Arjen Lucassen's Supersonic Revolution - Golden Age of Music (2023)

Nieuw werk van Lucassen. Dit keer weer een ‘echte’ band. De eerste nummers zijn veelbelovend. De drumgroove aan het einde van The Rise of the Starman vind ik een sterke vondst. Laat dit album maar komen!

Mijn review op Zware Metalen:

Supersonic Revolution is ontstaan toen Arjen Lucassen door het Duitse magazine Eclipse werd gevraag om een cover op te nemen. In korte tijd trommelde hij vier Nederlandse muzikanten op (Timo Somers, Joost van den Broek, Koen Herfst en John Jaycee Cuijpers) en nam daarmee I Heard It On The X van ZZ Top op. De chemie onder de muzikanten bleek zo goed dat Arjen graag een heel album voor ze wilde schrijven en opnemen. Het resultaat hiervan staat op het debuutalbum Golden Age Of Music.

Wat Supersonic Revolution laat horen is hardrock die geworteld is in de jaren ’70 en inspiratie haalt van bands als Deep Purple, Rainbow en Uriah Heep. Dat hoor je ook terug in de open mix waar alle instrumenten duidelijk hun eigen ruimte krijgen. Het album klinkt weliswaar hedendaags, maar je hoort geen gedubbelde gitaren en geen lagen van synths. Gewoon vijf muzikanten die samen een lekker pot hardrock maken.

Ook tekstueel is Golden Age Of Music een grote ode aan de jaren die Arjen Lucassen hebben gevormd, met referenties aan artiesten als David Bowie, T-Rex, Deep Purple en ABBA. Wie Arjen Lucassen volgt op Facebook en Youtube heeft middels de ‘guessing games’ al de nodige hints hierover gehad.

Ondanks dat Supersonic Revolution als een echte band wordt gepresenteerd, wordt bij het beluisteren van het album snel duidelijk dat de composities van de hand van Lucassen komen. De riff van de energieke opener The Glamattack had zeker niet misstaan op het laatste album van Star One en ook elders komen riffs en melodieën voorbij die herinneringen oproepen aan het werk op zijn Ayreon-albums.

De manier waarop de nummers gepresenteerd worden is verbluffend sterk. Vooral organist Joost van den Broek en gitarist Timo Somers gaan regelmatig helemaal los op hun instrumenten. Mooie voorbeelden hiervan zijn het eerder genoemde The Glamattack, dat een waanzinnig proggy instrumentaal middenstuk kent, en het opbeurende Came To Mock, Stayed To Rock. Maar ook elders vechten de heren menig duel uit. Zanger John Jaycee Cuijpers heeft live tijdens de Ayreon-shows en op de laatste Star One al bewezen zijn mannetje te staan als zanger en levert op dit album ook weer een geweldige zangprestatie. Hij krijgt regelmatig de ruimte om voluit te gaan, maar schittert ook op een ingetogen nummer als Holy, Holy Ground. De ritmesectie, met Koen Herfst op drums en Arjen zelf op bas, zorgt voor een solide fundatie waarop de andere bandleden kunnen schitteren.

Liefhebbers van het eerdere werk van Arjen Lucassen kunnen dit album met een gerust hart aanschaffen. Ook liefhebbers van melodieuze hardrock in het algemeen zullen veel plezier beleven aan Golden Age Of Music.

Prima review namsaap. Helemaal mee eens. Lekkere hardrock waarin vooral Joost, Jaycee en Timo schitteren. Voor iedereen die van het werk van Arjen Lucassen houdt is dit verplichte kost.

Gitaarwerk op They Took Us by Storm is fantastisch!

Tja, ik gok dat ik niet de eerste of de enige ben die deze link gaat leggen of heeft gelegd maar dan toch :

Aldus de heer Lucassen zelf :"Sounds so right, feels so wrong"

Wat hij hier neerzet is wat hij voorspelt dat de supercomputers in de toekomst gaan doen in "Pink Beatles in a Purple Zeppelin".

I just think of what I like
Any blend will do
They reproduced what's in my mind
But it feels like something new

Pink beatles in a purple zeppelin
Same old sound, different song
(And the song remains the same)
Pink beatles in a purple zeppelin
Sounds so right, feels so wrong

En dan reflecteert dit zich in de score hoewel het geen verkeerd album is.

