelfde, maar toch zijn ze iets anders. Ik vind het wel weer een goede EP van Porcupine Tree dat bij tijd en wijle inderdaad het niveau van Fear Of A Blank Planet weet te halen. Een goede blinde koop van mezelf, al zeg ik het zelf.

Jup, Normal en Sentimental zijn idd bijna hetzelfde. Normal zou eigenlijk ipv Sentimental op Fear of a Blank Planet komen, maar aangezien SW Normal niet bij de rest van de plaat vond passen, heeft ie Sentimental gemaakt. Normal kwam dus met alle andere "leftovers" op Nil Recurring.

Op een van de nummers - ik weet niet zeker welk, ik denk What Happens Now? - komt er ook weer een stukje gitaar in voor, dat net hetzelfde is als het gitaarstuk na de solo van Robert Fripp (na een viertal minuten) in Anesthetize. Die 5/4 gitaar, gecombineerd met 4/4 drums of zoiets. Om maar te zeggen, deze EP past redelijk goed in de stijl van FOABP, maar ik vind 'm iets te geforceerd en soms iets te artificieel. Veel onechte geluiden als het ware... Normal is fantastisch!

Om even een break te nemen van 'The Incident', maar evengoed PT te horen: Nil Recurring maar weer 's opgezet.

Holy sh*t dit is ook nog steeds vet hoor.. Nil Recurring is zo'n lekkere instrumentale track, hij wilde eerst niet klikken maar het lijkt wel alsof 'ie in de tijd dat ik 'm niet draaide, hij alleen maar vaster gecement is in m'n hoofd. Fantastisch onheilspellend nummer.

Normal is gewoon wat Sentimental had moeten en kunnen zijn. FoaBP was er alleen maar op vooruit gegaan als SW niet zo moeilijk had gedaan.. perfectionist!

Cheating the Polygraph is PT on steroids, die heavy breaks hoor ik ze graag spelen. En dat alles met een bouwsteen van een 6/8 maatsoort die zo vaag is onderverdeeld dat ik 'r bijna niets van snap. Maar het werkt toch..!

What Happens Now?.. Leuk als laatste nummer. Vind het trippy einde dat overgaat in zwaar riffgeweld en een elektrische vioolsolo helemaal te gek. Met natuurlijk in het midden van het nummer die flashback naar 'Anesthetize'. Ik vind het gruwelijk in ieder geval.

Op deze EP zijn ze gewaagder, experimenteler en duisterder dan op FoaBP. Ik vind deze plaat daarom een uitstekende aanvulling op FoaBP die ik voor geen goud had willen missen.

Mooi gezegd. Ik zou er nog aan willen toevoegen: wat harder, steviger muziek 'overall' op deze prima EP.

Ik wil er nog iets aan toevoegen: wat is dit een f***ing goede EP zeg! Stukken muziek neigen soms wat richting Metallica, andere naar Supertramp's Crime of the Century (wat een combinatie: kom er maar op...). Dit wordt afgewisseld met hele mooie melodiëen en sferen. Als je van goede rock houdt, dan wil je dit niet missen.

Ik vind het in ieder geval niet onder doen voor het ook geweldige Fear of a Blank Planet. Je kan ook teveel nadenken Steve Wilson: dit had gewoon op dat album kunnen staan. Maar ja, gelukkig hebben we de EP nog....

Heb dit nu toch wel al een goed jaar, maar het muntje lijkt nu pas te vallen. Wat is dit ongelofelijk goed! Cheating The Polygraph had echt op FOABP gemoeten (was initieel ook de bedoeling, maar SW vond het niet bij het concept passen en maakte toen maar Way Out Of Here, ook een beest van een lied natuurlijk).

Bepaalde stukken op deze EP behoren waarschijnlijk tot het zwaarste van PT's oeuvre, maar ik vind het zo straf. Ontoegankelijk in het begin en je moet er erg vaak naar luisteren om het eindelijk te kunnen appreciëren. Ook Normal had op FOABP gemoeten ipv Sentimental. Maar hey, zoals west zegt, gelukkig IS de EP er uberhaupt. Laat ons hopen dat PT op de volgende plaat weer epics van 6-9 minuten gaat creëren (met uiteraard de verplichte uitschieter van > 10 minuten). The Incident is niet slecht, maar FOABP en Deadwing zijn stukken beter!

Bij deze weerleg ik m'n vorig bericht, waarin ik deze EP artificieel en onecht noem. Hoho wat was ik toen buiten bewustzijn zeg.

Deze plaat heeft me toch wel weggeblazen hoor. Wat een heerlijk geweld zeg!

