Porcupine Tree - Nil Recurring (2007)

Porcupine Tree - Nil Recurring

B-Sides van Fear of A Blank Planet, dat moet wel goed zijn dacht ik.
En dat zijn ze zeker, ze grenzen stuk per stuk weer aan de perfectie en verdienen het niet om als een B-Side te worden bestembeld. Want vele bands halen dit niveau nog niet op hun gewone platen.

We krijgen haast voor de eerste keer een instrumentale track, en wat voor een.
6 minuten lang genieten van het wat hardere gitaarwerk. Zulke tracks moeten ze meer maken.
Ik heb hem dan ook aangeduid als favoriet.

Normal heeft hetzelfde refrein als Sentimental, en Normal bestaat eigenlijk al langer maar Steven Wilson vond hem niet passen op Fear of a Blank Planet. Volgens mij had Normal er juist erg goed opgepast. Een heerlijke track weer. Het drumwerk van Harrison blijft trouwens heerlijk.

Cheating the Polygraph kende ik ook al van de Anesthetize DVD, opnieuw een echte parel.
Ook deze had van mij zo op de plaat gemogen, ik draai Fear of a Blank Planet en Nil Recurring dan ook altijd achterelkaar. De afsluiter is de schitterende track What Happens Now, de manier waarop Wilson de zin uitspreekt bleef lange tijd in mijn hoofde zitten, de sfeer van de track is gewoon geweldig.

4,5*

Nil Recurring leent zich (in mijn geval, althans) veel beter om gewoon even opgezet te worden. Ik ervoer/ervaar Fear Of A Blank Planet echt als een intensieve reis, Nil Recurring is door zijn kortere duur en zijn mindere emotionele lading een makkelijkere plaat. Dit geldt zeker niet voor het instrumentale gedeelte, dat zit echt heerlijk in elkaar en houdt perfect het midden tussen techniek en songwriting. Er staan hier echt vier topnummers op, doordat ze maar met zijn vieren zijn ook nog enigszins behapbaar.

Beter of niet, ik weet het niet. Ik denk dat Fear Of A Blank Planet toch wel echt de betere plaat is. Beide zit echt heel veel in, maar FOABP is dynamischer en veelzijdiger. Maar misschien maakt dat juist dat ik Nil Recurring regelmatig opzet, en FOABP bijna nooit.

Ik vind het nergens echt slecht, maar het zit toch wel een stuk onder het niveau van Fear of a blank planet: veel krachtpatserij met stevige metalriffs en up-tempo-raves, maar weinig memorabele melodieën in nummers die niet ergens heen lijken te gaan. De beste momenten doen me denken aan de sfeer van FOABP, met de bekende dynamiek tussen hard en zacht en in Normal zelfs het refrein van Sentimental, maar als ik het eerdere album niet zou hebben gekend weet ik niet of ik hiernaar zou hebben omgekeken. Het klinkt natuurlijk weer als een klok, Gavin Harrison stuwt de muziek op ongeëvenaarde wijze vooruit en de bijdrage van Fripp op het titelnummer is zeker een meerwaarde, maar ik mis een beetje de focus in het geheel. Ik kan het best vaak horen, maar als ik iets echt gestructureerds wil zet ik toch eerder het "moederalbum" op.