Vermakelijke jaren '70 throwback, muzikaal en productioneel tot in de puntjes verzorgd en boordevol verwijzingen naar dat muzikale tijdperk. Het energieke songmateriaal draagt bij aan de feestelijke sfeer, al zijn de de meeste tracks gelukkig niet al te 'vrolijk' qua insteek. Het album klinkt ook lekker stevig. Knap gedaan wederom door meneer Lucassen, die hier de basgitaar hanteert.

Lekker swingend album inderdaad, niets meer niets minder. Dit is hoe een hedendaagse tribute naar de hardrock van de jaren '70 in mijn ogen (lees: oren) zou moeten klinken. Knap overigens ook hoe de songs compositioneel onmiskenbaar de signatuur van Arjen dragen. Zijn hand is duidelijk hoorbaar op deze schijf.

Een dikke 4*!

Ik vind dit echt een superlekker verfrissend album, het speelgenot spat er van af. Natuurlijk is het allemaal vet (goed) gejat, maar krijg het maar voor elkaar om het zo fris te laten klinken, en zo origineel. Vooral van de solo's en gitaargeluid van Timo val ik zowat van mijn stoel (idd, They took us by storm, wat een wereldnummer). Niet normaal wat die gast doet, was al bekend van Delain, maar hier pakt-ie even goed uit. De rest van de band ook alle credits, alhoewel ik wel moest wennen aan het drumgeluid, vooral de specifieke fills en breaks van Ed Warby mis ik een klein beetje. Dat is wel om des keizers baard, want het niveau vind ik echt specta hoog. Hopelijk gaan ze met dit bandje touren!

Weinig verrassend, net als Star One van laatst, maar toch enorm lekker geleverd. Ook fijn dat John Jaycee Cuijpers eindelijk eens de hoofdrol mag vertolken in het werk van Arjen Lucassen, want hij blijkt ook studio een geweldige zanger te zijn die een album in deze stijl meer dan prima kan volzingen. Naast Cuijpers vallen ook overige instrumenten precies goed, uiteraard in goede banen geleid door de herkenbare songwriting van Arjen zelf. De eerste track voelt een beetje als een valse start, maar vanaf track 3 tot het eind ga ik hier heel goed op. Vooral die riff van "Burn It Down" is lekker Blackmore-achtig, fantastisch nummer!

1 ding moet ik Arjen wel nageven; wat een ongelofelijk productief is die man! Vorig jaar kwam hij met het hele beste 3e Star One project. En nu heeft ie weer een nieuw project in de vorm van Supersonic Revolution.
Wat gelijk opvalt is dat hij met dit project een andere sound wil laten horen. Moderne 70th rock zal ik het maar noemen. Waar zijn album Lost In The New Real nog het meest dichtbij komt. Al Arjens andere werk heeft toch dat typische Ayreon geluid. Het is een ode aan de jaren 70 (harde) rock en dat hoor je in de teksten van bv de openingsknaller The Glamattack. Dominerend in deze "nieuwe" sound is de hammond orgel bespeelt door Joost van den Broek. Dat is in vrijwel elke nummer verwerkt en komt tot hoogtepunten in Burn It Down en They Took Us By storm. Een heerlijke verrassing is ook Timo Somers op gitaar! Gitarist van Delain laat echt van zich horen, geweldig! Wat ik ook een pluspunt vind is de zanger John Jaycee Cuipers. Hij verzorgt zowel de main als de backing vocals en is daarmee ook een bepalende karakter.
De productie klinkt wel wat druk/vol, vooral in de up tempo nummers maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers. Het enige echte kritiek wat ik heb is dat veel tracks heel abrupt eindigen. Ik heb een hekel aan fade-outs maar zo'n manier is ook een beetje ongemakkelijk.
Al met al is het weer een hele beste van Arjen, petje af hoor!

Het ploppende gedrum haalt voor mij het luister plezier wat weg. Ik vind een aantal nummers lekker catchy, maar alles bij elkaar te massaal klinkend om van een mooi jaren 70 retro geluid te spreken. de invloeden zijn er, maar ik had het graag iets opener en transparant willen hebben qua mix....

Lekker album. Goede produktie en een geweldige zanger. Alleen krijg je heel sterk het gevoel het allemaal al eens gehoord te hebben...