Dit voelt (voor mij) aan als een soort fellere, meer gewaagde versie van FOABP, maar die men toch net niet durfde uitbrengen. En dat is toch wel een vergissing in mijn ogen. Als deze nummers (buiten misschien Nil Recurring) ook op FOABP te horen waren, zou ik het waarschijnlijk het beste album ooit vinden.
Normal hadden ze in de plaats van Sentimental kunnen plaatsen, of de piano van Sentimental erin verwerken. Daarbij had Cheating the Polygraph voor of na Way out of Here moeten staan.

Zelfs in het ietwat rustigere What Happens Now zit zo'n geweld en aggressie die ik bijna nergens op FOABP hoor. Het had er zeker niet op misstaan.

Nuja, ik zet de twee tegenwoordig toch bijna altijd na elkaar op, zo krijg ik alsnog bijna het Fear of Nil Recurring-effect.

De live-versies van Cheating The Polygraph en What Happens Now op Atlanta zijn trouwens machtig veel beter dan hier op...

Ja vind ik ook! Vooral bij Cheating the Polygraph, ik hou enorm van dat ene stuk waarin alleen de baslijn doorgaat met wat freaky synth sounds erachter en PLOTS vallen drums en gitaar weer in uit het niets. Perféct samen, kwestie van perfécte timing (op 7:01 in de live versie).

Gewoon de DVD Audio gebruiken daar staan ze samen op ..................

Normal vind ik een heel goed nummer en naar What Happens Now? luister ik ook best graag, maar die andere twee nummers weten me echt niet te boeien. Het zijn niet per se slechte nummers, maar ze doen me niks en blijven totaal niet hangen.
Misschien heeft het met de lengte te maken. Vooral bij Nil Recurring lijkt het alsof ze het nummer expres tot een minuut of 6 hebben willen rekken. En dat is het nummer niet ten goede gekomen.

Ik zal misschien de enige zijn maar vind deze EP niet interessant.
Sterker nog, ik begrijp goed waarom Steven Wilson deze 4 liedjes niet op FOTBP heeft geplaatst.

What Happens Now is nog wel aardig maar de rest...

Het grappige is dat SW dit op The Incident wel heb gedaan en dat die nummers eveneens niet interessant zijn.
Nou ja, Bonny The Cat misschien ... (ander onderwerp, ik weet het...)

Dit zijn toch ook heerlijke nummers hoor; alleen komen ze hier niet zo goed tot hun recht vind ik.

Op de dvd Anesthetize vind ik b.v. What Happens Now? 1 van de hoogtepunten en ook Cheathing The Polygraph klinkt daar een stuk beter dan hier. Aan de nummers ligt het dus niet maar met een iets heldere en warmere productie zou dit veel beter klinken.

En ik denk ook dat Cheating The Polygraph goed op FOABP had gepast net als Normal. What Happens Now? staat vooral wat betreft tekst toch te ver af van het concept; dus op zicht niet zo gek dat dat er niet op staat.

Heerlijke EP, ik heb hem gekocht en net gedraaid en ik verhoog naar 4,5*!
De opener is heerlijk, Normal had gewoon op Fear of a Blank Planet moeten staan.
Ik ga vanaf nu denk ik eerst Fear of a Bllank Planet draaien en deze erachter dan kan ik meer dan één uur van het prachtige concept en muziek genieten. De cd verpakking ziet er trouwens erg goed uit.

Ik heb er best lang over gedaan, maar ik wist 'm een tijd geleden toch met vijf blinkende sterren te bekogelen. Moet echt niet onderdoen voor FOABP, ook al zijn de songs bij de (mijn) eerste luisterbeurten minder toegankelijk. Ik vind ze allemaal op Nil Recurring zelf fantastisch. Ook die laatste is bijzonder goed, maar ik prefereer de andere drie.

kobe bryant fan, check zeker de live versies van Cheating the Polygraph en What Happens Now op Atlanta en Anesthetize, die zijn machtig. Zie ook mijn vorige post: het stille stuk van CtP en dan die perfect gesynchroniseerde inval der instrumenten is legendarisch!

Die heb ik al gehoord, ik heb trouwens ook de dvd al gezien, ik ben erg blij dat ik deze nog in Musicmania heb kunnen vinden want iemand zei dat je deze toch niet overal vind. Ik ben hem toch nog niet tegengekomen.

Ik begrijp best waarom deze nummers niet op FOTBP zijn beland.
What Happens Now? is nog wel goed maar de rest zijn mijlen ver onder het FOTBP niveau.

Ik kan de positieve reacties hierop dan ook niet echt begrijpen.