Bowie, Smoke on the water, Pink Floyd, Alice Cooper, The Sweet, ABBA, de Beatles, Steven Spielberg en zijn films (Jaws, Duel en Close encounters of the third kind), T. Rex, Jesus Christ superstar, Farrah Fawcett, Slade, Radio Caroline, The war of the worlds, Rainbow, Thin Lizzy, Mohammed Ali en Joe Frazier – heb ik nog iets of iemand vergeten? Ongetwijfeld, maar omdat Arjen Lucassen en ik precies 45 dagen schelen (en toevallig ook nog eens in dezelfde stad geboren zijn) denk ik dat ik de meeste verwijzingen wel opgepikt heb.
        Leuk hoe er niet alleen tekstuele maar ook muzikale knipoogjes in de nummers zitten: The rise of the starman eindigt met de begin- en eindroffel van Five years, en op Burn it down spelen de drums tijdens de Hammond-solo hetzelfde ritme als tijdens de solo van Smoke on the water – Lucassen kent z'n klassiekers, maar dat was natuurlijk al duidelijk, en sowieso leunt de muziek sterk op Jon Lords, ik bedoel Joost van den Broeks seventies-Hammond (hoewel het gitaarwerk dan weer vooral het moderne shredding van twee of drie decennia later behelst).
        Enthousiasme, spelplezier en vintage-jaren-70-hardrock voeren dus de boventoon, maar jammer genoeg maakt de propvolle productie (met de uitstekende maar steeds zo aanwezige zang van Jaycee Cuijpers voorop) mij op een gegeven moment enigszins murw, en dat de leukste nummers helemaal vooraan het album staan helpt dan ook niet mee. En wat de bonusnummers betreft, als vonk van inspiratie was het idee om de funk van Fantasy in rock te veranderen misschien wel geestig, maar víér verschillende nummers met zo'n uniform hardrocksausje overgoten zijn er voor mij al gauw drie te veel.
        Conclusie wat mij betreft: een 10 voor insteek en uitvoering, maar overdaad schaadt.

Het nummer The glamattack hoorde ik vandaag voorbij komen en ik was gelijk bij de les. Swingt als een tiet. Prima nummer! Toen ik zag dat het van dit album komt was ik enigszins verrast. Zo heb ik werk van Lucassen al in geen jaren gehoord qua stijl en sound. Heb de rest van het album nog niet gehoord maar als dat van hetzelfde kaliber is als eerder genoemd nummer dan kon dit weleens een hele lekkere plaat zijn. Flikt die Lucassen het gewoon weer

Het album staat al een geruime tijd in mijn playlist, maar het daadwerkelijk luisteren heb ik lange tijd om de een of andere reden uitgelaten. Maar nu de Ayreon show dichtbij komt en ik daar weer eens ingedoken ben besloten om deze ook maar eens te proberen. De snelle conclusie is dat ik hier veel eerder aandacht aan had moeten besteden. Heerlijk swingende muziek die aan de ene kant wel erg gemakkelijk in het gehoor ligt maar tegelijkertijd wel heel veel leuks te bieden heeft. Hij is voor mij wat aan de late kant van de zomer, maar deze gaat hier wel in het rijtje zomerplaten.

Mijn Arjen-Lucassenmarathon sluit ik af met zijn nieuwe band: Supersonic Revolution. Van een revolutie is geen enkele sprake. Er is werkelijk niets vernieuwends aan deze plaat, maar de titel: Golden Age Of Music zegt wel heel veel. Zelf verwachtte ik op basis van de hoes een album in de stijl van seventies prog. Het logo doet mij namelijk wel denken aan Yes. De eerste helft van de jaren zeventig zijn samen met de late sixties mijn golden age of music. Arjen Lucassen trekt daar voor het gemak ook nog de eighties bij. The Glamattack is een vette knipoog naar Deep Purple. De titeltrack had zo een Rainbowtrack kunnen zijn. De complimenten zijn dan ook vooral aan zanger Jaycee die ergens wel wat weg heeft van Ronnie James Dio.

Toch is er een band die door mijn hoofd bleef spoken en dat is Vengeance. Het is lang geleden dat ik daar voor het laatst naar geluisterd heb, maar de catchy hardrock/metal van dit album doet vooral denken aan Arjen Lucassens vroegere band. Met Timo Somers is er natuurlijk nog een connectie. Het is natuurlijk de vraag in hoeverre dit Arjen Lucassens project is, al staat zijn naam wel op de cover. Ergens heb ik de indruk dat hij vooral zin had om weer een Vengeanceplaat te maken. Dat mag uiteraard. Ik ben zelf alleen niet helemaal de doelgroep, ondanks dat ik wel geniet van het spel van de heren. Laten we eerlijk wezen, niemand slaat hier een modderfiguur. Het spelplezier druipt als het ware uit de speakers. Uitstekend album! Niet helemaal mijn smaak, maar hier zullen vast een hoop liefhebbers voor te vinden zijn.

Eindstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon - The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon - The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Star One - Victims of a Modern Age
7. Ayreon - The Final Experiment
8. Ayreon - 01011001
9. Ambeon - Fate of a Dreamer
10. Ayreon - Into The Electric Castle
11. Star One - Revel In Time
12. Ayreon - Transitus
13. Arjen Lucassen's Supersonic Revolution - Golden Age of Music
14. Ayreon - The Source
15. Ayreon - The Theory Of Everything
16. The Gentle Storm - The Diary
17. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
18. Stream of Passion - Embrace The Storm
19. Ayreon - Actual Fantasy

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Twee vliegen in een klap - eindelijk mijn marathon afsluiten en het album nog eens doornemen voor mijn jaarlijst. Om met dat laatste te beginnen.... ondanks mijn positieve review voor ZM in mei van dit jaar komt dit album niet op mijn jaarlijst terug. Ondanks alle positieve punten van deze plaat merk ik dat de steriele uitvoering van de nummers me toch een beetje tegenstaat. Dat past wat mij betreft niet helemaal bij de stijl van de nummers. Vooral het technisch begaafde, maar klinische gitaarspel van TImo is hier debet aan. Waar ik wel enorm van geniet is de geweldige strot van John Jaycee Cuijpers. Wat een klasbak is die gast!

1. Ayreon - Into The Electric Castle
2. Ayreon - The Human Equation
3. Star One - Space Metal
4. Ayreon - The Theory Of Everything
5. Ayreon -The Dream Sequencer
6. Ayreon - 01011001
7. Ayreon - The Source
8. Ayreon -Flight Of The Migrator
9. Star One - Revel In Time
10. Guilt Machine - On This Perfect Day
11. Star One - Victims Of The Modern Age
12. Ayreon - Actual Fantasy
13. Ayreon - The Final Experiment
14. The Gentle Storm - The Diary
15. Supersonic Revolution - Golden Age Of Music
16. Ayreon - Transitus
17. Ambeon - Fate Of A Dreamer
18. Arjen Anthony Lucassen - Lost In The New Real
19. Stream Of Passion - Embrace The Storm

Tot op de dag van gisteren had ik echt nooit van Arjen Lucassen gehoord. Berichtgeving op MuMe maakte mij nieuwsgierig. Vandaag viel het album "Golden Age of Music" door de brievenbus, aanstaande vrijdag kan ik zijn nieuwste album "Songs No One Will Here" tegemoet zien.
Ik val echt stijl achterover. Als Deep Purple/Rainbow/Ronnie James Dio liefhebber word ik zo vrolijk nu ik "Age of Music" beluister. Arjen komt gewoon uit Nederland! Ik snap werkelijk niet dat ik de muziek van Arjen Lucassen nooit heb opgemerkt. Het is gelukkig beter laat dan nooit. Zo te zien heb ik heel wat in te halen!!
Bonus nummer 15 "Love is All" is een cover van het feestnummer van Deep Purple's bassist Roger Glover. Waarom ben ik vandaag zo heel intens gelukkig?

En bijna met pensioen, je komt straks oren te kort.

Beste Von Helsing, niet bijna met pensioen, ik ben met pensioen. Er is dus tijd om de muziek van Arjen Lucassen te leren kennen .

Van harte dan, en geniet ervan.

Ben benieuwd wat je van Into A Elecktric Castle en A Human Equation vind, ook niet de minste albums van Arjan Lucassen

Ricardo, ik ga het ontdekken. Ik heb de hele herfst en winter voor me. De albums van Arjen Lucassen ga ik in een rustig tempo beluisteren, 'k ben oprecht heel benieuwd .

Geweldig toch! Wellicht vind je de bands waar hij vroeger deel van uitmaakte (o.a. Bodine en Vengeance in de jaren 80) ook de moeite waard.